Wie ben ik?

Ik wilde iets gaan schrijven over hoe ik was en nu ben. Over hoe ik mezelf denk kwijt te zijn. Hoe ik mezelf zie als ik in de spiegel kijk of hoe ik mezelf nu na dit alles ervaar.  Ik ging dus op zoek naar 3 foto’s van mezelf. Voor de chemo. Tijdens de chemo en er na. Ik wilde ze in een collage verwerken en ja…. eigenlijk geen idee wat ik er mee wilde haha. Maar tot mijn verbazing kwam er bijna deze foto uit. En wat bleek. Qua ogen ben ik precies dezelfde. Op alle drie de foto’s zag ik een paar lachende ogen. Ze liepen gewoon in elkaar over. Dus daar ben ik niks veranderd. Zij - mijn ogen - zijn tenslotte de weerspiegeling van mijn ziel.

Ik heb alleen (Naja alleen….haha) lichamelijk en geestelijk een behoorlijke optater gekregen. Zo’n directe linkse waarbij je meteen knock out gaat en als je bijkomt je totaal geen besef hebt wat er nu in hemelsnaam met je is gebeurd.

In mijn geval. Ik was niet ziek. Nee joh de avond van de 8e december 2024 een dag voor het noodlot toesloeg, stond ik nog heerlijk met mijn vriendinnen en dochter mee te dansen en te blèren bij een ABBA coverband. 🎵 having the time of my life…..oeeee dancing queen 🎵

Twee dagen ervoor was mijn zoon getrouwd voor de wet. Mijn wereld kon niet stuk. Ik voelde me voor het eerst sinds tijden in en in gelukkig. En zoals meestal na een concert moet ik even landen van alle happy energie. Nou ik kan je vertellen dat de landing deze keer wel heel abrupt en hard aankwam.

Al die tijd na alle behandelingen dacht ik “oww was ik maar zoals daarvoor”. Wel, lichamelijk gaat dat ‘m niet meer worden. Geestelijk ook niet want ik sta anders in het leven. Futiliteiten kunnen me enorm irriteren. Dan denk ik echt “mèn waar hebben we t over”. Ik leef niet meer in mijn oude patroon. Ik mag leren leven met de nieuwe patronen die er zijn ontstaan de afgelopen tijd. En dat zijn patronen op allerlei vlakken. De manier bijv waarop ik nu leer omgaan met de vermoeidheid en de blijvende pijnen. Het leren omgaan met de snelle overprikkeling van diverse zintuigen. Het leren accepteren dat vriendschappen veranderen. Ik weet dat ik veranderd ben en niet zozeer mijn omgeving. Zij gaan door met hun eigen vertrouwde leven. Ik leef ik een nieuwe, andere realiteit. 

Maar als ik mezelf door de kamer zie dansen of keihard hoor meezingen op The Beegees. Denk ik “hey daar ben ik weer”. Of als ik mezelf hoor lachen van de pret bij het kijken naar de Belgische versie van “de slimste mens”. ( die zijn echt grappig btw).  Of als ik zelf weer grappig uit de hoek kom en anderen laat lachen - of ik heel hard om mezelf -  als ik tonic bij mijn gekookte eieren in de pan gooi ipv in mijn glas met lekkere koude ijsklontjes. Dit zijn de momenten waarop ik besef dat IK er nog gewoon ben. Er zijn dingen buiten mij om met mij gebeurd. Dingen waarop ik geen invloed of controle had en dingen waar ik mee moet gaan leren leven. Iets wat niet meevalt en iedere dag is weer een uitdaging en verrassing hoe mijn lichaam zich voelt. Maar IK…. IK ben er nog en dat is zoooo fijn om weer te mogen voelen en zien.

Wat een fotocollage al niet teweegbrengt. Het laat me zien wat ik niet zag. Maar onder alle lagen zat ikzelf gewoon nog verstopt. En daar ben ik nu langzaamaan van onderuit aan het kruipen.

Ik kom er wel. Stapje voor stapje. Als ik maar lief blijf zijn voor mezelf. Zoals ik ook tegen mijn vriendinnen praat en ze steun in hun mindere dagen. Als ik al mijn emoties durf te accepteren. Ook diegene die nog in de wachtkamer staan…. Als ik maar de kleine vooruitgangen blijf zien want die zijn in het herstel na kanker mijlpalen en verdienen terecht de positieve aandacht. Het is makkelijk om je op het negatieve te focussen. Dat vindt t brein fijn blijkbaar (heb ik ook maar ooit ergens gelezen hoor).

Het herstel na kanker…. Gossiedossie het is me een weg zeg. Niemand had me hier voor gewaarschuwd. 

Deze brief is een eye opener voor mezelf en hopelijk ook voor jullie die hem lezen. Dat onder alle shit onze eigen IK nog gewoon in tact is.  We moeten haar alleen even (lees een paar maanden tot een jaar 🫣😂) de kans geven om bij te komen van de rollercoaster die Kanker heet.

Ik ben benieuwd als jij een collage maakt of je dit dan ook ziet  Ik hoop t stiekem van wel 💋♥️