Tegeltjeswijsheid

Er gebeurt niets zonder een droom.

Ooit ergens gelezen.
Ik weet niet meer waar en ook niet van wie het komt. Maakt ook niet uit. Het is zo'n zin die heel wijs klinkt en die je dus waarschijnlijk op tegeltjes, T-shirts en Facebook tegenkomt, liefst boven een zonsondergang. 
Normaal loop ik daar met een grote boog omheen. Volg je dromen. Geloof in jezelf. Als je het echt wilt, kun je alles. Dat soort werk. Nou, nee dus. Je kunt niet alles. Ik kan bijvoorbeeld heel hard dromen dat ik morgen de marathon loop, maar ik denk dat we dan vooral een ambulance moeten klaarzetten aan de finish. Als ik de finish al haal.

Met kanker wordt het nog makkelijker. Je kunt iedere avond voor het slapengaan tegen dat ding zeggen dat het morgen weg moet zijn, maar ik vermoed dat kanker daar weinig slaap voor laat. Kanker is niet zo gevoelig voor positieve gedachten. Was dat wel zo, dan konden ze de oncologen naar huis sturen en van het ziekenhuis een wellnesscentrum maken.

Dus nee, ik geloof niet zo in dromen.

Denk ik.
Want ondertussen doe je het natuurlijk toch. Alleen noem je het meestal geen dromen. Je denkt gewoon dat je volgend jaar nog wel dit of dat zult doen. Nog eens met de camper weg. Nog een zomer in de tuin. Nog ergens naartoe wandelen waar je achteraf spijt van krijgt omdat het toch weer verder was dan gedacht. Of gewoon morgen. Dat die rug eens een beetje normaal doet bijvoorbeeld. Dat is tegenwoordig ook al een ambitie.
Mijn dromen zijn er met de jaren in ieder geval niet spectaculairder op geworden. Op mijn twintigste zal ik wel gedacht hebben aan rijk worden, een groot huis, verre reizen en waarschijnlijk nog wat dingen waar hormonen bij betrokken waren. Nu kan ik al behoorlijk tevreden zijn als ik 's morgens mijn sokken aantrek zonder eerst drie verschillende houdingen uit te proberen.

Maar zijn dat dromen? Geen idee. Misschien zijn het gewoon plannen. Of wensen. Of dingen waarvan je hoopt dat ze gebeuren. Het verschil zal ongetwijfeld ergens uitvoerig beschreven staan, maar ik ga het niet opzoeken. Voor je het weet kom je terecht bij Freud en blijkt dat die camper eigenlijk je moeder is. Laat maar.

Mevr Willy droomt trouwens ook. Die kan naar een hoek van de tuin kijken en daar in gedachten al drie struiken uitgegraven, twee andere geplant en een border opnieuw aangelegd hebben. "Daar zouden we eigenlijk eens iets mee moeten doen," zegt ze dan. Ik kijk naar exact dezelfde hoek en zie drie struiken die daar volgens mij al jaren zonder noemenswaardige problemen staan. Maar zij ziet het helemaal voor zich. Die struik eruit, die andere wat naar links, daar iets nieuws en als we toch bezig zijn kan dat stuk ernaast eigenlijk ook wel mee. Haar droom wordt steeds mooier naarmate ze vertelt. 
Ik heb ondertussen ook een droom. Dat ze het zelf doet.

Dus helemaal onschuldig zijn dromen ook niet.

Maar ondertussen zet je wel dingen in je agenda die pas over maanden zijn. Je denkt aan volgend jaar alsof dat ergens al klaarligt en alleen nog even opgehaald moet worden. Vroeger deed je dat zonder erbij stil te staan. Volgende zomer was gewoon volgende zomer. Een verjaardag kwam ieder jaar terug, daar kon je bijna de klok op gelijkzetten. 
En dan krijg je kanker en moet zo'n volgende zomer ineens eerst nog langs een hoop bloedafnames, scans en oncologen. Dat maakt plannen een beetje raar, maar blijkbaar niet raar genoeg om ermee op te houden.

Er komt alleen af en toe een vervelende bijzin tussen: Willy, tegen dan moet je er natuurlijk nog zijn. Die zat vroeger nooit in mijn hoofd. Nu wel en ik krijg hem er niet meer uit. Dus mag hij mee. Want als je alleen nog dingen plant waarvan je honderd procent zeker weet dat je ze haalt, kun je hooguit beslissen wat je straks bij je cappuccino eet. En zelfs daar kan een mens zich nog in verslikken.

Dus blijf ik maar dingen in die agenda zetten. Een uitstap. Iets met de camper. Een afspraak. Misschien zelfs iets voor volgend jaar. Geen grote dromen. Ik hoef de Kilimanjaro niet meer op en een villa in Zuid-Frankrijk zal er waarschijnlijk ook niet meer van komen. Dat laatste vind ik trouwens vooral jammer omdat ik dan nooit kan klagen over het onderhoud van mijn zwembad. Maar blijkbaar is het vooruitzicht dat er volgende maand of volgend jaar nog ergens iets leuks staat al genoeg.

Er gebeurt niets zonder een droom.

Nou ja.

Er gebeurt ook een hoop ellende zonder dat iemand daarom gevraagd heeft.

Maar dat staat waarschijnlijk minder mooi op zo'n tegeltje