Praten over somberheid is dat taboe of zo???
Ik merk dat ik het zelfs hier moeilijk vind om het te benoemen.
Ik vind juist dat je hier je hele hart mag leegkieperen. Dus doe ik het ook haha. Wie anders dan je medelotgenoten weten waar je doorheen gaat als alle behandelingen voorbij zijn.
Mijn vriendinnen reageren er niet meer op. Ik ben een week offline geweest en ze vroegen zich al af waarom het stil was aan de andere kant. Niemand die dan even checkt zo van āhey dat is vreemdā. Nee hoor. Dus uiteindelijk maak ik zelf weer contact na een hele hele zware week en zeg dat ik in depri-land bivakkeerde. Nog geen reactie. Niet even checken van āenā¦hoe gaat het nu danā.
Ik besef dat ik zo in elkaar zit. Dat ikzelf meerdere ballen in de lucht kan houden en er kan zijn voor mijn vriendinnen ook al heb ik zelf genoeg shit om mee te dealen. Maar niet iedereens is hetzelfde. Ik begrijp dat. Ieders leven gaat door. Maar tochā¦ ik ben er verdrietig van. Het is geen kattepis deze somberheid.
En dan ineens als ik mezelf heel zielig vind, komt er ineens een kennis langs. Ik ken haar niet goed maar ze heeft een goede vriendin die kanker heeft en zij vraagt door en snapt waar ik doorheen ga. Het doet me goed.
En even later appt een andere vriendin uit het niets āhey hoe gaat het nu met jou???ā Alsof iemand van boven seintjes geeft dat ik toch echt even een berichtje nodig heb. Ook zij heeft een vriendin die door dezelfde kanker-ellende is gegaan en weet dat het niet ophoudt na de laatste bestralingen. Ja het zijn maar een paar korte vragen maar wel uit serieuze belangstelling.
Het helpt me om uit mijn somberheid te stappen en langzaam klim ik weer uit mijn dal. Ik heb binnenkort een gesprek bij het revalidatiecentrum. Ik ben benieuwd wat zij voor mij kunnen betekenen. Ik ga het zien.
We blijven kleine stapjes vooruit gaan. En ja soms ook een paar achteruit maar mag het. En dan heb ik het vooral tegen mezelf want ik ben te streng voor mezelf. Als ik zie wat ik allemaal heb meegemaakt in anderhalf jaar tijd. Ja dan mag ik Kš”dagen hebben. Zelfs meer dan 1.
Beetje liever zijn voor mezelf kan ook helpen āŗļø
Zo dat moest er nog even uit. Ik kan niet altijd de positieveling zijn. Want dat bestaat gewoon niet na kanker. En ook niet altijd de grapjas uithangen want ook alle pijntjes nadien zijn niet alle dagen even grappig te verdragen.
Ik weet dat de mensen om me heen me wel zo graag terug zien. Ja what the h$%@!! Ik ook. Daarom ben ik zo somber op dagen dat het gewoon allemaal even niet wil of kan zo als ik graag gehad zou willen. Soms heeft het tijd nodig om dit te accepteren. Soms moet het verdriet hierover een weg naar buiten vinden. Soms is het allemaal gewoon even TE.
Vandaag voel ik me weer goed en ben ik er gelukkig weer doorheen. Maar als je midden in die tsunami zit moet je hem wel mee uitrollen totdat het weer rustig wordt. Midden in die hoge golf is t chaos, donker, heel erg eenzaam en uitzichtloos maar hoe heerlijk is het als die golf weer eindigt in kabbelende kleine rimpelingen.
82 reacties
Leven in een nieuw normaal š Volgende blog schrijf ik over de neuropathiebehandeling voetš
Wie schrijft die blijft zeggen ze weleens. Ik volg je blog š
Hoi Arabella,
Daar ben ik heel benieuwd naar: neuropathie behandeling voet.
