Misschien naar Canada

Hij staat al een poosje gepland, onze reis naar Canada. Over 11 dagen hopen we onderweg te zijn met het vliegtuig naar Calgary om daarna 3 weken rond te toeren. Met de vermoeidheid van Theo in Londen nog in het achterhoofd doen we het nu heel rustig aan als voorbereiding op de reis. Nou ja, rustig aan....dan moet je natuurlijk geen Kamanido in huis halen. Maar dat hebben we er graag voor over. Het was weer supergezellig met alle kanker.nl bloggers en meelezers die kwamen binnengedruppeld en de lunchtafel vulden met eten voor een heel weeshuis. We zijn nu een week verder en de restjes zijn zo'n beetje op. 

De vermoeidheid van Theo is tot nu toe weggebleven, maar er is een andere vermoeidheid voor in de plaats gekomen, namelijk die van mijn lieve zus Wilma. Ze is een paar weken geleden nog op een last-minute vakantie geweest met een groep verstandelijk beperkten en daar heeft ze heel erg van genoten, maar het heeft haar ook behoorlijk wat kruim gekost. Er was een rolstoel te weinig en Wilma heeft daardoor meer achter de rollator gelopen dan ze eigenlijk aankan. In combinatie met het erg warme weer en weinig eetlust is ze thuis als een zwak vogeltje geland. Maar het opstijgen lukt niet meer goed, dus blijkbaar was ze toch al zieker dan we dachten. Vorige week hebben we nog een fotoshoot gedaan met de zussen en onze moeder, een cadeau voor de verjaardag van Wilma, en toen was ze ook erg moe maar kon nog af en toe staand meedoen. Nu kan ze nauwelijks van de bank naar het toilet, laat staan boodschappen of de was doen. Vandaag is de huisarts bij Wilma langs geweest om te beoordelen of het tijd is om haar naar het hospice te laten gaan. Ze houdt veel vocht vast, heeft een hoge bloeddruk, kan weinig eten omdat er waarschijnlijk een gezwel in haar buik zit dat ook darmproblemen geeft, heeft pijn en is moe, moe, moe......

De huisarts denkt dat het hospice nog net een stapje te ver is en heeft plastabletten, een verhoogde dosering pijnstillers en Movicolon voorgeschreven. Een hoog-laagbed wordt morgen in de woonkamer geplaatst en dan is het te hopen dat de medicatie Wilma nog wat op kan lappen. Maar wij hebben er een hard hoofd in. En dan komt de vraag.....gaan we nog naar Canada? Misschien........