Amor vincit omnia.

Blog 210. 

Deze lange, lange vermoeiende dag begon gistermiddag. De tijd is zowat daar dat alle liefdevolle gaven  geconsumeerd zouden worden. Ineens sloop twijfel en angst in Joke. Kan ik het wel? Red ik het wel? Mijn lijf werkt maar niet mee. Ik kom geen grammetje aan, wat ik ook doe.... Tranen vloeiden, alles deed pijn. 

Na een korte nacht stapten we allebei katterig in de trein. Een leuk, lief, maar ook een zwaar avontuur in. Euro Disney gloort. Op Amsterdam en Rotterdam Centraal werden we heel liefdevol uitgezwaaid door een grote groep. Na een voorspoedige reis stapten we, acht man sterk, rond tweeën in onze hotelkamers. Voor mij en de kinderen een negenuursdienst. Voor Joke een week hard werken zonder pauze. Logisch dat we al meteen een pauze namen. Toen een uurtje door het park om alle spoed en  tegoedbonnen op een stukje plastic te krijgen.

Boink, deed Joke. Nu is het echt op. De kinderen kunnen zichzelf in zo'n park héél goed vermaken. Ik bracht Joke terug, en een paar minuten later sliep ze vast. Tot aan het geklingel van de wekker. 'Tijd voor het diner, tijd voor het diner', riep hij. En nu weer gauw te bed. Morgen is er weer een dag.

 

8 reacties