Heb er laatst een blog over geschreven. Heb je ook veel last van de voeten?š
Arabella 2024 waar vind ik jouw blog over neuropathie en de behandeling?
Tijdens mijn eerste cyclus Taxus-chemo heb ik de cold-cap aan mijn deur of liever hoofd voorbij laten gaan. Dat heeft me mijn haar grotendeels gekost en neuropathie in handen en voeten opgeleverd. Met name door de ernstige neuropathie heeft mijn arts besloten die therapie vroegtijdig te stoppen. Na een rustperiode om het lichaam kans te geven wat tot rust te komen een korte serie bestraling gehad en nu verder met nieuwe chemo-infuen 3 weken op 1 week af. Dit keer wel gekozen voor de cold-cap om mijn rattenkopje te houden en krijg zelfs diepvriespantoffels en -wanten om te proberen de neuropathie binnen de perken te houden.
Als je op mijn foto klikt. Dan op mijn blog. Ik dacht dat neuropathie in de titel staat van een blogje erover.. Heb wel veel blogs š
Deze blog is over neuropathie voet š
Zo herkenbaar dit daarom ben ik blij dat ik mijn ei hier al jaren kwijt kan, al is het alleen maar om het even op 'papier' te zetten, dat helpt al beetje. Als een ander het dan leest en er wat aan heeft is het meegenomen, zoals ik nu bij jou. En als er dan ook af en toe gereageerd wordt is dat helemaal fijn. Hier heb je aan 1 woord al genoeg onder elkaar, de buitenwereld die er niet zelf in eigen persoon mee te maken heeft zal het nooit helemaal begrijpen. Heel veel sterkte...
Liefs Caroline
Hoi Caroline wat lief en fijn dat je reageert en ja alle begrip hier geeft toch extra steun merk ik. Steun en vooral het begrip waar je doorheen nog moet. Ik ben blij dat ik het gepost heb. Ook dat helpt.
Dankjewel š
Lieve Jeanine,
Psychologen die gespecialiseerd zijn in kanker, noemen dit het Zwarte gat. Als de actieve behandelingen achter de rug zijn, dan pas komt het verwerken en het moeten leren omgaan met je nieuwe lijf en hoofd. Lichamelijk ben je niet meer de oude, maar ook geestelijk niet. De omgeving ziet die veranderingen niet, maar jij staat ermee op en wordt er constant mee geconfronteerd. Wees inderdaad liever voor jezelf. Dat verdien je na alles wat gebeurd is. En blijf vooral hier schrijven over alles waar je doorheen gaat. Wij begrijpen je.
Liefs, Monique
Hoi wat interessant om te lezen dat er zelfs een naam voor is. Een bevestiging dat het ānormaal ā is wat je allemaal ervaart. Zou best meer aandacht voor mogen komenā¦ of vanuit het ziekenhuis. Want je haalt wel een duidelijke punt aan dat de omgeving geen benul heeft waar jij nog doorheen moet. Die zien alleen de eerste etappes maar de bergen daarna die je ook nog moet gaan zijn onzichtbaar en als je ze zichtbaar wilt maken is er geen tijd meer voor je.
Niet door iedereen hoor dat mag ik niet zeggen. Maar tochā¦ En eerlijk ik wist dit ook niet voordat ik het zelf nu heb ervaren.
Fijn om je bericht te lezen. Dank je!!
Lieve groet van mij ššš¼
Heel herkenbaar hoor .vooral familie iedereen heeft het te druk met eigen dingen terwijl m'n zus ook kanker heeft gehad .maar zij zegt ik had geen sombere dagen wel de angst dat het terug komt ..heb zelf veel baat bij de boei in rotterdam inloophuis v mensen met kanker en hun verwanten echt een warm bad waar je gewoon jezelf kan zijn ..
