Heb ik het goed gedaan?

Ik las Willy's blog, Bang, en het erover praten, met Mevrouw Willy.
En ik denk terug, aan hoe ik het als partner beleefd heb.
Volgens mij, moet je die dingen delen, moet je zaken uit kunnen spreken.
Zo heb ik er altijd ingestaan, toen ik mijn ouders achteruit zag gaan, heb ik bewust gekozen om het gesprek aan te gaan, te vragen wat ik wilde weten, en vooral hoe hun leven was geweest, want daar hadden ze nooit veel over losgelaten.
Ik heb de dingen met ze samen gedaan, die zij en ik wilden doen, en het voelde als het voltooien van iets.
Wij als kinderen waren al minstens 25 jaar uit huis, maar vroeger was de kerstnacht, iets wat mijn ouders met de 4 jongens vierden, naar de kerk voor de kerst mis.
2018 heb ik met mijn drie broers afgesproken, dat we nog een keer samen met onze ouders, kerstnacht zouden vieren, zonder partners of kleinkinderen, even weer heel.
Ik zag het als een cadeau aan onze ouders. en het heeft ze zo goed gedaan.
2011 heb ik het nog een keer geregeld, en het bleek achteraf de laatste kerst die we in ons ouderlijk huis zouden vieren, en paar maanden later werd onze vader, met een noodplaatsing opgenomen in een verzorgingshuis, een vreselijke plaats, maar we hadden geen keuze.
Hij overleed een half jaar daarna, en ik zat als enige bij hem, op zijn kamer, iedereen was er al de hele dag, en ging, moe, naar huis, ook ik.
Maar ik ben omgekeerd, want ik wilde niet dat hij alleen zou sterven.
Hij was iemand van het buitenleven, van 5 dagen in de week wandelen, en twee dagen badminton.
Ik heb zijn raam geopend, gordijnen open, en het licht uit, en heb bij hem gezeten, verteld dat hij een goede vader is geweest, en aan welke herinneringen ik zal denken, als hij er niet meer is, zodat er altijd iets bij me blijft.
Als kind zong hij altijd wiegeliedjes voor ons, dat is me altijd bijgebleven, en ik heb dezelfde liedjes voor hem gezongen.
Hij was een fanatiek wandelaar, heeft de Nijmeegse vierdaagse 35 keer gelopen.
Ik heb mijn hand op zijn hoofd gelegd, en gezegd, zoek maar een mooie plek uit, waar je heen wilt, en trek je schoenen maar aan, ik loop met je mee.
2 minuten later zat zijn levensreis er op.

Ik heb het mijn moeder later verteld, en haar beloofd hetzelfde voor haar te doen, en dat heb ik 4 jaar later, ook gedaan.
Voor mij is hun leven af, en het is absoluut de moeite waard geweest, en ik zie het als het laatste cadeau aan mijn ouders, ik heb niet om ze gehuild, en ik voel ook geen gemis, want het is goed, ik kijk er met voldoening op terug.

Margreet wilde dat niet, wilde niet praten, wilde het niet afronden, althans niet met mij.
Het deed zeer, als iedereen dingen wist, uitslagen wist, en wat er ging komen, en ik als enige niet.
Ik denk dat het, het voor ons beiden makkelijker op had gemaakt, als we deze zaken wel besproken hadden.
Toen ze te horen kreeg dat alle behandelingen gestopt zouden worden, en het een kwestie van dagen zou worden, heeft ze het opgegeven, is in het bed in de huiskamer gaan liggen, en heeft afgewacht, tot het zover was.
Ik heb 's-nachts op de bank geslapen, ze naar de WC geholpen, haar hand vastgehouden, en geprobeerd met haar te praten, misschien wilde ze het toch, op een of andere manier, samen afronden, dingen uitspreken, en elkaar dingen vergeven.
Het resultaat was, dat ze me toesnauwde, dat ze niks aan me had, en ze wilde, dat ik gewoon aan het werk zou gaan, ik liep alleen maar in de weg.
Ik deed de boodschappen, kookte, waste, en maakte schoon, deed mijn best om er voor ze te zijn,op dit laatste stuk van onze weg samen, probeerde het makkelijk voor haar te maken, en in liefde afscheid te nemen.
En daar sta je dan, je wil er zijn voor ze, het op een of andere manier, samen tot een einde brengen, en wordt op een enorm botte manier weggestuurd, ik heb niks aan je, ik wil je hier niet hebben.
Het ging mis, toen ik op mijn werk was, en ze wilde perse naar een hospice.
Ik zat samen met haar in de ambulance, hield haar hand vast, en hoopte, met de dood in het vooruitzicht, dat ze toenadering zou zoeken, in plaats daarvan werd ik weer op een botte manier weggestuurd.

Waarom ik dit schrijf.
Omdat praten, en het samen afmaken, heel belangrijk is, en ik niet wil dat dit iemand anders overkomt, want het blijft lang zeer doen, en je kunt het niet overdoen.
En op het forum vond ik iets heel anders, mensen die elkaar willen helpen, die het fijn vinden, om, hoe ruk het ook is, dingen te delen.
Mensen vinden het misschien vreemd, maar toen ik de mensen van het forum ontmoette, werd me gezegd, je bent een mooi mens.
Ik was in tranen, want ik had zolang iets anders gehoord, maar langzaam ben ik het gaan geloven, dat ik, als mens, de moeite waard ben.

De nu Ex, ex man van een vriendin, zei dat hij nog nooit iemand als mij ontmoet heeft, en vanaf dat moment, zei hij, ik ben je zwager.
Margreet heb ik in liefde losgelaten, ik wist niet, of ik dat kon, en wist ook niet hoe.
Toch is het wat ik voel, het is verleden tijd geworden, omdat ik verder moet, ik zie het niet als een soort lijdensweg, maar als iets, wat me nu in deze tijd, op mijn levensreis is gekomen.
Fee en ik hebben het er heel soms over, dat als het moment komt, ik een ander moet zoeken, ze wil niet dat ik alleen blijf.
Toen de liefde van Margreets kant, er nog was, zei zij dat ook.
Alleen bespreken Fee en ik niet echt wat er misschien gaat gebeuren, heeft trouwens ook weinig zin, want na een paar minuten is ze het echt alweer vergeten, maar de waarheid is, dat we ons er niet mee bezig willen houden, we hebben er geen invloed op, we doen ons best, te genieten van wat we nu hebben, de rest gebeurt vanzelf.
En als ze heel erg achteruit gaat, dan heeft het ook geen zin, meer, erover te praten, want waarschijnlijk, weet ze niet meer wie ik ben.
Daar zie ik nog het meeste tegenop, dat ze er wel is, maar eigenlijk ook niet.
Erover praten, ik hoop dat we misschien wel een tijd en een manier vinden, zo niet, kijk ik weer naar wat ik gehad heb.

Dus, heb ik het goed gedaan?
Ik mag graag denken van wel, ik heb mijn best gedaan, altijd mijn liefde te geven, heb geprobeerd het gesprek aan te gaan, heb diverse malen relatietherapie geprobeerd.
Maar wat ik ook deed, voor Margreet, lag de schuld altijd bij mij, en wist ik het niet meer, ik had mezelf, te ver weggecijferd.
Ook bij haar heb ik gezeten, haar hand vastgehouden tot het laatst, en toen wist ik het niet meer, wist niet wat ik voelde, of moest voelen, heb haar laatste wensen vervuld, en met het uitstrooien vaneen beetje van haar as in Edinburgh, en op de plek waar we een jaar eerder haar ouders uitgestrooid hebben, is ze weer thuis.
Rust in vrede