73
Vandaag zijn we 73 geworden.
Tja. Wat moet een mens daar nu weer mee? 73 is niks. Geen kroonjaar, geen bijzondere mijlpaal en volgens mij verkoopt Hallmark zelfs geen kaartjes met Hoera, 73! erop.
Maar goh, met die rotkanker krijgen verjaardagen toch een iets andere betekenis.
Zes jaar geleden begon die ellende. En als ze toen tegen mij gezegd hadden: Luister Mr Willy, we gaan je niet genezen, maar je krijgt er alvast zes jaar bij en op je 73ste zit je nog altijd thuis achter je computer onnozelheden te schrijven, dan had ik waarschijnlijk onmiddellijk gevraagd waar ik moest tekenen. Met twee handen.
Want zo werkt dat in het begin. Je wilt niet dood. Heel die ingewikkelde levensfilosofie komt later wel. Eerst wil je gewoon blijven ademen.
En dat lukte wonderwel. Meer zelfs, na een tijdje was ik bijna vergeten dat ik ooit zo bang was geweest om dood te gaan.
En de laatste 5 jaar ging het eigenlijk behoorlijk goed. Natuurlijk waren er behandelingen, bloedprikken, scans en af en toe een dokter die iets vertelde waar ik liever niet naar luisterde. Maar tussendoor leefde ik gewoon. Wandelen. Camper. Schrijven. Tuin. Cappuccino. Vooral cappuccino.
En ondertussen bleef de geneeskunde vrolijk nieuwe dingen uitvinden. Nieuwe medicijnen, andere combinaties, betere bestralingen, nucleaire toestanden waarvan ik zes jaar geleden nog nooit gehoord had. Dus begon ik stilletjes iets te doen wat waarschijnlijk iedere kankerpatiƫnt vroeg of laat doet. Rekenen. Als deze behandeling mij nog twee jaar geeft en ze vinden ondertussen iets nieuws dat mij nog drie jaar geeft, dan moeten ze in die drie jaar natuurlijk weer iets vinden... Voor je het weet heb je jezelf medisch doorgerekend tot 94.
Helaas werkt het zo niet. Dat begin ik de laatste tijd weer wat beter te beseffen.
De uitzaaiingen groeien. Er duiken pijnklachten op. Er staan tegenwoordig morfinepilletjes tussen mijn andere rommel en hoewel die dingen uitstekend hun werk doen, koop je ze toch liever niet omdat je zo'n gezellige zomer achter de rug hebt. De kanker is dus weer wat nadrukkelijker aanwezig.
Niet dat ik hier nu mijn afscheidsblog zit te schrijven. Verre van. Maar een paar jaar geleden kon ik hem soms wekenlang vergeten.
Tegenwoordig tikt hij dagelijks op mijn schouder. "HĆ© Willy. Ik ben er ook nog".
"Ja ja. Ik weet het. Rot op."
En toch doet dat iets met je. Niet eens alleen angst. Misschien zelfs vooral nieuwsgierigheid. Want hoe kleiner mijn eigen toekomst stilaan wordt, hoe nieuwsgieriger ik word naar de toekomst die daarna gewoon verdergaat. Ik wil verdorie weten wat kanker over twintig jaar betekent.
Misschien kijkt een oncoloog in 2046 hoofdschuddend terug naar wat ze mij allemaal hebben toegediend en zegt hij: Mijn god, deden ze dat toen echt zo? Hopelijk wel. Ik wil weten waar kunstmatige intelligentie eindigt. Of kernfusie eindelijk lukt. Of er mensen op Mars rondlopen. Welke uitvindingen er nog komen waarvan wij vandaag niet eens begrijpen waarvoor ze zouden moeten dienen. Ik zou best eens een dagje in 2100 willen rondlopen. Gewoon kijken. Een cappuccino bestellen en vertellen dat ik uit 1953 kom.
Waarschijnlijk vragen ze dan wat een cappuccino was.
Maar tegelijkertijd kijk ik naar die toekomst en denk ik soms: goh jongens... Veel succes ermee.
Want ik heb zowat mijn hele volwassen leven een wereld gekend waarin alles uiteindelijk mƩƩr werd. MƩƩr welvaart. MƩƩr koopkracht. MƩƩr comfort. MƩƩr mogelijkheden. Mijn ouders vonden ƩƩn auto voor de deur al behoorlijk chic. Wij gingen met twee auto's op vakantie naar een huisje waar een vaatwasser stond, terwijl er thuis ook eentje stond. Dat vonden we vooruitgang. En eigenlijk hebben we vijftig jaar lang aangenomen dat die beweging gewoon zou doorgaan. Onze kinderen zouden het beter hebben dan wij. En hun kinderen weer beter.
En daar ben ik niet meer zo zeker van. De aarde warmt op. Gletsjers verdwijnen. Bossen branden. Hitterecords sneuvelen. Landbouw krijgt het moeilijker. Op sommige plaatsen is er te weinig water en op andere plaatsen komt het ineens allemaal tegelijk naar beneden.
