Praten over somberheid is dat taboe of zo???
Ik merk dat ik het zelfs hier moeilijk vind om het te benoemen.
Ik vind juist dat je hier je hele hart mag leegkieperen. Dus doe ik het ook haha. Wie anders dan je medelotgenoten weten waar je doorheen gaat als alle behandelingen voorbij zijn.
Mijn vriendinnen reageren er niet meer op. Ik ben een week offline geweest en ze vroegen zich al af waarom het stil was aan de andere kant. Niemand die dan even checkt zo van ‘hey dat is vreemd’. Nee hoor. Dus uiteindelijk maak ik zelf weer contact na een hele hele zware week en zeg dat ik in depri-land bivakkeerde. Nog geen reactie. Niet even checken van ‘en…hoe gaat het nu dan’.
Ik besef dat ik zo in elkaar zit. Dat ikzelf meerdere ballen in de lucht kan houden en er kan zijn voor mijn vriendinnen ook al heb ik zelf genoeg shit om mee te dealen. Maar niet iedereens is hetzelfde. Ik begrijp dat. Ieders leven gaat door. Maar toch… ik ben er verdrietig van. Het is geen kattepis deze somberheid.
En dan ineens als ik mezelf heel zielig vind, komt er ineens een kennis langs. Ik ken haar niet goed maar ze heeft een goede vriendin die kanker heeft en zij vraagt door en snapt waar ik doorheen ga. Het doet me goed.
En even later appt een andere vriendin uit het niets ‘hey hoe gaat het nu met jou???’ Alsof iemand van boven seintjes geeft dat ik toch echt even een berichtje nodig heb. Ook zij heeft een vriendin die door dezelfde kanker-ellende is gegaan en weet dat het niet ophoudt na de laatste bestralingen. Ja het zijn maar een paar korte vragen maar wel uit serieuze belangstelling.
Het helpt me om uit mijn somberheid te stappen en langzaam klim ik weer uit mijn dal. Ik heb binnenkort een gesprek bij het revalidatiecentrum. Ik ben benieuwd wat zij voor mij kunnen betekenen. Ik ga het zien.
We blijven kleine stapjes vooruit gaan. En ja soms ook een paar achteruit maar mag het. En dan heb ik het vooral tegen mezelf want ik ben te streng voor mezelf. Als ik zie wat ik allemaal heb meegemaakt in anderhalf jaar tijd. Ja dan mag ik K😡dagen hebben. Zelfs meer dan 1.
Beetje liever zijn voor mezelf kan ook helpen ☺️
Zo dat moest er nog even uit. Ik kan niet altijd de positieveling zijn. Want dat bestaat gewoon niet na kanker. En ook niet altijd de grapjas uithangen want ook alle pijntjes nadien zijn niet alle dagen even grappig te verdragen.
Ik weet dat de mensen om me heen me wel zo graag terug zien. Ja what the h$%@!! Ik ook. Daarom ben ik zo somber op dagen dat het gewoon allemaal even niet wil of kan zo als ik graag gehad zou willen. Soms heeft het tijd nodig om dit te accepteren. Soms moet het verdriet hierover een weg naar buiten vinden. Soms is het allemaal gewoon even TE.
Vandaag voel ik me weer goed en ben ik er gelukkig weer doorheen. Maar als je midden in die tsunami zit moet je hem wel mee uitrollen totdat het weer rustig wordt. Midden in die hoge golf is t chaos, donker, heel erg eenzaam en uitzichtloos maar hoe heerlijk is het als die golf weer eindigt in kabbelende kleine rimpelingen.
84 reacties
Zou het nog een idee zijn om tóch uit te zoeken of je een psycholoog kunt vinden waar je toch je verhaal bij kwijt kan? Wellicht dat als je aangeeft zelf psycholoog te zijn, ze een andere weg in kunnen slaan. Een vriend van me heeft hetzelfde maar toch een juist persoon gevonden. De vraag uitzoeken en voorgesprekken voeren kan altijd toch ?
Heel naar dat er zóveel narigheid om je dak is gekomen. Reacties van vrienden, kennissen maar zeker ook professionals kunnen zó lomp zijn. Echt hun tekortkoming.
