Ik mag niet klagen…

Ik mag niet klagen van mezelf. Al sinds jaar en dag ben ik te streng voor mezelf. Daar ik bij anderen hun ruimte geef voor hun pijn en verdriet, bagatelliseer ik mijn eigen sores. En nu lig ik ‘s nachts wakker. Ik kan niet slapen. Alles rolt door mijn hoofd want mèn wat was het veel en zwaar afgelopen jaar. Iets wat ik me steeds meer begin te realiseren. Ook de nog constante pijn in mijn borst, mijn scheve borsten, mijn gekke haar, mijn wattenvoeten, de immense vermoeidheid, mijn darmincontinentie, etc maken het er niet makkelijker op voor me. Ik sta aan de goede streep van de levenslijn maar waarom voelt alles dan toch met vlagen zo somber. Komt het door die anti hormonenkuur? Nee ik denk van niet. Het komt omdat ik eigenlijk tegen niemand echt kan klagen over dit alles. Je omgeving denkt echt dat je nu ineens fit doorhobbelt. Of ik denk in ieder geval dat iedereen dit denkt want ik wil niet àlles benoemen waar ik nog allemaal last van heb. Pfff… misschien vind ik dit natraject nog wel moeilijker. Vorig jaar werd ik geleefd door alles. Nu voelt het alsof ik ronddobber in een grote oceaan van emoties. Een stuurloos schip. Ik moet de controle weer zien te hervatten over mijn leven. Maar ‘s nachts is dit moeilijk te zien in mijn tobbende hoofd. Wat is er toch allemaal met me gebeurd dat is de vraag die steeds bovendrijft. Ik ben een jaar kwijt en besef maar half soms hoe zwaar het allemaal is geweest. Misschien moet ik er maar eens aan gaan toegeven. Dan maar klagen. Want wat was het K🤬🤬🤬 en nog. Ik vind het nog steeds K. Ik wil vooruit en dat gaat maar mondjesmaat. Ik moet blij zijn met alle positieve dingen maar zo voelt het nu even niet en ik denk fuck it. Dat is ook okay. Dit is het ook. Er is geen waarheid alleen mijn eigen waarheid hoe ik me voel en hoe mijn lijf zich voelt en ik alleen kan ervoor zorgen dat ik mijn lijf en haar pijnen en klachten erken. Ik mag haar aanhoren als ze klaagt van de pijn en vermoeidheid. En ik mag me verdrietig voelen omdat op dagen - ook al ben ik beter - gewoon shit gaat. Ik mag lief zijn tegen mezelf. 
Oké nu nog gaan doen…. Eerst maar weer eens proberen te slapen want dat had ik nog niet gezegd hè. Ik kan me niet herinneren dat ik een heerlijke pijnvrije rustige nacht heb gehad met een diepe slaap. Een nacht waarin ik niet onrustig ineens klaar wakker ben. Een hartslag van hier tot Tokio heb. Of een onverklaarbaar onrustig gevoel. Of gewoon gillend wakker worden. Wat zou het heerlijk zijn om relaxed te slapen. Om überhaupt relaxed te zijn maar het lijkt wel of heel mijn zenuwstelsel nog op standje Alarm staat. Durf ik ooit nog niet meer bang te zijn dat het terug komt en als het terugkomt wat dan…. Dit duw ik meteen weer weg maar is er wel natuurlijk. Je bent niet meer ‘vrij’ in je lijf. Het voelt anders voortaan. Een andere vorm van nooit meer zorgeloos zijn. Zoals je wereld ook veranderde na het moederschap. Je kan niet meer terug naar je oude ik. 
Dus ja ik moet klagen af en toe tegen mezelf dan maar om hier doorheen te komen. Een nieuwe weg vooruit zoeken. Het stuur weer in eigen hand nemen en wat voor cliche’s nog meer haha. Ik kom er wel want zo zit ik in elkaar maar Gossiedossie er is echt een traject met de tumor en zonder de tumor. En hoe ik dat tweede traject door ga komen… geen idee. Stap voor stap maar weer hè dat ik s zeker een overwinning. Jaja mijn nieuwe motto ♥️