Beiden 57 beiden kanker - mama en ik
Juni 2024 Ik sta op een balkon in een vakantiehuisje in Spanje en zeg tegen mijn dochter van 30 dat ik nu net zo oud ben als mijn moeder toen ze overleed aan eierstokkanker. We zijn beiden blij dat het met mij goed gaat. Ik red het wel. De angst om deze ziekte te krijgen heeft onbewust altijd meegespeeld. Meerdere (goedaardige) cystes in de loop der jaren op mijn eierstokken maakten wel dat ik het niet los kon laten. Controles volgden elkaar op tot ik besloot een gentest te doen. Ik moest weten of ik het erfelijke gen droeg. De uitslag kwam snel. Ik en mijn kinderen waren safe. Geen drager. Yeah!
Wel ineens huidkanker - een ieniemienie speldenprikje op mijn decolleté dat steeds jeukte) maar dat was al weggehaald voordat ik er maar überhaupt bij stil kon staan.
Ik dacht dus dat ik veilig was die zomer in Spanje. Ik had het gered. Ik werd ouder dan mijn moeder.
En toen een half jaar later sloeg het noodlot toch toe.
Op vrijdag 6 december hadden we de gemeentelijke bruiloft van mijn zoon. De eerste van mijn twee kids die ging trouwen. Het was een feest en we genoten. Ik straalde als trotse moeder dat weet ik nog zo goed. En toen werd het zondagochtend… ik voelde ineens een giga groot gezwel in mijn rechterborst. Wel een centimeter of zeven! Hoe kon ik dit al die maanden niet gevoeld hebben. Waarom had ik ineens de borstcontrole losgelaten - vergeten - wat dan ook ik had t verwaarloost en nu zat het er ineens. Ik voelde meteen dit is niet oké. Ik liet mijn man checken en die zei nog erg overtuigend dat is niks joh. Maar een stemmetje in mij wist wel beter. Op maandag ging ik met knikkende knieën naar de huisarts en de molen ging in werking.
Op vrijdag lag ik voor een echo bij de radioloog en die zegt ‘ja mevrouw er rondomheen ziet het er heel mooi uit’ en hij herhaalt het nog eens. Dus ik vraag met een lach en er niet rondomheen??? Tja hij keek me medelevend aan en hij kon al wel beamen dat dit foute boel was. Uiteindelijk kregen we op kerstavond de complete diagnose. Hormoongevoelige borstkanker.
Daar zat ik dan 57 net zo oud als mijn moeder. Zelfde maand. Ook zij en wij hoorden toen het slechte bericht met kerst en ook zij startte in januari met alle toeters en bellen. Hoe bizar.
Ik had alleen geluk 🍀 Mijn liefste mama was destijds meteen opgegeven. Over en uit. Ik kreeg de kans om ervan te genezen. Ik had geen eiwitmarker en geen uitzaaiingen. Dus het zag er hoopvol uit. De behandeling zou bestaan uit zware chemokuren, operatie en bestralingen maar met hopelijk dus een positieve uitkomst. Dit moest wel want in juni van 2025 stond het echte huwelijk van mijn zoon gepland in Spanje. Met alle familie en vrienden. In een plaats waar ik al sinds mijn jeugd kom. Het zou heel speciaal worden. Ik moest en zou hier bij zijn. Gezond en schoon verklaard. Dat werd mijn focus. Ik zou beter worden. En ja ik werd beter. Ik heb de bruiloft meegemaakt. Even mocht ik uit de ellende-bubbel. Even voelde ik me weer mens. Even voelde ik weer emotie en leven want een week later lag ik weer op de operatietafel voor de verwijdering van de resttumor met alle ellende vandien maar dat vertel ik je vast wel een keer in een ander blog.
Lieve mama ik ben zo blij dat ook al leek het even dat we een herhaling kregen van jouw verhaal, dat mijn verhaal toch een andere wending kreeg en ik weet dat vanuit die spirituele andere kant van het gordijn jij steeds bij me was. Dank je.