Het leven, een sprookje, soms wel

Iedereen kent ze, de sprookjes, die meestal beginnen met, er was eens.

Er was eens, een man die in een liefdeloze relatie vast zat.
Liefde van een kant, niet beantwoord, maar telkens als er een afscheid in zicht kwam, kon hij niet gemist worden, werd er ineens, in woord, van hem gehouden.
Maar trouw, is meer dan alleen een woord, het is een belofte, die je moet nakomen, dat stond vanaf het begin, vast voor de man.
Ineens sloeg kanker toe en het leven veranderde, werd harder doordat er minder werd gedeeld.
Maar de belofte stond voorop, tot de dood ons scheidt.

Na alles wat achter hem lag, wilde de man geen nieuwe relatie meer, er was teveel gebeurd.
Maar liefde bleek een eigen agenda te hebben, een toevallige ontmoeting, gaf hem de afsluiting die hij nodig had, door de woorden die zij hem mee gaf, Mag je de wind altijd in de rug hebben, en een dikke knuffel.

Hij zocht naar de vrouw om haar te bedanken, en haar verhaal te horen, maar hoe vind je iemand in een ander land met alleen een voornaam, de kans is astronomisch klein.
Toeval speelde een rol, en een jaar later vond hij haar, en stond weer op de agenda van de liefde.
Alles leek voorspoedig te gaan, totdat 7 maanden later alzheimer de redactie overnam.
Vastbesloten de liefde, ondanks alles te omarmen, ging de reis van een leven samen, verder.

Je zou het mijn sprookje kunnen noemen, of ons sprookje, het heeft ons ergens gebracht, waar we beiden niet hadden verwacht ooit te zijn.
We grijpen de kans de kans aan, om het zo lang mogelijk samen te doen, maar anders als de vorige keer, komt de liefde van twee kanten.
Afgelopen maandag 10 augustus was het precies twee jaar geleden dat ik Fee vond, en haar ontmoette, de rest is geschiedenis, en ook toekomst.

Margreet kwam op mijn weg, tot aan haar eind, Fee kwam op mijn weg, waarschijnlijk ook tot aan haar eind.
Mijn reis gaat verder, tot aan mijn eind, en het is een interessante en mooie reis.
Misschien val ik in herhaling, maar ik wil even stilstaan, bij de twee jaar.
Voor een visumaanvraag is dat een vereiste, het betekent dat mijn leven gaat veranderen, dat ik een andere weg insla.
De weg met Margreet zal er altijd zijn, ik kijk regelmatig terug, het is niet iets dat je afsluit, alsof het nooit is gebeurd, maar het is tijd om voor het mooie van nu te gaan, niet meer naar het verdrietige van vroeger.
Fee's woorden, bedenk dat ze je Bob heeft gegeven.
Ik heb de kinderen altijd verteld dat ik trots op ze was, ik vindt dat je als vader iets moet meegeven, waaraan ze zich kunnen vasthouden.
Het is allemaal wat anders gelopen, als ik had verwacht, maar als ik ook daarin terugkijk, vindt ik dat ik het goed heb gedaan.
Zelfs Margreet zei dat, in de uiterst spaarzame momenten dat ze me een compliment wilde geven.

Gisteren heb ik mezelf een paar uurtjes vrij gegeven, door in mijn eentje naar Edinburgh te gaan.
De herinneringen aan Margreet, haar afscheid in 2022, op de een of andere manier voel ik de behoefte om die plekken op te zoeken, en er zijn verwachtingen, dat ik haar een beetje terug zal vinden.
Maar na 2 uurtjes ben ik weer naar huis gegaan, ik vind niet meer wat ik zoek, het is echt voorgoed weg.
Haar woorden, Dit is de laatste keer dat ik Edinburgh zal zien, staan in mijn hart gegrift, wat moet het moeilijk voor haar zijn geweest, en wat zou ik willen, dat ze het met mij had gedeeld.
En zo ga ik verder, met twee verschillende levens, ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn

Het leven is een reis, die je alleen begint, anderen komen op je weg, soms voor even, soms tot aan het eind.
Hoe waar is dat.