Meezwemmen met de golven
Inmiddels ben ik ruim vier maanden ziek, al lijkt de remissie (het moment waarop de kanker niet meer aantoonbaar is) gelukkig in zicht. Deze periode heeft mijn kijk op de wereld diep veranderd. Door de bijwerkingen van de chemotherapie kan ik soms minder, wat me soms dwingt stil te staan bij wat wél kan.
Tegelijkertijd geeft het me de ruimte om na te denken over wat er écht toe doet. Het leven is als het meezwemmen met de golven: soms rustig en kalm, soms krachtig en wild, maar ik merk dat ik er steeds meer rust in vind.
Een kleine overwinning En dan is er het zwemmen. Na drie maanden stilzitten mag ik eindelijk weer het water in. Alleen al het vooruitzicht voelt als een overwinning. Het zal langzaam gaan - misschien zwemt een vriendin sneller dan ik - maar wat geeft het? Het belangrijkste is dat ik straks weer kan zwemmen. Alleen al dat besef laat me voelen hoe bijzonder dit is en hoeveel geluk het me geeft dat goede zorg dit mogelijk maakt.
Geruststellende gedachte
Het opent mijn ogen voor alles wat wél kan. Ik realiseer me hoeveel er al mogelijk is, zelfs na alles wat ik heb meegemaakt. Het Nederlands Kanker Instituut, waar ook mijn dossier bekend is, staat zelfs op plek 45 van de wereldwijde rankinglijst van Newsweek. Dat een ziekenhuis waar ik me zo vertrouwd voel zo hoog scoort, geeft mij een heel geruststellend gevoel. Het laat zien dat er steeds meer mogelijk is, iets waar ik mij tijdens mijn herstel aan vasthoud.
Niet alles gaat vanzelf
Toch zijn er ook uitdagingen. Sommige dingen lukken nog niet helemaal, en de vergeetachtigheid door de behandeling maakt het moeilijk om afspraken en dagelijkse klusjes te onthouden. Zelfs terwijl ik deze blog schreef, bleef een vol glas per ongeluk op het aanrecht staan... Gelukkig houden timers de chaos onder controle!
Morgen ga ik eindelijk weer zwemmen. Dat voelt als een kleine overwinning; het herinnert me eraan dat kleine stappen groot kunnen aanvoelen. Het maakt niet uit hoe snel je gaat, als je maar blijft meezwemmen met de golven!