Angst

He lieve jij,

Je weet misschien niet dat ik af en toe sprookjes schrijf.

Niet omdat een sprookje angst oplost. Dat doet het niet. Maar omdat angst zich zelden laat overtuigen door verstand. Tegen angst zeggen: "Je hoeft niet bang te zijn" werkt ongeveer even goed als tegen de regen zeggen dat hij moet stoppen.
Een sprookje kan de angst een gezicht geven. Iets waar je niet tegen hoeft te vechten, maar waarmee je misschien anders kunt leren omgaan.

Misschien doet onderstaand sprookje jouw gevoelens geen recht. Misschien ook wel een klein beetje.
Ik hoop in elk geval dat je er iets in herkent.

Het Nachtdier
Er was eens een meisje dat diep in haar borst een klein nachtdier met zich meedroeg.
Overdag sliep het bijna altijd. Dan wandelde ze, lachte ze, dronk koffie, sprak met mensen en leek het alsof het dier vergeten was dat het bestond.

Maar zodra de avond viel, opende het langzaam zijn ogen. Het had geen scherpe tanden. Geen klauwen. Het fluisterde alleen. "Weet je nog?"

En meteen kwamen alle oude beelden terug.
De ziekenhuiskamer. De geur van ontsmettingsmiddel. De uitslag. De mensen die ze had zien lijden. De mensen die ze misschien ooit nog zou verliezen.

Het nachtdier leefde niet van vlees. Het leefde van wat als...
"Wat als het terugkomt?"
"Wat als morgen alles anders is?"
"Wat als iemand die ik liefheb verdwijnt?"

Hoe meer ze probeerde het weg te duwen, hoe groter het werd.

Ze sloot deuren. Het kroop onder de deur door.
Ze deed de gordijnen dicht. Het zat al binnen.
Ze rende ervoor weg. Het rende in haar eigen schaduw met haar mee.

Op een avond, toen ze doodmoe was van het vluchten, kwam ze in een oud bos terecht. Daar zat een schildpad die zo oud was dat er mos op zijn rug groeide.

"Er zit een monster in mij," zei ze.
De schildpad keek verbaasd. "Nee," zei hij. "Er zit een wachter in jou."
"Een wachter? Hij maakt mijn leven kapot."
"Dat probeert hij juist te voorkomen."

Ze begreep er niets van.
De schildpad glimlachte. "Dat dier is geboren op de dag dat jij ontdekte hoe kwetsbaar het leven is. Daarvoor dacht je misschien dat morgen vanzelf kwam. Nu weet je dat morgen een geschenk is. Je wachter probeert je daarvoor te beschermen. "
Alleen..." Hij zweeg even. "...hij weet niet dat het gevaar al lang voorbij is."
"Maar hoe laat ik hem dan verdwijnen?"
"Dat kan niet."

Ze voelde de wanhoop alweer opkomen. "Dan ben ik dus voor altijd bang."
"Nee."
De schildpad schudde langzaam zijn hoofd. "Bang zijn en geleid worden door angst zijn twee verschillende dingen."
Hij stond op en liep naar een open plek. "Kom."

Voor het eerst keek ze goed naar haar nachtdier.
Het was helemaal niet groot. Eigenlijk was het doodmoe. Het had al die tijd op wacht gestaan.

Ze ging naast hem zitten. Ze aaide voorzichtig over zijn kop.

"Je hoeft vannacht niet alles in de gaten te houden," fluisterde ze.

Het dier keek haar wantrouwig aan. Na een tijdje legde het zijn kop neer.

Niet voorgoed. Niet voor altijd. Maar voor één nacht.

En soms...

is één rustige nacht al genoeg om te ontdekken dat je niet van je angst hoeft te winnen.

Dat het voldoende is wanneer de angst even ophoudt met winnen van jou.

