Een bed voor later#2

3-4 maanden geleden hadden we een hoog-laagbed besteld. 
Zo’n seniorenbed. Elektrisch verstelbaar, hoger, lager, hoofdeinde omhoog, benen omhoog, alles erop en eraan. Een bed voor ouwe mensen dus. Nou ja. Voor nóg ouwere mensen.
Echt nodig hadden wij dat ding toen nog niet. Helemaal niet zelfs. Ik had geen rugpijn, geen Ettertje dat ’s nachts met messen tussen mijn schouderbladen zat te peuteren, geen OxyNorm-cavalerie en geen pijnpoli. Ik wandelde, rommelde in de tuin, kroop in het Campertje en als ik moe was ging ik gewoon liggen. 
Het bed was voor later. Voor als één van ons krakkemikkig zou worden. Dat woord gebruikten we ook echt. Krakkemikkig. Niet hulpbehoevend, niet half versleten. Gewoon wat moeilijker rechtkomen, een rug die protesteert, knieën die niet meer willen plooien. Praktische ouderdom.

Later dus.

En vanmorgen stond het ineens in de slaapkamer. Twee mannen brachten het binnen, monteerden het, legden uit welke knop waarvoor diende en vertrokken weer. Voor hen gewoon een levering. Voor mij stond daar plots dat bed dat drie maanden geleden bedoeld was voor een versie van onszelf die toen nog niet bestond.

Nou. Die versie blijkt dus wel te bestaan.

Het bed komt zelfs perfect op tijd. Door die rotpijn kan ik tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar behoorlijk slapen wanneer ik plat op mijn rug lig. Op mijn zij liggen is zowat gegarandeerd prijs, draaien kan Ettertje wakker maken en voor ge het weet zit ge midden in de nacht weer rechtop. Dus ruglig. 
Alleen heeft ruglig nog een klein bijkomend probleem: Dan snurkt Mr Willy, en niet een beetje. Op mijn rug stijgt dat volume blijkbaar tot niveaus waarbij men normaal een bouwvergunning moet aanvragen. Met dat nieuwe bed kan het hoofdeinde wat omhoog en misschien krijgt niet alleen mijn rug, maar ook de plaatselijke geluidsoverlast daarmee wat respijt.

Handig ding dus. Eigenlijk zou ik er alleen maar blij mee moeten zijn.

Alleen staat dat bed daar niet helemaal onschuldig.
Het begon uiteraard allemaal met die rotkanker. Prostaat eruit, zenuwen beschadigd en seks werd voltooid verleden tijd. De afdeling erotiek sloot wegens technische problemen. Definitief. Geen heropening voorzien. 
Daar kunt ge grappen over maken — en dat hebben we ook gedaan — maar daarmee komt ze natuurlijk niet terug. Wat overbleef was knuffelen. Tegen elkaar liggen. Een arm rond een schouder, een hand op een rug, wat warmte van de ander voelen wanneer ge ’s nachts even wakker werd. 
Niet spectaculair, maar misschien juist daarom zo belangrijk.

Toen kwam de CPAP. Ook zo’n apparaat dat ongetwijfeld levens redt maar daarbij weinig rekening houdt met romantiek. Lepeltje-lepeltje liggen met een masker, slang en uitlaat bleek vooral een oefening in aerodynamica. Mevr Willy kreeg óf het masker tegen haar hoofd, óf een luchtstraal in haar gezicht waar ge een klein zeilbootje mee vooruit krijgt. 
Dus kwam er een groot kussen tussen ons in. De Berlijnse Muur, maar dan van dons. Niet ideaal, maar we lagen nog altijd in hetzelfde bed. Ge wist dat de ander daar lag. Ge kon nog eens over de muur heen reiken.

En nu staat dat nieuwe bed er. Mijn bed. En daarmee is ook dat laatste stukje samen slapen verdwenen. 

Vanmorgen had ik trouwens normaal nog even terug in bed gekropen voor mijn ochtenddutje. Alleen moest ik wachten tot het seniorenbed geleverd en gemonteerd was. Dat bed was voor later. Blijkbaar moet ge soms wakker blijven om te zien hoe snel later kan komen.

Intussen heb ik natuurlijk al aan alle knopjes gezeten. Hoofdeinde omhoog. Benen omhoog. Beetje platter. Nog iets hoger. Kijken wat mijn rug ervan vindt. Kijken of Ettertje zich gedeisd houdt. Kijken of ik vannacht eindelijk eens een houding vind waarin ik wat uren achter elkaar kan slapen. En waarschijnlijk zal dat ook lukken. Alleen ligt Mevr Willy dan niet meer naast mij. Geen CPAP-uitlaat meer in haar gezicht. Geen gesnurk meer waar de ramen van trillen. Geen groot dik kussen meer tussen ons in. Zelfs die Berlijnse Muur is verdwenen.

Er is gewoon een ander bed gekomen. Mijn bed.

Dat is misschien nog het lastigste. Ik heb dat bed nodig. Ik ben blij dat we het besteld hebben. Het komt op het juiste moment.

En tegelijkertijd zou ik het liefst hebben dat die twee mannen morgen opnieuw aanbellen, het hele ding weer demonteren en zeggen:

“Vergissing meneer. Dit was pas voor over tien jaar.”

Laad maar terug in. Ik wacht wel. Want drie maanden geleden was dat bed voor later.
En ergens onderweg zijn seks, lepeltje-lepeltje, samen in één bed liggen en uiteindelijk zelfs dat dikke kussen tussen ons één voor één verdwenen.

Nu staat later naast de muur.

Mét een afstandsbediening.