Maar misschien zit het grootste probleem niet eens in die spectaculaire beelden. Het zit in de rekening. Dijken moeten hoger. Steden moeten aangepast worden. Landbouw moet veranderen. Schade moet hersteld worden. Energievoorzieningen moeten verbouwd worden. En ondertussen hebben we ook nog vergrijzing, gezondheidszorg, defensie en een wereld die geopolitiek niet bepaald gezelliger wordt. Dat geld kan maar Ć©Ć©n keer worden uitgegeven. Als brood, energie, wonen, verzekeringen en belastingen steeds meer van je inkomen opslokken, blijft er vanzelf minder over voor de auto, het restaurant en drie weken Spanje.
Misschien is dat wel de grootste verandering die eraan komt. Ik heb vijftig jaar geleefd in een wereld waarin vooruitgang betekende dat we steeds meer konden kopen. Misschien gaan de volgende generaties leven in een wereld waarin vooruitgang betekent dat ze erin slagen te behouden wat wij vanzelfsprekend vonden.
En daar zit dus mijn probleem. Ik zou dolgraag nog vijftig jaar willen kijken. Maar ik weet niet of ik nog vijftig jaar zou willen meedoen. Ergens ben ik zelfs blij dat ik niet meer hoef mee te maken wat er allemaal nog op deze wereld afkomt.
En terwijl ik dat schrijf, weet ik natuurlijk dat ik uit mijn nek klets. Want stel dat er vandaag iemand aanbelt. Een man met een klein doosje.
"Mr Willy?"
"Ja?"
"Proficiat met uw verjaardag. EĆ©n pilletje. U bent weer twintig. Zelfde verstand, dezelfde herinneringen, jong lijf. En die kanker hebben we er ook maar uitgehaald."
Dan zou ik natuurlijk eerst verstandig nadenken. Over klimaatverandering. Oorlogen. De economie. De toekomst van de mensheid. Zeker drie seconden. En dan slikte ik dat ding door. MĆ©t een cappuccino erbij.
Je moet tenslotte ergens je prioriteiten leggen.
21 reacties
Van harte gefeliciteerd met je 73e verjaardag, Willy. ā¤ļø
Je schrijft weer zoals alleen jij dat kunt.
Ik hoop dat je nog heel vaak mag rekenen, verkeerd rekenen, opnieuw beginnen met rekenen en vooral: er gewoon mag blijven zijn. Met wandelingen, de camper, de tuin, het schrijven op jouw prachtige eigen wijze en uiteraard die overheerlijke cappuccinoās.
En mocht die man met dat doosje ooit echt voor de deur staan, dan hoop ik dat je hem niet te lang laat wachten.
Geniet van vandaag š
"Je schrijft weer zoals alleen jij dat kunt"
Inderdaad...... prachtig gewoon.
Mooi man en gefeliciteerd! 73 jaar ....dat ga ik niet halen, ben al blij als ik de 70 haal. En eerlijk gezegd, voor mij hoeft het allemaal niet meer. Ik voel me kut, iedere morgen dat gevecht met mezelf wat na een aantal uur minder word, maar toch.....al die medicijnen slikken, wat brengt de toekomst, etc. etc.
Net zo als jij heb ik het nu 6 jaar. Vanaf januari dit jaar is er voor mij veel veranderd, fysiek en vooral ook mentaal.
Ja, net als jij ben ik ook nieuwsgierig naar wat er in 2100, als de aarde nog bestaat (!), is....
Ik betwijfel dat ten zeerste.
Was ik maar wat positiever, helaas.....
Ik wens je een fijne verjaardag.
Vam harte gefeliciteerd Mr, Willy.
Wie weet komt er sneller een wonder medicijn
Neem
Een lekker taartje met Mevr Willy en hoop op een mooie dag šāļø
Wonder medicijnen zullen er zeker nog wel komen De vraag is alleen wanneer?šš»
Lieve Willy, gewoon een dikke dikke verjaardagsknuffel van mij š« (ps ik prik wel een beetje deze morgen š¤)
Van harte gefeliciteerd š en ook de felicitaties voor Mevrouw Willy natuurlijk š„³ Carpe Diem samen š
Liefs ā¤ļø
Van harte gefeliciteerd, you made it! De mooie leeftijd van 73. Ik wens je een gezellige dag met liefde , cappuccino en āļø
Ook onze allerbeste wensen voor je 73ste verjaardag, Willy. Ondanks alles kan je toch al zeggen dat je deze leeftijd al mooi hebt gehaald.
Ja, ik ben in deze dolle wereld ook al blij dat ik 63 ben. En geen 25 meer. Ik ben bezorgd om de generatie van nu.
En 94 worden, zoals je schrijft, ik denk het niet. Zelfs buiten de kanker zijn er al die kwalen waarvan dementie veruit de ergste is.
Geniet ervan met Mevrouw Willy. š·š·āļøāļø
Van harte gefeliciteerd lieve Willy.
Ik wens je nog duizenden cappucino's toe.
XXX
Van harte proficiat Willy!!! 6 jaar inderdaad je zou er voor tekenen. Wens je veel kracht en steun van mevr Willy de komende periode.