Angst blijft er, maar ik probeer het weg te krijgen, klein te houden. Ik sta mezelf in April 2027 weer toe het te mogen toelaten. Wel controleer ik zelf wekelijks op bulten. Ik heb ook een blog over mijn proces 🍀

LieveEline,

Het is heel normaal dat je angst ervaart en somber bent na alles wat er gebeurd is. Je hebt ervaren dat het leven kwetsbaar is, dat het zomaar op z'n kop kan staan (bij jezelf) of kan eindigen (je oma). Wat misschien helpt is dan denken aan wat je kleine meid die dag voor liefs en/of leuks heeft gedaan, waar je dankbaar voor bent. Bedenk dat je weet dat deze angst ook weer overgaat. Als je er te lang last van houdt zou je met de huisarts kunnen praten. Misschien dat tijdelijk oxazepam slikken je door deze periode kan helpen, want het is een periode. Het gaat weer over. Ook zou praten met een psycholoog kunnen helpen.

Veel liefs, Monique 

Hi Eline, wat begrijpelijk en herkenbaar die angst. Je vraagt 'hoe kom ik er vanaf'. Het heeft voor mij het beste gewerkt om te accepteren dat ik hier niet vanaf kom, maar dat ik er wel mee kan leren omgaan. Ik ben de angst als een signaal gaan zien van iets wat ik belangrijk vindt: het leven! De angst ontstond bij mij niet vanuit trauma, het was beheersbaar maar neigde op momenten om wel mij over te nemen. De diagnose&behandeling hadden wel  impact gehad, en dat gaf angst op terugkeer, verlies van vrijheid, gezondheid, zelfstandigheid en controle. Het lukte mij op die momenten dat het 'opkwam' het te herkennen. En door te snappen waardoor die angst ontstaat (dat het leven, mijn vrijheid niet afgenomen zouden worden) kon ik er blij mee zijn dat het er was. Het leven is me zoveel waard dat het dit met me doet. Mijn controle zat hem niet om die angst niet meer terug te laten komen, maar snappen dat deze opspeelt en realiseren dat ik hier geen controle over heb. Ik focus me op dingen waar ik wel controle over heb, waarvan ik hoop dat die bijdragen aan een lang en vrij leven. Gezondheid, beweging, mindset. Ik haal adem, bevraag mezelf: wat kan ik nu doen? Moet ik iets anders doen? Ik accepteer dat er iets tegen mij wil zeggen: dit wil je niet kwijt. 

Snap je een beetje wat ik bedoel? Die 'denkpatronen' aanpassen lukt soms zelf, en soms ook niet. Weet dat een ziekenhuis maatschappelijk werker, een psycholoog of hulp via bijv het Helen Dowing instituut je kunnen ondersteunen als je dat zou willen. 

Ik wens je veel lucht en ruimte toe hier een weg in te zoeken die bij jou past. Veel liefs!

Ter aanvulling 

Er is trouwens ook een boek: Angst bij kanker. En en zijn online modules om te leren angst te herkennen en ermee leren omgaan. Het boek is gewoon verkrijgbaar, de modules denk ik alleen via een professional. Misschien heb je er wat aan.

Hoi Eline, 

Zeer herkenbaar! Ik heb in gedachten al alle soorten kanker gehad die je maar kunt bedenken... Mijn oplossing: ik houd alles goed in de gaten. Bij pijn of een andere klacht geef ik het twee weken (als het iets urgents is uiteraard niet, maar ik heb het nu bijvoorbeeld over een zeurende pijn in mijn heup) en als het er dan nog is, mag ik naar de huisarts. Dit geeft me heel veel rust. 

Dat angst altijd een onderdeel zal zijn van mijn leven en dat iets als 'volgend jaar', zelfs na zeven jaar, nooit meer helemaal vanzelfsprekend zal zijn, heb ik moeten leren accepteren. Maar het beheerst mijn dagen niet (meer), gelukkig.

Sterkte!

Jetje