Verwondering in mijn stapjes ✨ het toverwoord is:….. doseren!

Yes! Ik ben aan zee in Nederland. Echt in de zee zelfs, ik voel namelijk het water aan mijn voeten kriebelen. Het is me zowaar gelukt om over het zware zand naar de zee te lopen. Hier een stuk langs de kustlijn te lopen en geheel voldaan uiteindelijk bij een strandtent neer te ploffen voor een heerlijk welverdiend ontbijtje.  
Ik glimlach van oor tot oor. Ik heb het gedaan. Het is me gelukt. 

Ik geniet van de zee. Alleen de wind en het ruisen van de golven kunnen me al tot rust brengen. Ook tijdens mijn chemo reed mijn man me wel eens naar zee. Die ontspanning daar is met geen pen te beschrijven. We wonen in het midden van Brabant en het is toch gauw anderhalf uur rijden. Niet iets wat ik vaak onderneem (lees wel zou willen haha…). 

Maanden geleden lukte het me namelijk nog niet tot mijn grote verdriet. Te moe. Te weinig energie en teveel pijn in mijn voeten.  
En nu…oh my ik ben in verwondering dat het toch kan. Dat ik echt die kleine stapjes vooruit ga. Nou dit is wel een reuze stap in mijn wereld hoor, haha. 
 

Ik had er al veel hier op kanker.nl over gelezen dat het langzaam beter zou gaan, maar eerlijk… ik had er bar weinig geloof in. En toch type ik deze woorden 7 maanden na mijn allereerste blogpost hier op kanker.nl.

Ik merk de laatste tijd wel wat positieve veranderingen. De enorme zware vermoeidheid blijft vaker langer uit. Ik kan een half uur lopen of fietsen zonder aan t infuus te hoeven haha…. Is het omdat ik beter doseer? Ik denk het wel. Ik hak mijn hele dag in stukjes en dat werkt. Als ik te moe ben ga ik na een ochtend fietsen ook niet nog eens een stuk wandelen in de middag als ik ook nog bijvoorbeeld wil koken. Of als ik andere huishoudelijke klusjes heb ga ik ook niet twee keer per dag iets anders fysieks doen. Voorheen dacht ik ‘dit allemaal toch te moeten kunnen’ maar het lijf kan het niet. Dat weet ik nu wel (8mnd na laatste bestraling). Ik ga nu ook echt op de bank zitten en bewust even bijkomen. Ik was voorheen veel onrustiger. Ik laat het nu toe. Misschien doordat ik het niet meer bevecht maar er langzamerhand mijn nieuwe weg in weet te maken. 

Mijn blog over mijn openheid over somberheid heeft me ook op een positieve manier geholpen. De kankerstichting wilde hem posten in hun nieuwsbrief. Doodeng natuurlijk maar ik dacht dat als ik er misschien wel 1 iemand mee kon helpen door het open te breken dan post het maar en wat blijkt…. Mijn blog is al meer dan 3.500!!! Keer gelezen. Jeetje ik ben er stil van…. En weet je … het geeft me zo zo veel troost. De herkenning alleen al. 

IK BEN NIET ALLEEN; het is -helaas- bijna normaal na de hele shitshow. (Hadden ze me best voor mogen waarschuwen vanuit de mammacare…)

Is het leuk?? Nee het is verschrikkelijk dat zoveel lieve lotgenoten net als ik dit moeten ervaren en dat er dan weinig begrip is vanuit de buitenwereld omdat hier dus veel te weinig bekendheid voor is evenals voor de K-vermoeidheid die met geen mogelijkheid uit te leggen valt. Pfff…ik pleit hierbij voor een reclamespot van het KWF voor de after effects na de behandeling. Een stuk begrip hiervoor krijgen dat er niet is door onbekendheid hiervan. Zou het het oplossen 🤔??? Wellicht niet. Veel mensen willen vaak alleen het positieve horen omdat ze anders moeten reageren op iets waar ze niet weten hoe erop te reageren of ze willen gewoon geen negatieve shit horen, schreef laatst een medelotgenote. Ja dat geloof ik ook. Je ziet het ook vaak na een overlijden van een dierbare of bij de bekendmaking van dat je kanker hebt. Blijft voor sommigen mensen toch lastig. Wij lotgenoten weten wel beter. Het is niet zo moeilijk hè… gewoon even een luisterend oor. Een appje. Even een knuffel brengen. Een kaartje sturen… maar ja voorlopig is het zo en moeten we ook hier weer mee leren dealen en begrijpen dat het niet zo simpel is voor de onwetende medemens. Ik wist dit ook niet waarom hun dan wel hè. 

Maar om terug te komen op de verwondering. Het doet me goed! het lezen van zoveel lieve herkenbare reacties. Het ligt niet aan mij, maar aan de behandelingen die ik heb moeten doorstaan. De heftige emoties die geen tijd heb gehad om gezien of gehoord te worden. 

Ineens ga ik morgen toch anders het gesprek aan met de psycholoog vh ziekenhuis. Ik mag dan wel met vlagen somber zijn ik weet nu ook dat er iets onderhevigs aan is. Eens kijken wat die gaat zeggen en hopelijk mag ik het revalidatietraject gaan volgen. 

In ieder geval heb ik vandaag een big smile op mijn gezicht en een mega goede dag van de kleine stapjes die ik blijf zetten. Ik voel me sinds tijden weer de oude. In mijn hoofd in ieder geval 😉😁 wie dacht dat ik dit nog zou schrijven. Ik zelf niet in ieder geval en ook niet dat ik dit gevoel weer zou voelen.

Dus we blijven - jaja kleine stapjes - vooruit gaan 😉😃🙏 🍀
 

Liefs van mij! Ik gun je na alle shit ook dit gevoel. Blijf erin geloven okay 💋