Sterkte met je pad🩷
Wat goed dat je ook je verhaal deelt. Misschien helpt dat ook al wat. Ik merk van wel en ik teken mijn emoties ook omdat ik het soms moeilijk vindt om ze te uiten.
Sterkte. We zijn niet alleen hier en dat sterkt me enorm. Een buitenstaander begrijpt t ms niet maar hier des te meer en dat maakt het allemaal even minder zwaar 💋 ☀️
Wat ik zelf heb bedacht is dat je alleen van een ander kunt houden als je ook van jezelf houdt. Pas dan is er ruimte voor je naasten en omgeving. De mensen die er in moeilijke dagen niet voor jou zijn , zijn dus hierin beperkt. Eigenlijk heel sneu voor hen. Emotionele armoede…
Liefs🧡, Betty
Hoi Betty mooi gezegd en is ook zeker waar. De focus moet echt naar mezelf ipv er hard voor wegrennen. Hopelijk samen met een goede psycholoog want t is wel spannend om terug te kijken wat ik allemaal geparkeerd heb het afgelopen anderhalf jaar 🫣
We gaan t zien. Leuk dat je reageert. Dankje!!
Begrijp je sombere buien. Mijn man heeft 5 jaar kanker nu. Zelf ben ik ook weleens somber, ik ga dan wat doen in huis of uit huis, dat helpt. Mensen horen niet graag andermans problemen aan. Gewoon jezelf blijven.
Dankje pertronella. Als partner van is het ook heel zwaar dat zie ik ook bij mijn man. Lief dat je het deelt. Vaak helpt afleiding inderdaad alleen niet bij de hele hele donkere dagen helaas… maar het zakt gelukkig steeds en dan voel ik me weer goed.
Het uiten hier laat wel zien dat het bijna een normale reactie is op de hele shitshow
Nogmaals dank voor je reactie. Liefs 😁👋🏼
Alles wat ik lees zo herkenbaar. Her2POS -ER/-PR (negatief) Eind dec laatste chemo, eind mei laatste Trastuzumab. (Borstbesprarende operatie en bestralingen in februari en maart). Naast alle bijwerkingen van chemo en doelgerichte therapie heftig versnelde overgang. Stemmingswisselingen en enorme opvliegers en nachtzweten. Kom door hormoonONgevoelig niet in aanmerking voor hormoonpleisters. Nu sinds 12 dagen aan capsule 37,5 mg Velafaxine. Het lijkt wat te helpen.. praten kan ik voldoende maar voelde dat de scherpe randjes er nu echt wel af moeten.. word ik een leuker mens van en voel me langzaamaan weer wat rustiger... Ik ben niet iemand die snel aan de medicatie wil maar dit lijkt mij heeft mij toch te helpen. Ik hoop door dit te plaatsen dat ik er anderen ook mee kan helpen door dit te vragen/overleggen aan HA of Oncoloog.
Sterkte allemaal!
Esther
Hey Esther heel fijndat je het ook deelt. Ik vind de herkenning heel fijn en doet me goed. Ik ga die Velafaxine eens Googlen. Dank voor je tip.
Ik volgende week afspraak met psycholoog via ziekenhuis dus eens kijken wat die zegt.
Jij ook sterkte. Liefs en dank voor je reactie 😁 ☀️
Jeanine,
goed dat je dit verteld . De chemokuren en bestralingen voelen vaak ( als werk) overleven. Maar het geestelijke aspect ziet niemand. Ooit vertelde een vriend dat het voelt als een gebroken been in je hoofd. Maar niemand ziet dit. Toch goed dat je erover praat. Dit moet geen taboe zijn. Juist dit is na alle behandelingen zo belangrijk. Wat is er mis met naar een psycholoog of therapeut te gaan?
Ik wens jou alle goeds en geluk toe 🍀
Dankjewel Haantje voor je lieve reactie. Het zou geen taboe moeten zijn maar ik zie toch dat de buitenwereld het moeilijk vindt om hier mee om te gaan. Mensen die somberheid kennen snappen het ook en dat merk ik hier aan alle lieve reacties.
Ik ga ook zeker naar een psycholoog die mij hopelijk kan helpen alle geparkeerde emoties beetje bij beetje toe te laten.
