Ik ben veranderd
Lieve lotgenoten,
Ik heb het er steeds over dat mijn man is veranderd.
Maar ik zal ook nooit meer de zelfde persoon zijn.
Dat realiseerde ik mij vandaag.
Ik heb mijn man gezien tijdens zijn epilepsie aanvallen, ik heb de ambulance twee keer gebeld.
Ik heb angst dat het weer gebeurt.
En de angst over de dood.
Ik ben veranderd alleen kan niet uitleggen hoe…
De dood is dichterbij, de pijn staat in de rij.
De rouw wacht op mij.
Alle emoties aan mijn zij.
Alles mag er zijn.
Dat zei een vriendin laatst.
Het is een mooie zin.
Vanmorgen moest ik huilen met onze zoon op de bank. Het lukte even niet meer om gezellig te doen.
Het is geen toneelspel, soms dwing ik mijzelf mee te gaan in zijn verhaal ( onze zoon)
Maar soms wil ik het liefst alleen zijn met de dekens over mij heen in het donker.
Alles is anders, of zoals het nu hoort te zijn.
Ik kan het niet veranderen.
Volgende week gaan we bij mijn ouders logeren.
Heerlijk even ergens anders zijn
En mijn verjaardag vieren.
Tot de volgende
-xxx-
1 reactie
Lieve Sylvia,
Wat moet het zwaar voor je zijn om te weten dat de toekomst als gezin zo onzeker is. Natuurlijk verandert dat jou ook. Zou gek zijn als dat niet zo was. Enige dat je kan proberen is om niet teveel vooruit te denken en jezelf te dwingen om het van dag tot dag te nemen, te genieten van jullie kleine man. Dan nog blijft het zwaar, maar zie je ook de lichtpuntjes die elke dag heeft.
Ik geef je een dikke knuffel.
Liefs, Monique