Kantoorpraat in de sportschool

Op Wereldkankerdag, 4 februari, dacht ik terug aan de onverwachte kankerdiagnose die ik op 22 november kreeg. Het was een enorme schok, en lange tijd overheerste ongeloof. Desondanks is de prognose goed en komen de laatste chemokuren waarschijnlijk in zicht. Ik kan dan ook niet wachten om, zodra deze achter de rug zijn, weer het 'echte leven' in te stappen.

Het herstelproces is niet alleen fysiek. In de kleine sportzaal van mijn fysiotherapiepraktijk kom ik regelmatig lotgenoten tegen die, net als ik, bezig zijn met hun fysieke en mentale herstel. Het is inspirerend om te zien hoe iedereen zijn eigen tempo heeft, maar ook hoe we elkaar steunen. We trainen samen op ongeveer hetzelfde niveau, waardoor het makkelijker is om elkaar te begrijpen. Het fijne is dat er geen Olympische atleten om mij heen zijn - dat zou de druk misschien te hoog maken!

Stap voor stap vooruit
Mijn conditie draait nu vooral om ‘redden wat er te redden valt’. Ik kan nog niet verder opbouwen, maar elke stap vooruit voelt als winst. Nu train ik individueel op fitnessapparaten die een beetje aan een sportschool doen denken. Het trainen zelf vind ik wel leuk, maar de korte gesprekken tussendoor maken het een stuk makkelijker. Even lachen of ervaringen delen maakt het herstel echt veel draaglijker.

Van de koffieautomaat naar beeldbellen
Door de vermoeidheid en misselijkheid als gevolg van de chemotherapie lukt het me helaas nog niet om naar kantoor te gaan. Maar ik mis die gezellige face-to-face gesprekken met collega’s zeker wel. Gelukkig kan ik via Teams videobellen met mijn collega's. Zo kan ik ze toch nog 'live' zien en een beetje van het kantoorgevoel meepakken, ook al ben ik er niet fysiek!;-)

Nog even doorzetten
Dinsdag kreeg ik in het ziekenhuis het goede nieuws dat, als alles volgens plan verloopt, mijn laatste chemokuur op 3 maart staat gepland. De vlag gaat nog niet uit, maar ik vier het alvast in mijn gedachten! De eerstvolgende kuur is op 17 februari, en als alles goed gaat, zou mijn waarde dan op 0 moeten staan. Daarna volgt mogelijk nog een consolidatiekuur. Die zorgt ervoor dat de ziekte in remissie blijft - het moment waarop de ziekte niet meer zichtbaar is, zelfs na intensieve behandelingen.

Het zal ongetwijfeld nog wel even duren voordat ik weer helemaal 'up and running' ben, maar ik blijf in contact met collega's, lotgenoten, vrienden en familie. Het helpt mij enorm om hun steun te ontvangen. Als het lukt, houd ik ze ook op de hoogte van mijn herstel. Ik ben ontzettend dankbaar voor de positieve energie en berichtjes die ik elke dag krijg, en ik ga ervoor!