Dankje.
Liefs van mij
Hoi Jeanine!
Wat een goed stuk. Als je eenmaal beseft dat je kanker hebt, gaat er vanalles door je heen. Het gaat van links naar rechts. Het slechtste scenario doemt op, ook al is dat soms niet realistisch.
Ik mag me gelukkig prijzen met een omgeving die me al die gevoelens laat uiten. Persoonlijk heb ik alleen aan het begin wat somberheid ervaren. Maar helaas bepalen we niet zelf hoe we ons voelen.
Ook in de digitale wereld moet alles vaak mooi gekleurd zijn. Ik heb dat doorbroken en post wat me bezighoudt. Maar ook stilte is een optie. Ik probeer duidelijk te zijn zodat mijn omgeving niet hoeft af te tasten hoe de vlag ervoor hangt.
Dat heeft mij persoonlijk veel gebracht. ❤️
Dankje Victor. Alle begrip hier doet me goed. En je boft met zo’n omgeving. Dat is precies wat je nodig hebt. Mensen die je nog even meedragen. Ik mis dat wel bij sommige maar ik ga steeds meer naar mezelf zodat ik het niet van anderen hoeft te krijgen.
Maak je ook digitale kunst? Was ik gewoon benieuwd naar ivm je opmerking.
Groetjes Jeanine
Nee Jeanine, ik maak geen digitale kunst. Ik bedoelde de wereld van social media. 😉
Beste allemaal,
Ik besteed mijn tijd veel aan koffiedrinken bij het Ipso huis in Gorinchem. Ook wekelijks koffiedrinken in de kerk doet mij goed. Wat bij mij werkt was de Vierdaagse nijmegen als doel stellen en gehaald. Nu is de vakantie bijna voorbij en ben ik naast moderator bij kanker.nl ook support vrijwilliger bij KWF geworden. Mensen helpen.
Ik zoek dus steeds een nieuwe stip op de horizon.
Succes allemaal
Hoi Jobagor dankjewel voor je reactie en wat fijn dat je dit al weer kunt ondernemen. Doelen stellen is inderdaad heel fijn als je ze maar klein houdt. Ik wilde zo al tijden langs de zee wandelen maar de route door het zand was me steeds te zwaar. Afgelopen weekend is het me eindelijk gelukt. Ik kon wel huilen van geluk. Heerlijk. Weer een mijlpaal afgevinkt haha.
dank voor het delen. Lieve groet, Jeanine
Doelen stellen hoe doe je het als het niet lukt omdat je de energie er niet voor hebt, ik ben wel blij met de kleine dingen die lukken en blijf hopen dat het me gaat lukken
Doelen stellen klinkt eenvoudig. Van de andere kant moeten we leren dat er idd wel eens energie ontbreekt om die doelen te halen, of er soms niet eens aan te beginnen.
Ik heb gemerkt dat ik mezelf soms teveel opleg. Accepteren dat sommige dingen (tijdelijk) niet (meer) haalbaar zijn. Teleurstelling verwerken en open zijn naar anderen hoort bij dat proces.
Bij mij speelt vooral m'n concentratie een rol waardoor sommige dingen niet lukken of (even) niet mogelijk zijn.
Ja precies dat! Bij mij is het de energie die ineens op is die me steeds verrast.
Hoi! Ik herken veel van mezelf en mijn situatie in je verhaal Ik het MM n bloedkanker en het gaat redelijk met me Aan de buitenkant niet veel te zien maar merk dat ik ook regelmatig n dikke vette dip heb Soms lukt het om daar weer snel uit te komen en soms ook niet Merk dat even n appje of telefoontje veel goed kan doen Maar heb ook psychologische hulp Kortom ik doen wat ik kan en soms lukt het Ben net als jij aan het leren dat het soms niet positief MOET zijn Veel sterkte🍀🍀🍀
Hoi Hoefje.. wat een lief en fijn bericht en gewoon om te weten dat we niet de enigen zijn die hier tegenaan lopen hè. Overgave aan iets wat ‘normaal’ schijnt te zijn met kanker is toch een beetje een soort geruststelling ook voor als we in die hele zware dagen zitten. We komen er weer uit. Samen 😁 in ieder geval met steun van lotgenoten.
