Praten over somberheid is dat taboe of zo???

Ik merk dat ik het zelfs hier moeilijk vind om het te benoemen. 
Ik vind juist dat je hier je hele hart mag leegkieperen. Dus doe ik het ook haha. Wie anders dan je medelotgenoten weten waar je doorheen gaat als alle behandelingen voorbij zijn. 

Mijn vriendinnen reageren er niet meer op. Ik ben een week offline geweest en ze vroegen zich al af waarom het stil was aan de andere kant. Niemand die dan even checkt zo van ‘hey dat is vreemd’. Nee hoor. Dus uiteindelijk maak ik zelf weer contact na een hele hele zware week en zeg dat ik in depri-land bivakkeerde. Nog geen reactie. Niet even checken van ‘en…hoe gaat het nu dan’. 

Ik besef dat ik zo in elkaar zit. Dat ikzelf meerdere ballen in de lucht kan houden en er kan zijn voor mijn vriendinnen ook al heb ik zelf genoeg shit om mee te dealen. Maar niet iedereens is hetzelfde. Ik begrijp dat. Ieders leven gaat door. Maar toch… ik ben er verdrietig van. Het is geen kattepis deze somberheid. 

En dan ineens als ik mezelf heel zielig vind, komt er ineens een kennis langs. Ik ken haar niet goed maar ze heeft een goede vriendin die kanker heeft en zij vraagt door en snapt waar ik doorheen ga. Het doet me goed. 
En even later appt een andere vriendin uit het niets ‘hey hoe gaat het nu met jou???’  Alsof iemand van boven seintjes geeft dat ik toch echt even een berichtje nodig heb. Ook zij heeft een vriendin die door dezelfde kanker-ellende is gegaan en weet dat het niet ophoudt na de laatste bestralingen. Ja het zijn maar een paar korte vragen maar wel uit serieuze belangstelling. 

Het helpt me om uit mijn somberheid te stappen en langzaam klim ik weer uit mijn dal. Ik heb binnenkort een gesprek bij het revalidatiecentrum. Ik ben benieuwd wat zij voor mij kunnen betekenen. Ik ga het zien. 

We blijven kleine stapjes vooruit gaan. En ja soms ook een paar achteruit maar mag het. En dan heb ik het vooral tegen mezelf want ik ben te streng voor mezelf. Als ik zie wat ik allemaal heb meegemaakt in anderhalf jaar tijd. Ja dan mag ik K😡dagen hebben. Zelfs meer dan 1. 
Beetje liever zijn voor mezelf kan ook helpen ☺️
 

Zo dat moest er nog even uit. Ik kan niet altijd de positieveling zijn. Want dat bestaat gewoon niet na kanker. En ook niet altijd de grapjas uithangen want ook alle pijntjes nadien zijn niet alle dagen even grappig te verdragen. 

Ik weet dat de mensen om me heen me wel zo graag terug zien. Ja what the h$%@!! Ik ook. Daarom ben ik zo somber op dagen dat het gewoon allemaal even niet wil of kan zo als ik graag gehad zou willen. Soms heeft het tijd nodig om dit te accepteren. Soms moet het verdriet hierover een weg naar buiten vinden. Soms is het allemaal gewoon even TE. 

Vandaag voel ik me weer goed en ben ik er gelukkig weer doorheen. Maar als je midden in die tsunami zit moet je hem wel mee uitrollen totdat het weer rustig wordt. Midden in die hoge golf is t chaos, donker, heel  erg eenzaam en uitzichtloos maar hoe heerlijk is het als die golf weer eindigt in kabbelende kleine rimpelingen.