Een vriendin heeft nu ook kanker…wat doet dit met mij?

Deze reclamecampagne van het KWF triggerde iets in mij vanmorgen…. En ik moest het van me af schrijven. 

Een hele lieve vriendin van me heeft in januari ook te horen gekregen dat ze borstkanker heeft. Haar traject loopt anders dan het mijne. In eerste instantie wat vlotter. Geen grootse operatie en als ze ‘mazzel’ heeft alleen bestralingen. ‘Gossie’ denk ik wat komt ze goed weg. Maar dan blijkt dat één van de weggehaalde tumoren fase 3 heeft en gaat ze toch die gore AC chemo kuur krijgen en ik voel mijn eigen lichaam reageren. Ik ben er kotsmisselijk van en ineens komt de hele film weer terug. Oh my wat was het heftig en ik zie het nu nog heftiger dan toen ik er midden in zat omdat ik er toen niet de tijd voor kreeg om het te verwerken. Voor ik het wist zat ik alweer in het volgende ellendige proces. Zoveel tegenslagen vlogen me om mijn oren en ik moest maar door. Ik snap nu waarom mijn lijf in januari zei het is mooi geweest. We gaan geen tien maar honderd stappen terug en we gaan nu eens even bijkomen en bekijken wat je nu eigenlijk allemaal hebt doorstaan en meegemaakt. Aan het verwerken van de AC kuur ben ik nog niet aan toegekomen die was te heftig die vergeet ik liever vooral omdat ik er zo ziek van werd dat ik bijna het loodje bij legde. Twee keer belandde ik in het ziekenhuis. Meteen al na kuur 1 en 2. En die helse botpijnen oh my. Vreselijk waren die en dan heb ik het niet eens over alle andere ellendige bijwerkingen van die kuur. Neee gilt heel mijn lijf. Ik wil er niet aan denken. En toch word ik er nu mee geconfronteerd. Ik besef nu ook hoe zwaar het is geweest maar ook dat wilde ik niet accepteren. Ik deed het gewoon. Iedereen noemde me een bikkel en positief. Ja duh…wist ik veel wat me te wachten stond. Nu weet ik wel beter en zou mijn lieve vriendin zo graag willen behoeden van alles. Maar wie zegt dat zij het ook zo gaat ervaren? Ik las destijds op deze zelfde website ook verhalen van vrouwen die zo door de AC kuur hobbelde. Hoe dan??? Dacht ik. Bestaat dat ook? Ik kan alleen maar hopen voor haar van wel. Want zelfs de ‘gewone’ bijwerkingen zijn al heftig genoeg op zich. 
Straks komt ze even langs. Advies vragen. Wat ga ik zeggen? Het was zo zo veel besef ik nu. Alleen al alle speciale mond- en lichaamsverzorgingsproducten die je ineens nodig hebt om de pijnen van kapotte mond huid nagels te verzorgen/verzachten. Je lijf wordt gewoon deels afgebroken dat besef ik nu des te beter. Dat ga ik allemaal niet vertellen. Ik denk dat maar weinig mensen weten / beseffen wat ik echt allemaal doorstaan heb. Ook omdat ik het nu pas beetje bij beetje durf te laten binnenkomen en durf te erkennen dat ik deze vreselijke ziekte echt heb gehad en het geluk aan mijn kant heb dat ik door mag. Hoeveel kunnen dit helaas niet zeggen. Hoe ga je daar dan weer mee om want zo’n vriendin heb ik ook. En een andere lieve  vriendin is tijdens mijn behandelingen zelf vrij plotseling overleden aan deze ziekte. Iets wat ik nog steeds niet kan bevatten. Ze was er steeds om mij aan te moedigen. Een echte buddy want ze had zelf 25 jaar geleden hetzelfde ondergaan. Ik kon dit zei ze steeds en ineens werd ze ziek - de beast was terug en hoe - en binnen vier weken was ze er niet meer. 
Mijn dochter van 30 werd vorig jaar ineens gediagnosticeerd met autisme met alle gevolgen van dien. Mijn broer besloot me maar ineens te ghosten tijdens mijn behandelingen omdat hij niet genoeg aandacht kreeg… (narcist ander verhaal) en ja nu begin ik dus te beseffen dat ik er ook nog ben en wat dit alles voor mij heeft betekent. 
Het was veel heel veel. Dus het is niet gek dat mijn lijf nu zo reageert op wat er voor mijn vriendin te wachten staat. Ik besef het nu pas en laat het maar toe. Beetje bij beetje. 🤏 

Kleine stapjes zijn ook overwinningen hè. 
Jeetje steeds als ik denk ‘zo ik ben er’ druppelt er toch weer van alles binnen. Nee kanker heb je niet alleen tijdens alle behandelingen maar de gevolgen ervan sijpelt nog heel lang emotioneel en fysiek door en dat merk ik dus ook nu weer. 
Dit schrijven helpt me wel om mijn hoofd weer uit de chaos te trekken en wat meer rust in mijn lijf terug te brengen. 

Post ik het? Ja want wie weet leest iemand anders wel iets herkenbaars en help ik die daar dan ook weer een beetje mee. Elkaar steunen ook na de behandeling weten lotgenoten als geen ander. 
Daar waar de zorgeloze onwetende vriendin (die ik ooit ook was voor een vriendin met kanker eerlijk is eerlijk) gewoon verder gaat en er vanuit gaat dat alles achter de rug is (je ziet er toch goed uit!?) weet je lotgenootvriendin wel anders. Hun begrip is extra welkom merk ik en voelt goed. 

Misschien moet het KWF daar ook eens aandacht aanbesteden in hun reclamecampagnes aan het leven na de behandelingen. Misschien dat het me daardoor triggerde. Het stopt namelijk niet na de laatste bestraling… voor mij begon het toen pas door te dringen wat er eigenlijk allemaal echt is gebeurd. 

Naja wat ik eigenlijk bedoel is dat aandacht eigenlijk niet zou moeten stoppen na de behandelingen maar het gebeurt wel. Ik heb me er zelf ook schuldig aan gemaakt omdat je als buitenstaander totaal geen idee hebt wat kanker hebben en alles wat erbij komt voor diegene betekent. En eigenlijk is het maar goed ook voor de onwetende zodat mocht je het ooit krijgen je net zo sterk en naïef erin kunt stappen als ik deed. En zo is de cirkel rond hè