Mijn weg naar herstel

Begin januari reisden mijn man en ik af naar het Hoge Noorden, op weg naar het ziekenhuis. De rit verliep heel ontspannen, totdat ik plotseling vanuit het autoraam een wolf spotte in een natuurgebied. Het was een bijzonder moment, temidden van het sneeuwlandschap, terwijl ik juist onderweg was voor de chemo. Achteraf besefte ik dat ik zoiets nog nooit had meegemaakt…

In het ziekenhuis bleek uit de bloedtest dat mijn waarden opnieuw waren gedaald. Fantastisch, want het bevestigde wat ik al voelde: het ging beter. Vervolgens kregen we op de trappen van het ziekenhuis onverwacht nieuws: de ACT-D chemo werd voorlopig uitgesteld. Hoewel de chemo was besteld, was er geen voorraad in het ziekenhuis en kon het niet op korte termijn geleverd worden. Er was zelfs toestemming van een zorgautoriteit nodig om het medicijn te verkrijgen.

Gelukkig ging de chemo van 20 januari door, zoals gepland. Om zeker te zijn, belden we van tevoren om te controleren of alles geregeld was, want de vanzelfsprekende gedachte dat alles wel goed zou komen, is nu verdwenen. We blijven waakzaam: de waarden waren door de uitgestelde chemokuur mogelijk zelfs gestegen. Aankomende dinsdag horen we of de laatste chemokuur zijn vruchten heeft afgeworpen, hopelijk komt die 0 snel in zicht! 

De laatste dagen voel ik mij weer iets sterker. Na iedere activiteit – of het nu een korte wandeling of het ophangen van de was is – moet ik even op adem komen om hoofdpijn en misselijkheid te voorkomen. Het voelt alsof ik eerst veel meer aankon, maar nu weer een stap terug moet zetten. Al is dat geen ramp, het is gewoon een kwestie van wennen aan mijn nieuwe tempo. Dan maar iets langzamer, maar wel gezond blijven.

Dan realiseer ik mij dat het door de sneeuw toch lastig is om iets te ondernemen. Gelukkig heb ik ook nieuwe hobby's ontdekt: van breien tot bloggen en schilderen. Gemiddeld duurt elke activiteit een half uur, wat betekent dat ik tussendoor vaak langere pauzes inlas! Hoe het ook loopt, ik neem mijn rust wanneer nodig en focus op alles wat ik nog wel kan. De goede dagen zullen vanzelf weer komen, en de steun van familie, vrienden en collega's houdt me op de been. Stay strong!

Foto: een mooi natuurgebied in de omgeving van het ziekenhuis