29-8-2026 - Wederom leven in de twilightzone

Het is vandaag 2 weken na mijn laatste chemo en ik begin heel langzaam beetje meer mens te worden. Iets meer (wel sterk wisselende) energie, zie vorig blog over mokerslag 2.0 en de 3.0 versie daarvan die erbij gekomen is. Maar kan weer weer goed eten, lus ook weer alles, zit terug op mijn oude gewicht. De ravage van de chemo is nog wel aardig zichtbaar. Haar van 5 mm dat grijs is, maar dat schijnt normaal te zijn, vaak komt de kleur die je had later wel weer terug. Ik was nog niet grijs dus ben benieuwd wat er gaat gebeuren. Vermoeid gezicht, geen wimpers, geen wenkbrauwen waardoor ik er gewoon ziek uitzie. Elke dag maar weer proberen mijn wenkbrauwen zo goed als kwaad als het kan netjes en synchroon te tekenen. Dankzij een speciaal wenkbrauw potlood waarmee je drie streepjes tegelijk zet ben ik in staat de illusie van haartjes te creëren. Maar ja de ene dag lukt wel beter dan de andere 😉

Ik moest ook nog een nieuwe ID kaart laten maken aaaahhhhh net nu ik er helemaal niet uit zie 😱 Dus ruim de tijd genomen om mijn wenkbrauwen een beetje fatsoenlijk te krijgen, pruik op en pasfoto's laten maken. Met pruik heb ik wel meer volume dan dat ik met mijn eigen dunne sluike haar heb dus dat was dan weer een meevaller, elk nadeel heeft dan weer een voordeel haha. Daarna meteen door naar stadhuis met uiteraard pruik nog op en direct nieuwe ID kaart aangevraagd. Vorige week heb ik die op gehaald en tja de vrouw op die foto, wie is dat in godsnaam, dat ben ik dus niet! Maar ja zal het daar de komende 10 jaar mee moeten doen, het is niet anders 😑 Ben wel blij dat dat achter de rug is, zag er erg tegenop.

En nu wachten op de volgende hobbel in deze hele shitshow, de operatie. Over 4 weken ben ik als het goed is geopereerd, links borstamputatie en moet ik gaan wennen aan weer een nieuw litteken op mijn lichaam (en in mijn ziel). In 2017 kreeg ik de eerste in mijn hals, schildklier eruit waardoor mijn hals er nu op foto's altijd beetje mismaakt uitziet omdat er een soort van 'gat' zit, het litteken zelf is nauwelijks nog zichtbaar. Ik heb ermee leren leven. 

Het litteken dat ik nu ga krijgen na de borstamputatie zal alleen voor mij en Hans zichtbaar zijn, is niet zo openbaar als dat litteken in mijn hals. Heb al te horen gekregen dat het er vooral in het begin heftig uit zal zien, ik laat het maar op me afkomen, wat moet ik anders. Toch raar dat mijn linkerborst er straks niet meer is, ontstaat er weer 'een gat'. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat ik van de borstkanker af kom (voor zover dat gaat), daar hou ik me maar aan vast, lekker rationeel he 😏 In tegenstelling tot de schildklier die niet zo zichtbaar was, zijn de borsten altijd 'aanwezig' geweest vanaf mijn 11de jaar, zowel lichamelijk/visueel maar ook mentaal. Ik besef eigenlijk nu pas dat ik ze nooit genoeg credit heb gegeven voor alles wat ze hebben betekend, zoals bijv. het zelf voeden van onze 2 kinderen. Overigens geldt dat zeker ook voor de schildklier die ik kwijt ben, die heeft ook nooit genoeg credit gehad, nooit geweten hoe belangrijk dat orgaantje was tot ik hem niet meer had!

Ik leef nu in een vreemd soort twilightzone, stilte voor de storm. Het gedicht hierboven, (dat overigens niet van mij is) verwoord precies hoe ik me momenteel voel. Het leven gaat door voor iedereen maar de mijne, dat al veranderd was, is nu nog meer veranderd. Zit wederom volop in het proces van fysiek en mentaal verwerken van het geweld dat deze keer door de chemo over me heen is uitgestort. En ben me schrap aan het zetten voor wat er nog gaat komen, want het is nog lang niet klaar, het zal helaas ook nooit meer helemaal klaar zijn. Even een paar weken nog 'rust maar de volgende vuurlinie zit er onherroepelijk aan te komen.....