Het hoort er ook bij......

Bij leven hoort dood. Wij hopen allemaal heel oud en het liefst nog gezond te worden. Alle levensfasen doorlopen: school, werk, pensioen, eventueel grootouder worden en verder genieten van de tijd die nog rest. Maar tja, helaas is het niet voor iedereen een gegeven. 

Een paar dagen geleden heb ik een bijzondere persoon op bezoek gehad. De uitvaartverzorgster. Een jonge dame. Vriendelijk, zakelijk, maar ook empatisch. Zij heeft ruim haar tijd genomen om mijn laatste wensen door te nemen en te bespreken. Ik had al veel langer geleden, vóór de diagnose al gedeeltelijk een boekje ingevuld. Maar toen de diagnose viel en er sprake was van een operatie had ik gezorgd dat alles af was. Het gaf mij een heel rustig gevoel. Ik kon met ern gerust hart op de operatietafel gaan liggen. 

Ondertussen  heb ik een nieuw, veel uitgebreider boek besteld en ben bezig om alles in te vullen en over te schrijven. Maar ik liep vast en besloot een persoonlijke afspraak te maken met mijn uitvaartverzekering. Ik ben zó blij dat ik het heb gedaan! Zoonlief wist van de afspraak, maar hij was er nog niet klaar voor en was niet bij het gesprek. Begrijpelijk, te confronterend. Voor mij was het geen probleem, maar heb verteld dat ik dan eenzijdig alle beslissingen ging nemen. 

Gedurende het gesprek wist ik me flink te houden. Bij bepaalde vragen ging mijn stem wel trillen, maar ik heb geen traan gelaten. De dame vond mij flink en krachtig. En dat ik goed en duidelijk alles kon omschrijven. Tja, als het moet, kan ik blijkbaar automatisch de emoties blokkeren om zaken te bespreken. Maar het huilen kwam later, toen mijn allerliefste nicht uit Curaçao vertelde dat ik mijn eigen uitvaart heb zitten regelen. Toen kreeg ik het te kwaad. Heel bizar. Het is wel een dingetje hoor! Maar goed, het moet ooit toch wel gebeuren. En ik wilde het nu gedaan hebben, nu ik nog volledig bij bewustzijn ben. En het heeft ook met controle te maken; ik heb de touwtjes nog in handen en ik kan het regelen zoals ík het wil. Mijn wensen en verlangens gelden! Zo goed als alles is vastgelegd. Er zijn sommige beslissingen die op het moment van overlijden zelf genomen moeten worden in overleg met de personen die ik daarvoor heb aangesteld. En dat zijn er 3. 

Weet je, over de dood praten willen we het liefst niet praten. We schuiven het zo lang mogelijk voor ons uit. Wij gaan er vanuit, zeker als je nog jong bent, dat we nog lang hebben te gaan. Maar zoals we weten: morgen is niet beloofd. Dus als je het eng vindt om de boel meteen vast te leggen, kan je misschien wel informeel laten weten aan iemand, je geliefden wat je wensen zijn. Dan is het tenminste bekend. Ik wil mijn lieve zoon niet met zulke grote zorgen achterlaten. Als je verzekerd bent, kan je net zo goed alles invullen. Dat geeft zoveel rust, zeker voor de achterblijvers. Ik kan nu verder en mijn aandacht richten op mijn gesteldheid en het verloop van de behandeling. We hopen met z'n allen dat dit nog heel lang op de plank mag blijven liggen.

Was het eng om te doen? Zeker! Waren er twijfels en onzekerheden? Zeker! Moeilijk om het met geliefden erover te hebben? 100%! 

De uitvaartdienst dame vroeg mij hoe ik wil dat men zich mij wil herinneren. En welk symbool er daarbij hoort. Nou, ik hou veel van konijnen🐇 en zeker mijn eigen k'nijntje.😀. Maar ik zei dat ik vlinders ook wel mooi vind. En ik zie altijd zo'n citroenvlinder, mooi geel, voor me. Die zie je veel vaker in de natuur dan een konijn. Dus mocht ik vroegtijdig deze wereld verlaten, zal ik terug komen als een citroenvlinder. 🦋