Dank voor t reageren. En ja dat is zeker waar. Iedereen leeft weer zijn oude vertrouwde leven maar ons leven is dat niet meer hĆØā¦
Ik ga binnenkort ook eens langs het inloophuis. Ik heb er jaren gewerkt als vrijwilliger. Raar wel om nu als gaste binnen te wandelen. Maar ik ga t wel doen
Dank voor de tip. Liefs van mij
Na enkele drukke gezellige weken en een fantastisch familieweekend ben ik nu weer alleen thuis. Alleen met mijn kanker! Dat is dus het Zwarte gat!
Ik hoop dat ik er snel uit kom en weer opgewekt kan zijn. Dit voelt zo naar!
Hoi Vergelie klopt dan voelt de eenzaamheid dieper hĆØ. Ik was hiervoor vaker alleen en geen probleem maar nu ervaar ik echt eenzaamheid en dat is een heel andere emotie die gepaard gaat met dat zwarte gat.
We gaan t zien hoe we hieruit gaan komen.
Lief dat je reageert. Dankje doet me goed
Lieve Jeanine,
Wat ontzettend herkenbaar. Ik vindt het zo moeilijk om uit te leggen aan iemand hoe ik me voel en denk dat ook alleen iemand die hetzelfde heeft meegemaakt begrijpt waar we het over hebben. Ik heb in maart een borstamputatie gehad en in mei de laatste bestraling en slik nu hormoontabletten. Voor een buitenstaander lijkt het dat alles achter de rug is en die gedachte had ik zelf ook maar die vlieger ging niet op. Voor mij is jou verhaal een bevestiging dat ik dit niet alleen zo ervaar en dat geeft steun. Dank je wel en ik hou altijd voor ogen er komt altijd weer een nieuwe dag š
Hey Lexie. Precies dat. Die herkenning. Doet veel goed hĆØ. Ik ben blij dat kanker.nl deze blog eruit pikte en dat het voor ons lotgenoten goed doet om hier over te kunnen praten of het leed te kunnen delen. Het is niet niks wat we doorstaan ššš¼ liefs!
Wat fijn dat ik nu met jou bericht tegen kom, had ik net even nodig.
Ook ik heb even een mindere periode.
En ben wat verbitterd.
Om ons heen gaat alles gewoon door.hoop dat de therapie jou gaat helpen. Mš·
Hey dat geldt ook voor mij. Dankjewel dat je reageert. Samen delen is samen een beetje helen. Ik ben ook benieuwd of ik mee mag in het hersteltraject š
Liefs van mij šš¼š
Zo herkenbaar. Ik werd 2 jaar geleden ziek, geopereerd, kuur, nieuwe medicatie. En tegelijkertijd mantelzorger voor mijn ernstig zieke man. Alles liep door, af en toe uitgeput moe. En nu gaat alles goed, geen uitzaaiingen, ik sport weer een beetje. Alle reden om dankbaar en blij te zijn. Dat ben ik ook! Maar soms dus niet. Het begrip zwart gat kende ik niet, maar dekt goed de lading. Dan zie ik alles zwart, ben bang dat het terugkomt, vind mijn leven heel treurigā¦ Gelukkig gaat dat na een paar dagen over, maar ik vind het heel vervelend. Eindelijk heb ik tijd dat het tot me doordringt wat er gebeurd is. Zo vertaal ik het maar. Ik wens je veel sterkte en voel me gesteund dat ik zie dat andere mensen het ook hebben en hier doorheen moeten.
