The Gladiator
Het is de week na kerst 2024. De uitslag van de oncoloog dreunt nog na en ik ben zo zo bang. Ik zie zo tegen de chemotherapie op. Ik heb gezien hoe mama ziek werd. Haar prachtige haren verloor, haar geestelijke en lichamelijke energie verloor en veranderde van mooie volslanke vrouw in een lopend geraamte. Het vliegt me naar mijn strot. Ik voel me zo misselijk alleen bij het idee al. Al de herinneringen komen weer boven drijven. Als een film die automatisch wordt gestart. Ik die mama haar haren eraf knip, haar was en verschoon en ondersteun…staat dit nu ook te wachten voor mij en mijn dochter?? En Oww het verdriet dat ik nu al zie bij de mensen om me heen. Vooral mijn man en kinderen.
Gaat dit over mij?? Ik kan ze niet troosten , ik weet niet wat te zeggen en dat vind ik nog het allerergste: hun verdriet te zien. Ik wil zo graag zeggen het komt wel goed maar kan ik ze dat echt beloven ik hoop het maar garanderen kan ik het ze niet
Ik zit in de auto naast mijn man. Geen idee waar we naar op weg zijn. Mijn brein is een ander traject gestart lijkt wel. Ik kijk uit het raam en zie levensgroot een Romeinse gladiator op zijn paard voor me staan. Vol in zijn gevechtstenue, klaar voor de strijd. Ik schiet in de lach en denk wat krijgen we nou. Ik knipper met mijn ogen en het beeld is weg maar ik zie hem nog wel voor me en denk meteen aan de de film The Gladiator. Strijdvaardigheid staat hoog in mijn systeem. Van jongs af aan weet ik me uit allerlei shit te knokken. Menig trauma is mij niet vreemd en ik ben er nog steeds dankzij ja dankzij die Gladiator in mij. Ik denk dat iedereen dit personage in zich meedraagt en dat deze kracht naar boven komt als het nodig is. Ik geloof alleen niet dat iedereen hem zo ziet zoals ik hem zag haha. En ik weet ook uit ervaring dat niet iedereen het gegeven is deze kracht aan te boren. Het is hard werken voor deze kracht. Maar ik weet ook uit ervaring dat hij je uit de diepste dalen kan trekken.
Als ik ga tekenen ter ontspanning- mijn hobby- verschijnt er intuïtief weer een gladiator op mijn scherm. En ik hoor de volgende woorden van deze Gladiator : “Inside all of us lives a gladiator which we need to awaken whenever its time for her/him to stand up in the arena and fight the battles in front us. She/He shows us we are capable of fighting the biggest challenges. He shows us our strength of which we maybe weren’t aware off. But once awoken he is there and is prepared to step in this arena to fight for what you are worth. We can fight together but in the end you are the only one who must face his own demons. The gladiator shows us we are all warriors and we can overcome our fears and obstacles. Ignite the light and always try to defeat the darkness around or in you. Stay positive and believe in yourself.’
Het sterkt me … deze woorden. Ik zal het uit mezelf moeten halen maar wel met steun van mijn lieve familie en vrienden.
Als reminder besluit ik een beeldje of iets dergelijks te kopen van een gladiator en vind deze in de vorm van een Playmobil poppetje haha. Ik neem hem echt overal mee naar toe en hij staat bij de chemo’s, operaties en bestralingen naast mijn bed. Bij alle uitslagen zit hij in mijn tas. Alle verpleegkundigen moeten erom lachen maar vinden het ook een interessant verhaal. Mijn Gladiator haha.
Voordat jullie denken dat ik gek ben moet ik erbij vertellen dat ik me een paar jaar geleden ben gaan ontwikkelen in mediumschap en in de laatste jaren mediumschap in combinatie met tekenen. (Auragraphs). Ik krijg dan boodschappen door via iets dat ik intuïtief teken. Het begon ooit onbewust en ik heb het nu bewust leren vertalen en ik moet zeggen dat deze spirituele wereld waar ik vroeger ver van weg bleef omdat ik er niet in geloofde. Dezelfde spirituele wereld me nu door heel wat donkere tijden heeft geholpen en ze laten me zien hoe ik mezelf kan sterken. Zoals dus nu met mijn Gladiator.
Ze laten me zien dat ik deze kracht bezit om te ‘strijden’ en dat alles wat ik doe of kies oké is. Ik noem het eigenlijk liever aanboren van je wilskracht. Want je moet wel een kracht aanboren om dit lijfelijke geweld dat je wordt aangedaan te kunnen dragen.
Ik ben dankbaar dat ze aan mij verscheen en dat ik hier een enorme kracht uit heb kunnen halen. Maar ook humor want laten we eerlijk zijn het is toch heel grappig als je ineens levensgroot de Maximus Decimus Meridius voor je ziet staan.