Amor vincit omnia

Blog 194.

Eindelijk iets positiefs, al is ook niet alles echt zeker. Wat wel echt positief is, is het verloop van de afgelopen twee weken. Het in 46 uur toedienen van de chemo is goed bevallen. Joke gebruikte net zoveel antimisselijkheidsmedicatie als wat er de vorige poging in één dag erdoorheen ging. Dat is dus prettig. Verder begint de wond van de sonde ook gelukkig minder pijnlijk te worden, waardoor haar morfinegebruik flink minder is geworden. Het vocht in het linkerbeen is vrijwel normaal. Dat laatste kan zomaar zijn doordat de tumor de lymfeklieren meer ruimte geeft. Dat er dus sprake is van krimp, maar dat is wishful thinking. De sondevoeding zorgt voor een stabiel gewicht, en sinds kort wordt de fysiotherapeut weer bezocht. Allemaal goed nieuws dus.

Het zal toch niet waar zijn, hè?  Tja, er blijven uiteraard minpunten. Zo zijn de nachten alles behalve prettig. Een nachtje lekker doorhalen blijft zolang als er nachtvoeding gegeven wordt een utopie. Vele keren per etmaal op het gemak doorbrengen zorgt voor doorlopend ongemak en irritatie. We hopen dat er ooit een eind aankomt, want ook de artsen beginnen het herstellen van de stoma voorzichtig als gewenst te beschouwen. Verder had Joke een paar dagen achtereen last van bloed bij haar ontlasting. We denken zelf dat het door het vele poepen is.

Zo, de chemopomp is weer aangesloten. Slapen zal twee nachten extra lastig zijn. En haar batterij? Ach, ik loop een tandje harder. Scheelt weer een sportclub. Als we de feestdagen zo doorkomen als de afgelopen twee weken hoor je ons niet klagen.