Oranje ranja aka Red Devil

Ik word al misselijk als ik de titel schrijf en ik weet niet of ik deze blog kan afmaken. We gaan het zien. Ik wil het namelijk uit mijn systeem hebben. 
Dag 1 van de AC kuur vrijdag 10 januari 2025. Mijn man en ik gaan vol goede moed naar het ziekenhuis. Geen idee wat ons te wachten staat. Het zal zwaar worden zegt mijn lieve huisarts maar het zal het waard zijn Jeanine. 
We krijgen een privé kamer en de zon knalt naar binnen. Het voelt een beetje als vakantie grappen we.  Ja zegt mijn man ‘in ieder geval hotelkamer op het zuiden’ en hij schuift de gordijnen nog wat verder open. Ik mag op bed gaan liggen en de verpleegster probeert het infuus aan te sluiten. Pech want ik ben blijkbaar moeilijk te prikken. Begint dat nu al?? Uiteindelijk lukt het en er druppelt knal oranje vloeistof mijn lijf in. Ik plas zelfs oranje en moet er hard om lachen. ‘Haha het lijkt wel ranja’ app ik heel grappig naar mijn vriendinnen. Humor is namelijk wel mijn sterke kant. Het helpt me de boel te relativeren maar al gauw kom ik erachter dat hier niet veel over te relativeren valt. Mijn lijf is niet blij met deze ranja en mijn zoon vertelt me dat deze chemo ook wel Red Devil wordt genoemd en ik kom er al snel achter waarom. Het is voor mij een hel. 
Na twee dagen wordt ik al zo ziek en slap als een vaatdoek dat ik word opgenomen in het ziekenhuis. Na 1 dag extra vocht en andere medicijnen mag ik gelukkig weer naar huis maar blijf erg ziek. Als ik weer opknap staat nummer twee al te wachten. Ik lach niet meer zo hard maar zet mijn Gladiator demonstratief naast me neer. Ik kan dit. Het moet ik heb een bruiloft van mijn lieve zoon in juni. Ik moet daarbij zijn. Heel de verpleging en de artsen weten het ook. Ze gaan ervoor om me te helpen deze dag te bereiken. Alle kuren etc moeten voor 22 juni klaar zijn. Als het goed is past het precies in het schema. Alsof het zo moest zijn. Daarna mag ik meteen verder met het traject operatie en bestralingen maar dat is voor latere zorg. Nu eerst die chemo’s erin… 

Zo ik heb het geschreven, het is gelukt en ik ben okay. Misselijkheid is gezakt. Nog niet weg maar wel beter. Het is voorbij en ik heb ze doorstaan. Vraag niet hoe vooral nummer twee die was vre-se-lijk maar daarover later 👋🏼 

3 reacties

Herkenbaar, na de eerste dacht ik nog, nou, dit lukt me wel. Nummer twee werd al lastig en na nummer drie had het rode monster me te pakken, vreselijk. Had er echt een soort trauma van en was heel bang voor de laatste 12 taxol. Die in vergelijking dan weer “meevielen”. Maar hetzelfde als jij, ik roep dat gevoel weer op bij de foto en jouw verhaal. We made it! 💪🏼 

Laatst bewerkt: 22/01/2026 - 20:12

Yes we did! En hoe fijn - klinkt raar fijn maar ja toch voelt het zo - dat je hierin niet alleen bent met je ervaringen van alle ellende die het ook mee heeft gebracht. Zeker traumatisch…. Heftig hè. 
Liefs en leuk en fijn ja dat je reageerde. ☺️👋🏼

Laatst bewerkt: 23/01/2026 - 09:49