Sterkte ook voor jou en ik ben blij te horen dat het voor jou ook iets brengt deze post.
Liefs van mij!
Soms.is het allemaal wel verklaarbaar, maar ratio laat ons vaak in de steek. Ik zit bijna aan het einde van een serie bestralingen in MRI linac. Fantastisch apparaat maar er blijven bijwerkingen. Vermoeidheid en darmklachten, zelfs in het gedeelte waar geen straling komt. Is het de stress van alles wat me overkomt? Werkt het allemaal? Ik besef dat ik nooit beter zal worden. Ik ga voor een fors aantal goede jaren. Intussen moet ik alles.een plaats geven.
Hi Viktor ja klopt wat je zegt. Maar naast je ratio is er ook je gevoel die eigenlijk tijdens de behandelingen geparkeerd wordt. Althans bij mij wel. Ik had daar echt geen tijd voor. En nu ik in rustiger vaarwater kom, gaat zo’n geparkeerde auto ineens rijden en ik heb geen idee hoe ik die moet besturen. Dus ik ga maar eens hulp zoeken voor deze fase.
Ik denk ook zo in jouw fase. Het ene momentje ben je sterk en positief en blij dat je nog even door mag. Maar dat zwaard van Damocles hangt daar wel te bengelen. Hoe moet je daar dan weer mee omgaan. Ik weet wel dat daar ook weer hulp voor is want dit is weer een andere tak van sport in hoe hier mee om te gaan. Ik benijd je niet. Ik voel wel dat je een heel krachtig en sterk persoon bent maar dat wil niet zeggen dat bepaalde emoties ook gewoon gehoord en gezien willen worden. Al is t maar voor even.
Goed dat je reageert.
Liefs.
Hoi Jeanine,
Mijn emoties zijn af en toe niet onder controle. Zowel in mijn omgeving alsook in het ziekenhuis wordt dit goed opgevangen. Op mijn verzoek heeft mijn huisarts inmiddels geregeld dat ik door een professional begeleid ga worden.
Wat fijn Victor! Liefdevolle omgeving is zo belangrijk en dat ze er voor je zijn! Mijn gezin ook hoor.
Ik ga ook in behandeling bij een psycholoog. Hij beaamde dat veel patiënten hier toch wel in vastlopen dus dat geeft om een of andere reden bij mij ook een stukje berusting.
Fijne dag!
Goedemorgen Jeanine,
We zijn eigenlijk toch allemaal hetzelfde. Hoe goed je het ook begrijpt, met hoeveel liefde je ook wordt omringd, uiteindelijk wordt je op jezelf teruggeworpen.
Ik heb vrijdag, gisteren dus, de laatste bestralingen gehad. "Je bent klaar!"
Helemaal niet! Hormoontherapie en abiraterone zijn blijvend. Over een paar weken bloedtest om te kijken of de kanker stilstaat. En dan maar afwachten hoe lang het "rustig" blijft.
In theorie best lang. Maar elk lichaam, elke kankersoort reageert anders. Een vorm van onzekerheid blijft. Van één kant heb ik alle vertrouwen in de behandelingen, aan de andere kant blijft een onzekerheid knagen.
Ik besef heel goed dat iemand die een gezin of relatie heeft, daarop kan terugvallen. Maar dat dat ook niet genoeg is. Zelf ben ik al jaren (bewust) alleen. En sta je er, in welke situatie danook, er alleen voor.
Zo had ik tot voor kort een nogal pittige cairn terriër. Helaas overleed ze plotseling 4 weken geleden. Dan merk je dat je emoties niet te reguleren zijn. Mijn verstand zei dat ze de leeftijd had. Mijn lijf schreeuwde anders.
Inmiddels heb ik na een proefperiode een ander (volwassen) hondje aangeschaft. Kost energie, maar geeft energie. Goede reden er elke dag op uit te gaan. Nu helaas steeds kort, omdat mijn darmen heftig reageren op de bestralingen van m'n prostaat. Ik weet dat dat overgaat. Ik probeer in een soort van toekomst te kijken en heb hem laten enten tegen rabiës om naar het buitenland te gaan. Maar dat kan pas als mijn lichaam dat toestaat.