Precies zoals je zegt. Zo ervaar ik dit ook lief en fijn dat je reageert hdvk ššš¼ āļø
hoi ja het is een k... ziekte kanker maar uiteindelijk mogen we blij zijn als we het overleven en ja hoe jij er onder voelt dat is persoonlijk daar heeft iedereen zijn eigen weg in te vinden en als jij je op welke manier dan ook niet lekker voelt dan mag en kan je dat gewoon tegen iedereen uiten en ja iemand die kanker heeft of bekende die er mee leeft of aan overleden is ja die snappen je meteen en voor de rest ja die snappen er niks van ik had laatst ook zoon bui komt iemand naar me toe en vraagt gaat het ik zeg nou nee ik zit met de na effecten van kanker waarop hij een paar stappen achteruit zet en vraagt uhh is dat besmettelijk nou ja je zal de rest zelf wel in kunnen vullen dus uit je gevoelens gewoon en je ziet vanzelf hoe mensen erop aanslaan en ja soms krijg ik ook de meest domme vragen of antwoorden nou ja ik lach erom dus blijf jezelf als jij is er maar 1 dus was jij vroeger een flapuit of heel behulpzaam zolang jij je er goed bij voelt en zolang jij het aan kan blijf dan gewoon die flapuit of behulpzaam nou ja hopelijk kun je hier iets mee groetjes peter bakker
Zo is het haha. Dank dat je reageert. Leuk!!
Lieve groet van mij
Na 6 jaar ben ik patiƫnt-af, ontslagen uit het zkh en hoef ik " alleen nog maar " op gezette tijden naar de borsten bus..."
Ik hoor dan kreten als: Maar dƔt is toch fantastisch! Of geweldig zeg dat heb je toch maar even gedaan! Of : Zo! Lekker voor je hoor, dat gaat veel stress schelen!
En echt...ik wil niet zeuren of negatief doen, maar ik word het zĆ³ beu! Is nu ineens die sluipmoordenaar dan met de noorderzon vertrokken? Is dat spook wat me uit het niets aanviel dan opeens voorgoed uitgeschakeld?
Ik vind het doodeng om ontslagen te zijn! Al begrijp ik heel goed dat het zo werkt.
Wat me het meest raakt is dat zelfs mensen die het dichtst bij je staan daar compleet aan voorbij gaan. Soms denk ik echt joh....zoek het uit, als je het nu nog niet begrijpt verdwijn asjeblieft uit mijn leven. Ik weiger om elke keer opnieuw te moeten uitleggen omdat ik er al dagtaak aan heb mezelf op de been te houden met steeds minder vangnetten.
Hoop dat jullie mij niet verkeerd begrijpen, van nature ben ik geen doemdenker en niet snel boos maar ik ga gaande weg meer van dieren dan van mensen houden.
Als ik met de hond van mijn zoon in het weiland loop, ben ik bijna volledig gelukkig. Tijdens mijn ziekte heeft Boo me er doorheen gesleept. Hoe ellendig ik ook was, hij met zijn nooit aflatende liefde, enthousiasme en vrolijkheid was het beste medicijn. Geen domme opmerking, nooit teleurgesteld in mijn opgelopen gebreken. Altijd bereikbaar. Al is zelf een hond hebben misschien geen optie, misschien kun je met die van buren of vrienden eens een afspraakje maken. Geloof me dat is zĆ³ fijn!
Heel veel liefs voor jullie allemaal! Weet dat je niet alleen bent ook al lijkt dat soms zo. Wij hier horen bij elkaar en voelen hetzelfde! ā”
Dank voor je eerlijke woorden, heel heel erg herkenbaar. Geeft me moed.
Hoi,
Jij schrijft precies wat ik ook telkens denk als mensen bijna euforisch reageren als ik vertel dat mijn traject ā eropā zit.
Inderdaad is het heel fijn dat de fysieke pillen, bestralingen, operaties achter de rug zijn maar de angst dat zich Ć©rgens een verkeerde cel heeft verstopt en zich openbaart als ik het niet voel ā¦.brrrr.
In de eerste weken van mijn diagnose verwachtte ik veel steun van mn ouders en broer en schoonzus. Mijn vader had 5 jaar daarvoor blaaskanker gekregen en mn schoonzus drie jaar voor mijn borstkanker. WĆ”t heb ik me erin vergist!!! Ze wilden acties en keuzes van me die ik niet kon maar ook niet wilde maken. Er kwam ruzie. Er is minimaal contact en mān broer en schoonzus hebben het contact verbroken.
