op momenten achteruit

Dat is wat ik zie, achteruitgang.
Ik weet niet wat de reden is, maar soms is er zo'n dag, dat Fee helemaal verward is, haar gedachten gaan in rondjes draaien, ik krijg steeds dezelfde vraag, en na een aantal seconden, is ze al vergeten dat ze het gevraagd heeft.
Ik zie de angst in haar gezicht, iets is ze kwijt, weet niet wat, en ik probeer haar gerust te stellen.

Soms begint het in de nacht, en dan weet ik al, wat ik de volgende dag moet verwachten.
Het enige wat ik kan doen, is, me tegen haar aantrekken, vasthouden, en proberen het praten te stoppen, want ik weet dat het antwoord niet zal komen.
Voor mij, lijkt het alsof ze achteruit gaat, en de buurman, sprak me er gisteren op aan, hij vroeg, of ze achteruit gaat, het viel hem op, dat ze vlak na een gesprek dingen niet meer wist.
Ik kon het alleen beamen.

Kanker was een slopend proces, maar je had er nog enigszins vat op, controles, waarden, oplevingen, momenten dat je een paar keer per week, midden in de nacht naar het ziekenhuis moest.
Maar we hadden wel het gevoel, dat we misschien geluk konden hebben, dat de stamceltransplantatie aan zou slaan, dat de natural killer cel behandeling, zijn werk zou doen.
Maar de laatste behandeling was experimenteel, wat betekende dat niet iedereen dezelfde medicatie kreeg.
Ik denk daar vaak over na, misschien was het een placebo, ik zal het nooit weten, en eigenlijk wil ik het ook niet weten, wat vaststond is dat we extra tijd hebben gekregen.
Ik heb er nooit aan gedacht of kanker uiteindelijk zou winnen, ik had er geen invloed op, nam de tijd die we hadden, en maakte er het beste van.

Maar kanker heeft ook een angst in mijn leven gebracht, niet een angst voor mezelf, maar voor de ander.
Soms was Margreet door de behandelingen, heel ziek, en het was geen luide slaper, als het slecht ging, lag ik vaak wakker, luisterde naar haar ademhaling, of ze eigenlijk nog wel ademde.
Als ik te lang niks hoorde, raakte ik haar aan, maar omdat ze me altijd negeerde, bracht dat ook geen verlossing.

Fee is meestal ook een hele stille slaper, en soms luister ik, of ze er nog wel is.
Had ik nooit, maar kanker heeft dat definitief veranderd.
Dan raak ik ze aan, en draait ze zich om, en hoe laat het ook is, ze zegt altijd, ik houd van je Peter, mooie man.
Ik kan de achteruitgang niet inschatten, probeer ook geen voortekenen te zoeken, want, weet ik veel, nou nee.
Ik weet alleen, dat de tabletten haar extra tijd geven, maar dat is dan ook alles.
Maar hier is geen kans op verbetering, of genezing, er is geen stilstand, alleen een gestage achteruitgang.

Ik voel me er niet verdrietig onder, ik kijk naar wat ik wel heb, zoals ik altijd heb gedaan.
Ik heb mijn teen behoorlijk gestoten, dus de wandelingen laat ik aan Fee over, dan gaan we naar de haven van Musselburgh, en ga ik op een bankje zitten, en gaat Fee, met de hond een lange wandeling over het strand en de promenade maken.
Als ik dan in mijn eentje zit, denk ik soms wel, dat dit mijn voorland is, ik weet alleen niet wanneer.
Ergens probeer ik me er op in te stellen, maar ik weet eigenlijk niet of ik dat wel kan, liever denk ik aan het leven wat ik nu nog heb.
Als het uiteindelijk ophoudt, zijn dat de momentjes, waaraan ik me vast kan houden.