Ja klopt wat je zegt Victor. Het is fijn als je iemand in huis hebt of een hond is ook fijn. En ja ook als je hond overlijdt is dat een giga gemis. Een leegte ineens. Een hond geeft zoveel. Het zijn goede partners en goed van je dat je toch weer een ander hondje hebt gehaald want ja die zorgt wel voor afleiding, verplichte beweging en zelf een luisterend oor.
Uiteindelijk moeten we inderdaad in onszelf die plek opzoeken die de extra aandacht wil en daarna luisteren en kijken wat we onszelf in liefde kunnen geven. Is ook weer een proces.
Ik zei ook laatst tegen mijn dochter als je eenmaal de diagnose kanker hoort bij een geliefde of in dit geval onszelf ook ben ze nooit meer ‘zorgenvrij’. Er is altijd dat stemmetje “wat als”. Gelukkig niet dagelijks in mijn geval maar je hebt toch zoiets van ja maar wat als… het was er ook zomaar in 1 keer hè.
Ik hoop voor je dat je snel opknapt en naar t buitenland kunt. Doen waar je blij van wordt ♥️
Het is en blijft een zoektocht om te leren omgaan met de nieuwe grillige “gebreken” van je lichaam.
Ik wens je succes ook met het herstel.
Lieve groet en fijne zondag
Goedemorgen!
Ik weet dat ik niet meer beter wordt. Maar dat stemmetje is desondanks herkenbaar. Hoelang kan de medicatie progressie tegenhouden?
Mijn moeder had op haar 50ste maagkanker. Volledig genezen, maar dat stemmetje bleef de rest van haar leven haar achtervolgen. Dat is heel lang geleden. Nu kijken we daar anders naar. Er kwam toen geen psychische ondersteuning.
Mijn zusje had 3 jaar geleden een gezwel in haar been. Operatie en bestralingen. Ik merk dat zij er na 3 jaren al weer anders naar kijkt.
Goeiemorgen Victor. Tja ze zeggen tijd heelt alle wonden. Naja het heelt wonden dat is zeker waar dat merk ik nu al nu ik 8 maanden verder ben na de laatste behandeling. Voor sommige geparkeerde stukken ga ik nu hulp krijgen omdat ik die niet alleen aandurf. Maar daar kijk ik vol vertrouwen naar uit.
Helaas kreeg mijn moeder ook kanker op haar 57e net als ik. Alleen zij overleed er aan. Gelukkig zijn ze nu veel verder en dat is mijn geluk.
Niet teveel aandacht aan dat stemmetje geven en zoveel mogelijk genieten. In jouw geval weer net even anders lijkt me zo. Ik zei net dat ik tegen een andere lotgenoot dat ook al zijn we nog zo’n positivelingen op sommige dagen is toch even mwah… (en dan druk ik me nog zachtjes uit haha).
Fijne dag en geniet van de geur van de regen 👋🏼😁
Goede middag!
De geur van nat bos is best lekker. Ik kan genieten van kleine dingen. Ik weet natuurlijk pas vanaf maart, dit jaar, dat het nooit meer echt goed komt, maar zie wel een toekomst.
Mijn vader overleed 52 jaar geleden aan kanker. Hij was 46. Mijn moeder overleefde kanker met ruim 20 jaren. Tijden zijn veranderd. Sommige dagen zit het tegen. In grote lijn valt het mee. Ik zit nu in een rustperiode. Best gek na hectische maanden. En ben voorzichtig dingen aan het plannen die het leven leuk maken.
Nu nog onder begeleiding dat nare gevoel wegwerken.
Ben weer iedere dag aan het koken. Ook voor mezelf als ik alleen ben. Niet omdat het moet, maar omdat ik het leuk vind en lekker wil eten. Wel beetje voorzichtig want m'n darmen zijn nog niet op orde.
En.... heb echt momenten dat ik me goed voel, me niet kan voorstellen dat er iets mis is. Het voelt niet verdrietig of zo. Maar geeft me vertrouwen dat alle medicatie en de bestralingen hun werk doen.
Hoi Victor. Ja de geur buiten als het geregend heeft vind ik ook heerlijk. Ik ga zo maar weer eens even fietsen. Kleine dingen maken dat we een glimlach op ons gezicht krijgen en genieten.
