17-9-2026 - Een september déjà vu, ik zit weer in de bekende wagonnetjes

Ik leen maar even het plaatje dat ik in deze blog heb geplaatst op 27 september 2017 toen ik een dag voor de schildklieroperatie zat. Die overigens niet doorging omdat er een spoedgeval tussen kwam, ik moest toen een extra week wachten😮 En aangezien ik dat al een keer heb mee gemaakt ben ik wel soms wel eens bang dat dat weer kan gebeuren. Ik ben wel net gebeld door het ziekenhuis met instructies voor aanstaande maandag (nucleair vooronderzoek) en dinsdag dan de operatie, borstamputatie. Maar 9 jaar geleden hadden ze ook gebeld dat ik verwacht werd en de dag ervoor kwam plots dat telefoontje dat de operatie week uitgesteld moest worden! Dus helemaal gerust ben ik nog niet, dat ben ik pas als ik aankomende maandag/dinsdag daadwerkelijk daar geholpen wordt in het ziekenhuis.

Na een paar rustige weken waarbij ik langzaam weer beetje mezelf aan het worden was zit ik nu weer in dezelfde rollercoaster als destijds. Nu niet perse in de 'angry/confused wagonnetjes' 😉 (zie plaatje) maar de rest is weer in afwisselende mate aanwezig. Ja zelfs in deze shitshow zijn er soms momentjes geweest waarbij ik in het 'happiness wagonnetje' kon stappen.. Maar nu toenemende spanning vooral om de operatie zelf uiteraard maar ook wel wat spanning of alles ook gewoon doorgaat zoals gepland. We naderen nu ook een van de meest spannende momenten tot nu toe. Want de chemo heeft de tumor weliswaar laten afnemen in volume maar pas als de borst (en schildwachtklier) onder de microscoop liggen kan echt bepaald worden wat er weg is en wat evt. nog niet. Ik weet al omdat ik een oestrogeengevoelige borstkanker heb, dat de tumor meestal niet compleet met de chemo verdwijnt. Het ging er nu vooral om tumor in borst te verkleinen zodat operatie beter lukt en dat de evt. cellen op afstand om zeep geholpen zouden worden.

De bedoeling is in ieder geval dat ik aankomende maandag een vooronderzoek krijg op de nucleaire afdeling. Het gaat om het vooraf opsporen van de schildwachtklier en er wordt dan een kleine hoeveelheid radioactieve stof met een injectie ingespoten in de borst (waar ik ook niet naar uitkijk want kan pijnlijk zijn, hopelijk niet). Deze vloeistof stroomt van de tumor door het lymfevat naar de schildwachtklier. Er worden dan foto's gemaakt waarop te zien is in welk gebied de schildwachtklier moet worden gezocht. Meestal neemt één klier, maar soms meerdere klieren, het meeste radioactieve materiaal op en hierdoor weten ze dat dit de schildwachtklier is. Dat is belangrijk voor de operatie de dag erna want de schildwachtklier wordt tijdens de borst operatie samen met de borst verwijderd en dan onderzocht door de patholoog.

De uitslag daarvan duurt zo'n twee weken, best wel lang dus het blijft dan spannend. En ik zie er ook wel tegenop dat ik na de borstamputatie een tijdje 'gehandicapt' zal zijn. Vele websites spreken van 6 weken rustig aan doen, het Catharina Ziekenhuis heeft het over 2 weken. Dat is bij iedereen anders natuurlijk dus ik wacht het maar af, maar leuk vind ik het niet 😦

Alles begon net weer enigszins een beetje te lopen, ook mijn conditie is wat vooruit gegaan. Ik heb nog wel last van gevoelloze tenen en voorvoeten, dat is niet veel verminderd en het is met fietsen soms ineens toch best lastig om die trapper goed te voelen 😮 Verder heb ik een grote teennagel die volgens mij aan het loslaten is! Alle teennagels zien er een beetje raar uit, mijn vingernagels ook maar dat trekt nu wel langzaam bij. Maar het is vooral de (soms plotseling optredende) vermoeidheid die me parten speelt. Dat is het meest moeilijke nu voor mij om mee te dealen, vooral de snelle overprikkeling. Soms ga ik door over-enthousiasme toch te lang door en word dan meteen terug gefloten door mijn lichaam. Daar baal ik dan wel van ondanks dat ik door de schildklierkanker al best geleerd had de balans te zoeken tussen rust en activiteit. Maar die balans is weer even zoek! Heb dan nog wel even een weg te gaan om daar weer mee te leren omgaan....