Veel van mn vrienden en collegaās denken dat ik weer ā terugā ben, mijn oude ik. Zelf voel ik dat ik totaal ben veranderd. Zowel aan de buitenkant maar ook mijn ā zijn ā en denken is veranderd.
Soms komt er betrokkenheid uit een onverwachte hoek. Deze mensen koester ik!! Maar toch voelt het traject na alle behandelingen nog zwaarder dan toen ik er middenin zat.
Ik begrijp je en voel Ć©cht met je mee omdat ik het zo herken!
Liefs Gabri
O wat is dit herkenbaar. Tranen in mijn ogen. Vannacht had ik zn zwart gat. Dacht dat alles terug was. Zo bang.
Ja heel akelig. Gelukkig heb je hier gereageerd en snappen we je gevoel!
Hey Ravennest met je mooie hond. Haha ik begrijp je echt helemaal en ik denk dat we allemaal wel eens precies zo denken net als jij.
Super dat je het zo eerlijk ongefilterd deelt.
Liefs Jeanine. Ps ik wou dat ik ook een hond had. Ik loop altijd met een fantasiehond š¤«šš
Ik denk dat we allemaal wel die sombere dagen hebben en zeker omdat alles anders is als voor de diagnose, vaak als ik naar bed ga mag ik van mezelf 1 somber vervelende gedachte hebben , maar ook 1 positieve, al is het maar dat de zon schijnt of me vriendin langs komt, probeer het maar ! Succes en je bent niet alleen
Leuk dat je reageert en goeie tip Ria. Ik benoem altijd de positieve maar juist die sombere willen gehoord worden hĆØ. Goeie!
Liefs Jeanine
Jeanine, meid!
Zo ervaar ik dat precies zo....... Ik ben ook iemand die ondanks zijn eigen ellende voor iedereen die ziek is of pijn aandacht heeft maar...........
"Ik besef dat ik zo in elkaar zit. Dat ikzelf meerdere ballen in de lucht kan houden en er kan zijn voor mijn vriendinnen ook al heb ik zelf genoeg shit om mee te dealen. Maar niet iedereens is hetzelfde. Ik begrijp dat. Ieders leven gaat door. Maar tochā¦ ik ben er verdrietig van. Het is geen kattepis deze somberheid. "
Per toeval kwam ik op jouw blog door een email van kanker.nl. Gelukkig heb ik hier in Zuid Limburg waar ik nu bijna 8 jaar woon een aantal fijne vrienden en kennissen in de loop der jaren erbij gekregen die warm zijn en met me meeleven,dat doet me onnoemelijk goed.
Maar aan de andere kant een flink aantal waar je niets meer van hoort en/of na verloop van tijd je een appje sturen over hun eigen problemen zonder ook maar iets te kennen geven van empathie richting mijn persoontje en/of te vragen hoe het nu met me gaat....
Dat doet me pijn, vƩƩl pijn.....en dat kan ik dan niet zo snel loslaten.Inderdaad, je moet accepteren dat iedereen anders is en dat is in principe ook goed, maar........
Hou je taai meid ā¤ļøā¤ļøā¤ļø
Groetjes van Jilles
Dankje Luvene voor het delen. Ja ik heb ook een hele lieve vriendinnengroep. Er is inderdaad verschil in respons en dat is even slikken. Ik dacht dat ik al veel had doorstaan maar het is dan toch pijnlijk te ontdekken dat als je ze echt nodig hebt, veel niet weten hoe te handelen en het is eigenlijk zo simpel.
Nog even een klein stukje meedragen. Niet het volle pond hoor dat vraag ik niet maar gewoon even een lief appje of even een koffietje.
Maar ja ook hier leren we weer van en ik ben blij dat mijn post zoveel herkenning geeft. Triest ja maar ook steun voor mij/ons dat we toch hier niet alleen in staan.