Gelukkig is de wetenschap zover dat we zelfs met uitgezaaide kanker nog heel lang door kunnen maar het is vooral mentaal wennen aan het feit dat dit niet meer vanzelfsprekend is. Ik ben blij voor je dat je hiervoor hulp krijgt en ook dat je weer het dagelijkse doen weer op je neemt. Weer zelf koken is heel fijn. Dat ervaar ik ook. Met kleine stapjes komen we er wel en ja ook met af en toe een zware mentale dag weet ik nu dat t wel goed komt. Alleen blijft dat op die zwarte dagen moeilijk maar als we er weer doorheen zijn, is het ook weer fijn om intens te genieten vh zijn.
😁👋🏼
Idd Jeanine! Klopt helemaal. Ik heb altijd wel kunnen genieten van kleine dingen. Eigenlijk is dat nooit helemaal weggeweest ondanks dit best zware traject.
Vandaag had ik een slechte dag, maar was wel weer fijn op het hondje van een vriendin te passen. Dat beestje kan het uitstekend vinden met m'n nieuwe hond. Al voel ik me nog zo gammel, het is prachtig de interactie tussen die twee te bekijken.
En een wandeling tussen de buien door geeft ook weer lucht.
Ik probeer mezelf niet teveel op te leggen, al neig ik daar wel toe. Dat ga ik op mijn leeftijd niet meer afleren. 😉
Ik ben niet meer zo bezig met het einde. Meer met de weg vinden om te herstellen van de bestralingen. Ik zie duidelijk een toekomst. Dat onzekere gevoel is momenteel iets op de achtergrond.
Terwijl ik dit schrijf is die nieuwe kabouter naast me komen liggen. Hij slaapt vredig. Super lief om te zien.
Dank je wel voor je blog en ook voor alle antwoorden die je op reacties gaf, Jeanine.
Herkenbaar. Ik ben partner-van. Vaak vermoeid. Vaak bezorgd. Soms verdrietig. Machteloos.
En zooo weinig mensen die lijken te snappen hoe het is. Somber zijn? Lijkt het beste middel om mensen hard weg te laten lopen.
Ik heb geen zin in toneelspelen. Ik doe het soms toch en doe mij beter voor dan ik me echt voel. Maar dan nog merk ik heel weinig begrip en belangstelling. Ik kan me dan afvragen of het aan mij ligt. Maar als ik je blog en de reacties lees denk ik dat mogelijk wel mee valt.
Hoi Sarlaty wat fijn om te lezen dat de herkenning je ook wat berusting geeft. Ik vond dat ook fijn om het hier te lezen en nog. Het sterkt me op een of andere manier. Je hebt dat steuntje gewoon echt nodig ook en zeker als partner van want dat is soms nog wel een zwaarder proces. Je staat beiden in een heel ander proces met eigen angsten en je moet het maar verwerken hè. Een luisterend oor is dan juist fijn vooral als je je zo somber voelt. Ik mis dit nog steeds maar de herkenning hier geeft me wel rust dat het normaal is. Het is gewoon heel heftig wat we meemaken ook voor partner van en dat stopt niet zo maar zoals de buitenwereld denkt en vooral voor hem die niets met kanker - gelukkig voor hen - te maken hebben. Maar een stuk begrip zou fijn zijn en dat vind ik wel hier. Hopelijk jij ook.
Nogmaals dank dat je reageert Alle berichtjes doen mij zo goed 😊💋👋🏼
Liefs Jeanine
Hoi Sarlaty,
Ik lees je pijn. Soms kunnen gezonde mensen er niet bij dat zoiets aan je vreet. Je krijgt rare zogenaamde opbeurende opmerkingen die er niet toe doen. Ze hebben er geen notie van wat het voor effect het heeft op de patiënt of hun naasten als er een slechte diagnose komt. Ze kunnen zich niks voorstellen bij de angst, de onzekerheid.
Ze hoeven niks te zeggen. Luisteren is soms genoeg. Een ander kan die gevoelens niet wegnemen. Daar is tijd voor nodig.
Ik wens je/jullie veel sterkte.