3-9-2026 - September is een beladen maand

Eerst even wat leuks dat niet beladen is, ons tweede kleinkind (kleindochter) is vandaag 14 jaar geworden🥳🥳 en de dag dat ze geboren is staat me nog helder voor de geest. Net als bij mijn eigen kinderen weet ik nog precies wat er gebeurde de dagen toen al onze kleinkinderen geboren werden. Ze spelen ook een belangrijke rol in ons leven als grootouders. Aan mijn hele uiterlijke verandering zijn ze inmiddels wel gewend. Onze kleindochter van bijna 7 (de 5de in de rij van 6) stelt me geregeld vragen. Toen ik in het ziekenhuis lag kwamen er al vragen als, heb je veel pijn, wat doe je hier hele dag, waarom ben je hier etc. Van de week vroeg ze of ik weer grote stukjes kan eten en waarom ik naar het ziekenhuis moet voor een operatie en wat er dan geopereerd gaat worden. Toen ik vertelde dat mijn borst eraf moet omdat die ziek is zette ze grote ogen op, je zag bijna de raderen in haar hersentjes draaien en daarna....over op de orde van de dag 😄 Dat is het leuke aan kinderen, je hoeft niet alles in details uit te leggen, ze komen vanzelf met meer vragen als ze eraan toe zijn 😃 

Maar we zijn dus alweer in september beland, ik hou erg van de maanden september t/m december, de dagen worden koeler maar nog niet heel koud. Met de zon waarvan het felle verblindende licht in een zachte gouden gloed veranderd. Dan nog die explosie van de meest prachtige kleuren in de natuur die in rust gaat 🍂🍁🍄 Aanlopend naar de feestdagen, vroeger toen ik klein was en later met onze kinderen was dat altijd al erg leuk, nu weer met de kleinkinderen. En niet te vergeten al die muzieklijsten die dan weer komen, voor mij altijd een van de hoogtepunten. De top 100 allertijden van Veronica was een van de eerste lijsten dat ik als 10 jarige tijdens de feestdagen beluisterde.  Ik heb altijd het meest van deze maanden gehouden en dat is nooit veranderd ❤️

Maar waarom is deze maand dan toch beladen voor mij? Omdat ik deze maand 9 jaar geleden in 2017 te horen kreeg dat ik schildklierkanker had en de hele medische shitshow voor het eerst begon te draaien voor mij. Kan soms niet geloven hoe snel de tijd gaat, dat het al 9 jaar geleden is maar ook hoe snel de tijd nu weer gaat! Begin februari dit jaar ontdekte ik de verdikking in mijn borst en half maart begonnen de chemokuren en zag ik zo erg tegen de rest van 2026 op! Want alleen al de chemokuren zouden 5 maanden gaan duren! Maar nu, 16 chemokuren verder (vandaag 3 weken geleden afgesloten) ben ik wachtende op de borstamputatie die 22 september plaats gaat vinden. De maanden zijn omgevlogen en ook deze weken dat ik aan het wachten ben op de operatie gaan best snel voorbij, gelukkig!

Gisteren ben ik voor het eerst sinds half maart weer naar mijn dochter gefietst die een km of 9 verderop woont, dus 18 km heen en terug. Wel op de e-bike en maar goed ook want wat een wind! 🌬️😮 De e-bike op stand 2  i.p.v. 1 en op een paar erg winderige stukken even naar stand 3, zo was het nog net te doen voor mij. Ben trots op mezelf 😃 Tot nu toe was het ziekenhuis met 8 km heen en terug zo'n beetje de max, in het begin nog op de gewone fiets maar na zo'n 6 chemokuren verruilde ik die door de e-bike want de energieverlies ging toen heel snel. 

Ik merk nu dat ik langzaam weer iets meer energie krijg maar het wisselt erg per dag! Alleen al door het feit dat ik sinds 9 jaar mijn activiteiten moet doseren om een nieuw soort vermoeidheid voor te zijn, die zijn intrede deed na het behandeltraject voor de schildklierkanker (mokerslag 2 noem ik die maar even voor het gemak). Maar nu na de chemo's met een nieuw soort vermoeidheid erbij is het nog meer uitkijken geblazen voor overprikkeling/oververmoeidheid (mokerslag 3 noem ik die maar, zie 2 blogs geleden voor evt. wat meer uitleg).  Waarschijnlijk zal dat nog lang aanhouden en misschien niet eens meer weg gaan, mokerslag 2 houdt me ook al die jaren gezelschap helaas 😑 

Ondanks dat ben wel wat meer aan het wandelen geslagen en hou ik de krachtoefeningen via de Untire app soms iets beter vol (en blijf daardoor beter gemotiveerd 😉).  Maar het wisselt nog erg per dag, vooral mokerslag 3 is niet te voorspellen, helaas. Het vraagt dus wel om nog meer aanpassing in planning van activiteiten en geregeld accepteren dat bepaalde dingen (even) niet meer gaan. Niet altijd makkelijk! Maar voor de mensen die denken dat je na de chemo dus wel weer (snel) de oude bent of wordt is bovenstaand gedicht (overigens niet van mij maar wel treffend).

Nu maar gaan genieten (tussen alle shit door) van de veranderingen die zich in de natuur aan het ontvouwen zijn, prachtige colours en me elk jaar weer vullen met verwondering....