š„°š āļø
Lieve Jeanine 8888, somber zijn mag best en lief zijn voor jezelf moet. Natuurlijk, het leven gaat voor iedereen door en niet elke vriend(in) of kennis is zo attent om af en toe te vragen hoe het nu gaat. Waarschijnlijk deed jij dat zelf wel geregeld. Maar uit onverwachte hoek komt die vraag soms opeens wel. Een buurvrouw die met de gladheid aan de deur kwam met de vraag of ze en boodschapje kon doen en haar mobiele nummer achterliet voor als ik wat nodig heb. En aan de andere kant naaste familie waarvoor je te pas en vooral te onpas klaar stond om te helpen die nu eens in de zoveel tijd een kopje koffie komt drinken omdat ze toevallig in de buurt moeten zijn maar nooit reageren op de update die ze eens in de maand krijgen. Of een familielid die beledigd is om je je niet 300 km verderop op verjaarsvisite komt "ja ik ben jarig, er komen wel 50 mensen" en je wordt om zo laat verwacht.
Na overleg met de arts is dat niet verstandig net voordat je een nieuwe kuur begint. Dus een kaartje met inhoud en uitleg gestuurd. Wordt er na de verjaardag gebeld met een klaagzang over 5 mensen die niet geweest zijn en oh ja nog bedankt voor je kaart. Volgend jaar moet je wel komen want ik ben jarig. Mijn1e reactie 'ja het is jammer maar je had nog 45 gasten die er wel waren en je was vast de koningin van je feestje. Als mensen niet komen zullen ze wel een gegronde reden hebben'.
Misschien niet zo aardig maar soms moet je echt voor jezelf kiezen. Ik heb wat dingen veranderd; wie daar problemen mee heeft, jammer dan. In plaats van altijd voor iedereen klaar te staan is er vanaf nu maar 1 persoon belangrijk. IK! Mijn wereld is een stuk kleiner geworden dus ik kies voor wat ik leuk vind, voor wat ik wil/kan doen. Ja en soms kies ik voor iets dat eigenlijk niet kan maar wat ik wel belangrijk of heel leuk vind., Dan achteraf maar 2 dagen uitgeteld zijn. Mijn beperkte energie moet ik verdelen en mijn leven is te kort om me voortdurend te moeten ergeren, te moeten aanpassen aan of te plooien naar mensen om me heen. Wie daar problemen mee heeft, jammer dan.
Hij NotPooh heel herkenbaar wat je zegt. Dankje en fijn dat we het zo samen kunnen delen en van elkaar leren. Want ja je gaat je prioriteiten wel verleggen.
Fijn dat je het deelde. Nogmaals dank. Jeanine
Heel herkenbaar! Mijn schoonzus appte" Hoe gaat het daro?"
Ik dacht laat ik eens niet zeggen "goed hoor", maar eerlijk dat ik er een beetje doorheen zat .
Ze leest de tekst niet eens en antwoordt "goed om te horen, hier ook alles goed". Dat maakt me zo verdrietig en een beetje boos
Ik schiet even vol , maar wat herkenbaar, en wat zo jammer is dat men er totaal niets van begrijpen. Maar het tovert ook een glimlach om te lezen dat ik niet alleen hierin ben
Sterkte
O wat erg is datš«£
Heel herkenbaar!
Aangeven bij mān vaste vriendengroep (4 vrouwen) dat ik me eenzaam voel, in een zwart gat zit en dat de dagen voorbij kruipen. Dat ze reacties sturen: dat ik het positief moet blijven bekijken, dat ze me zo niet kennen en als ze iets kunnen doen ā¦
Als ik dan aangeef dat een kort bezoekje van 20 min al heel helpend zou zijn en er dan nooit een reactie komt, van niemand ā¦.bizar!!!!! ( terwijl 2 vriendinnen op 200 en 700 mtr afstand wonen !) de verste woont 25 km
Ik kies ervoor om met deze meiden enkel gezellige dingen te doen en niets meer te delen. Naar maar er wordt toch niet echt geluisterd of interesse getoond!