Sluit me aan bij alle bovenstaande goede wensen en wens je vooral nog wat kwaliteit van leven šŖ
Van harte gefeliciteerd met je 73e verjaardag, Willy. Ik duim dat de medicijnen hun werk blijven doen en je toch ook het komende jaar, samen met je vrouw, je leven kleur kunt geven.
Fijne dag!
Gefeliciteerd lieve Willy. Alleen jij kan zo'n mooie verjaardagsblog schrijven vol filosofische bespiegelingen.
Als die man met dat pilletje aan de deur komt, wil je hem dan op 11 oktober bij mij aan laten bellen?
Fijne dag met veel cappuccino en cava.
Liefs en een dikke verjaardagsknuffel.
Monique
Doe ik.
Ondanks alles een fijne en deugddoende verjaardag, mr. Willy.
Qua leeftijd en je zowat zo oud als mijn vader. We leven ongeveer even lang met kanker. En qua gedachten lijken wij ook hard op elkaar. Ook ik merk hoeveel achteruitgang er eigenlijk is tegenwoordig. En ik denk steeds vaker: Misschien is de technologie wel geƫvolueerd... maar op andere vlakken leven we toch nog heel erg in de middeleeuwen...
Lieve Willy, een prachtige blog. Ik had het al gedaan, maar nogmaals van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Ik ben 58 geworden afgelopen juli, maar herken toch veel van wat je schrijft. Hoe je eerst denkt dat je binnenkort zult sterven. Hoe dat toch wat verandert in de loop van de tijd. Ik had 4 jaar stabiliteit, toen weer veel groei van de kanker, en ik dacht: is het nu over? Dat was het niet.
De wereld baart mij ook grote zorgen. Onze bloedjes van kinderen zijn alle vier tussen de 26 en 29 jaar. In hun bloei. Met al die ellende in de wereld. En wij zagen ze, in Zwitserland, die kleine stukjes gletsjer waar de rest al van gesmolten was.
M'n zoon is op Kreta, hij was met zijn vriendin op het roze strand. De roze kleur ontstaat door miljoenen fijn gestampte rode schelpen van microscopisch kleine zeewezentjes die mengen met het witte zand. "Het is niet zo roze meer..." video-belde hij naar me. Ondanks dat het verboden is, nemen toeristen al jaren roze zand mee als souvenir. Dus er is gewoon niet zo veel meer overgebleven.
Terug naar twintig-jaar-zijn? Ik hoef dat echt niet meer. XXX
Lieve Willy,
Al zoekend naar een wenskaart met het getal 73 kwam ik dit tegen:
āSheldon Cooper (uit de serie The Big Bang Theory) noemt 73 het beste getal, omdat het het 21e priemgetal is, de spiegel ervan (37) het 12e priemgetal is, en 21 het product is van 7 en 3. Bovendien is 73 in binaire vorm een palindroom: 1001001.ā
Ik weet niet of je hier iets mee bent, maar het zette mij wel aan het denken. Voor jou is 73 misschien gewoon een getal, maar voor Sheldon (en voor de mensen die van je houden) is het dat niet.
Persoonlijk vind ik mijn verjaardagen niet zo fijn, maar die van andere mensen daarentegen wƩl. Waarom? Omdat ik graag het leven vier van de mensen die ik graag zie. Voor mij zijn verjaardagen dagen waarop ik even stilsta en dankbaar ben dat iemand weer een jaartje in mijn leven aanwezig mag zijn, en ik in dat van hen.
De laatste jaren, los van de kanker, probeer ik mijn eigen verjaardag ook vanuit die gedachte te bekijken. Dat ongemakkelijke gevoel wanneer iedereen voor je zingt en je daar maar moet wachten tot je de kaarsjes mag uitblazen, heb ik nog steeds. Maar iedereen verdient het om te weten dat er mensen zijn die op die ene dag nƩt even wat langer stilstaan bij het feit dat ze blij zijn dat je er bent.
Gelukkige verjaardag, Willy.
Dankjewel om dit jaar deel uit te maken van mijn leven, en dankjewel dat ik dit jaar deel uit mocht maken van het jouwe ā¤ļøš„
lieve Silke
Dank voor dit hele lieve berichtje
En andere jaren zocht ik voor mijn verjaardag altijd de wetenswaardigheidjes bijeen rond het desbetreffende getal. Dit jaar niet.
Maar nu heb jij dit dus voor mij gedaan. Extra lief.
ā¤ļø
hoi Willy een beetje laat maar alsnog gefeliciteerd met uw 73 jaar.
Alsnog van harte, Willy. Prachtig verwoord allemaal en komt in grote lijn overeen met mijn gevoelens. Alleen dat laatste pilletje, nee laat maar, al genoeg meegemaakt. Laat mij maar gewoon nog een paar jaar reizen, wandelen, fietsen en genieten van de kleine dingen in het leven.
Jake
Nog van Harte Gefeliciteerd met deze 73e mijlpaal! In mijn ogen is elke verjaardag een mijlpaal!