Heel goed dat je jezelf op 1 zet. Niets hoeft te wijken om te blijven zoeken naar je eigen geluksmomenten!š©·
Thanks. Tja we willen gehoord en gezien worden. Al is het maar evenā¦. Al stuur je maar een knuffel š« emoticon als je niet weet hoe te reageren.
Er is nog te weinig bekend over hoe om te gaan met mensen die somber zijn blijkt wel.
Blij dat ik hier lotgenoten ontmoet die me begrijpen ā„ļøš
Mijn diagnose pancreas kanker met uitzaaiingen in de lever ik leef nu reeds 7 maanden met elke dag stress en paniekaanvallen ik voel mij abnormaal omdat ik zo veel lees van lotgenoten die nog elke dag kunnen genieten en het een plaats hebben kunnen geven ? Ik kan het niet ik probeer elke dag opnieuw maar ik kan het niet ik sta ermee op en ga ermee slapen Is hier nu niemand die hetzelfde doormaakt ik neem al alprazolam (xanax) als snoepjes krijg twee antidepressiva en nog geraak ik niet van die gevoelens af šš wat ik zoek hier ,iemand die mij begrijpt of hetzelfde doormaakt want ik vind het een hel niets helpt Krijg Ook angstaanvallen om ergens naar toe te gaan of te ondernemen.Dit is niet leefbaar en kan er niks aan veranderen Iedereen zegt me je moet positief denken maar weet niet hoe ik kan het niet Ik sta op en direct is die stress daar verschrikkelijk Ben ik dan toch mss abnormaal??? Is hier nu echt niemand die dit ook meemaakt aub laat mij iets weten ik zou er zo graag met iemand over praten en liefst iemand die hetzelfde doormaakt we kunnen elkaar mss helpen om erover te praten šššššš
Sterkte voor jou met de somberheid en de stress. Het zijn gevoelens, zoals je zelf schrijft en die gevoelens mogen er zijn. Dat oppotten lijkt mij ook geen goed idee. Het moet eruit. Ga desnoods een dag op bed liggen en voel je dan maar rot. Dat hoort ook bij het leven. Je hoeft niet altijd maar door te gaan. Een psycholoog heeft eens tegen mij gezegd: Ga maar in dat rot gevoel zitten. Toen vond ik dat moeilijk. Nu, jaren later, doe ik dat gewoon wanneer dat nodig is en de ergste pijn, ebt dan langzaam aan weg. En dan kan ik weer verder met mijn leven. Misschien dat dit jou ook kan helpen. Over je gevoelens schrijven, helpt mij ook vaak. Je kunt het proberen. Heel veel sterkte. Lieve groet, š
Jemig Pinouchke dit is wel echt heel heftig en hopelijk hoop ik dat je goede psychologische zorg krijgt en dat jullie er samen uitkomen want dit is te zwaar denk ik om alleen te dragen. Je bent niet abnormaal. Je hebt alleen heel veel pijn en verdriet dat gehoord wil worden. Dat kan je hier zeker delen.
Ik ga ook hulp zoeken. Soms is dat gewoon even nodig.
Liefs van mij en goed dat je je ook uit
Herkenbaar Jeanine. De dagen dat je niet lekker in je vel zit heb ik er meer moeite mee dat familie het wat āaf laten wetenā. Is het toch wel een gevecht tegen het verdriet hiervan. Toch is de ervaring voor mij dat deze sombere gevoelens ook gewoon voorbij gaan. Als ik zoān bui heb gehad, het leven kan ik weer liefhebben en ervan genieten.
Hoi Plato dankje voor t reageren en inderdaad. Het is de tsunami uitzitten en niet bevechten. Meerollen noem ik het. Maar owww als je er middenin zit is dat niet altijd even makkelijk. Er zijn hoge golven die zijn aardig te doorstaan. Maar de tsunamiās zijn een sport op zichā¦
Ik ben ook altijd zo blij als ik eruit ben en me weer happy voel. š„°š āļø
Heel herkenbaar.
Dankje! Lief š āļø
Ai, ook herkenbaar voor mij, na de behandelingen was ik somber , het bekende zwarte gat, en hoeveel ik veel steun om mij heen had tijdens de behandeling, had ik toch een vriendin die vond dat die neerslachtigheid een keuze was. En dat ik niet halverwege de rit kon afstappen om thuis te komen. Ik ben toen gestopt met delen.
Oh my echtā¦ dat is misschien nog wel harder dan niks horen. Een veroordeling van iemand die dus duidelijk echt niet weet waar ze mee dealt. Een geluk voor haar by the way. Maar wat erg vind ik dat om te horen.
Liefs en dikke knuffel van mij. Lief dat je reageert. Samen delen is toch een beetje samen helen ā¤ļøāš©¹
Jeanine8888, en andere die zichzelf bloot durven geven.
Ik heb alle verhalen gelezen en het is zo herkenbaar. Voor mij is ook de borstkanker die 2 jaar geleden begon in het klein een borstbesparende operatie met bestralingen, daarna 5 jaar hormonen. Helaas was het na 5 mnd weer terug en werd het een amputatie met chemo, 19 kuren. Op zich weet iedereen dat je daar al ziek van bent, voor mij volgde nog 3 operaties. Snijranden niet schoon, afstotende huid dor bestralingen en de laatste om het nog enigsinds goed te krijgen omdat het seroom bleef komen. Opeens ben je klaar krijg je hormoon therapie en 40 x hyberbare zuurstoftherapie op de lijst erbij. Ach dat een depressie niet uit kon blijven dat wist ik wel, maar dat de sombere tijden zo donker kunnen zijn ervaar ik nu pas. En als psycholoog zit je dan wel met en extra probleem opgescheept. Je kunt gaan praten zeker, heel goed, maar ik weet al precies waar ze op in gaan zetten. Dat maakt me zo verdrietig want ik kan het heel goed aanhoren van anderen maar het zelf niet bij een ander kwijt.
Helaas zit ik nu in spoor 2 en begin af te stevenen op de aanvraag van de WIA. Ik vind het vreselijk om daaraan vast te zitten. Het lijf mijn geest laat me zo enorm in de steek dat ik vaak alleen nog de sombere dingen zie. Tuurlijk daar heb je dan weer antidepressiva voor. Alom een heel verhaal. En je collegaās, je familieleden, je vriendinnen die zien je haar weer groeien die zien dat je alweer wat aangekomen bent. Maar ik kan je zeggen met een lengte van 1.70 en een gewicht van net 50 kilo hebben we diĆ«tetiek er ook maar bijgehaald. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wat kan de Arbo arts nu vertellen die dolgraag weer wil dat ik nu ga integreren. Die zeggen ach me die 4 x zometa infuus per jaar valt wel te regelen met de werkgever. š¤·š»āāļø ik word hier heel verdrietig van
Bedankt voor het lezen en tips zijn welkom šŖ·
Lieve jij,
Misschien ga ik nu zeggen wat je als cgt therapeut geleerd hebt, maar ik zeg het toch: het is heel normaal dat je je nu zo voelt. Ik heb net je blogbericht gelezen en het zou gek zijn als je vrolijk fluitend rondloopt na alles wat er is gebeurd. Maar dat je lijf en geest je nuin de steek laten wil niet zeggen dat je je de rest van je leven zo blijft voelen? Soms moet je als een mak schaap stil blijven zitten terwijl je wordt geschoren. Je komt hier uit, maar nu nog even niet, helaas.
Ik wens je kracht en liefs, Monique