Twijfels

Ik zit niet lekker in mijn vel, kan eigenlijk niet benoemen waarom.
Twijfel.
Niet omdat ik Fee in de steek wil laten, want ik houd van haar, en weet dat ze hetzelfde voor mij voelt.
De twijfel is meer, of dat ik het nog een keer aankan.
De tijd met Margreet, heeft me enorm veel gekost, het was, in een woord, heel zwaar.
Ik denk er regelmatig aan terug, en wat het met me heeft gedaan.

Met Fee is het anders, maar daarom niet minder zwaar, ik zie ze achteruit gaan.
We moeten wat legale zaken regelen, en de immigratie, en daar gaat tijd overheen.
10 Augustus is het 2 jaar geleden dat ik ze terugvond, en dat is de termijn die voor de immigratie nodig is.
Als dat rond is kunnen we trouwen, daarna moet mijn visum gewijzigd worden, en zou ik tweeënhalf  jaar een verblijfsstatus hebben, die dan weer verlengd zou moeten worden, en pas na 5 jaar definitief zou worden.

Maar heb ik wel zoveel tijd, dat vraag ik me serieus af.
Ze zijn er na de Brexit, waarvan iedereen inmiddels wel begrijpt dat ze belogen zijn, en de spijt over de Brexit, wordt steeds groter, zeer op gebrand om mensen uit te wijzen.
Mijn tweelingbroer woont al 25 jaar in Engeland, ze hebben geprobeerd hem uit te wijzen, omdat een of andere ambtenaar in Manchester, had verzonnen dat Nederland geen deel uitmaakte van de EU, en dat was nog vóór de Brexit.
Hij heeft hemel en aarde moeten bewegen, om te mogen blijven.

Stel dat ik die 5 jaar niet heb, wat gebeurt er dan, als Fee niet meer thuis kan wonen, of overlijdt.
In Nederland zou ik dakloos worden, bij mijn stiefkinderen hoef ik niet aan te komen, Bob heeft amper genoeg ruimte voor zijn eigen spullen, en gebruikt opslag.
Ik zal de vraag gaan stellen bij Vocal, een speciale instantie die de carers (mantelzorgers) ondersteunt, daar werkt een advocaat, die het misschien kan ophelderen.

Eigenlijk kan ik geen kant op, Terug naar Nederland is geen optie, Fee haalt de taaltest niet, sprak ooit vloeiend Frans, en een belangrijk medicament, dat haar leven verlengt, wordt in Nederland niet verstrekt.
Nederland zou het zekerst zijn voor mij, maar is nou eenmaal geen optie.
Ik heb inmiddels een nieuw leven opgebouwd in Schotland, had ooit een leven in Nederland.

En Fee gaat achteruit, voor koffie gaat ze 5 keer naar de keuken, en vergeet telkens wat ze ging doen.
Of ze zet koffie voor twee, schenkt mijn koffie in, en spoelt de rest door de gootsteen, en vraagt zich af, waarom ze zelf geen koffie heeft.
Ik moet voortdurend oppassen, of er niet iets mis gaat, tabletten is een drama, ik heb ooit een medicijndoosje gekocht voor de hele week, ochtend, middag, avond en reserve vakjes voor 1 week.
We vullen ze voor een hele week, maar Fee gooit de dagen door elkaar, en als ze de draad kwijt is, neemt ze de tabletten, uit de doosjes van de apotheek.
Ik probeer ze zover te krijgen, dat ze het samen met mij doet, dan weet ik in ieder geval of het klopt, maar regelmatig gaat het mis, maar ze zit op de maximale doses voor beide tabletten.

Ik wil Fee niet vertellen wat ze moet doen, maar zie het misgaan, en het vreet aan me, dat ik continue aan het controleren ben.
Ik Sprak met Una, een vrouw, wiens man, redelijk vergevorderde dementie heeft.
Hij is niet meer de man die ik 45 jaar geleden getrouwd heb, loopt me als een hondje achterna, en continue dezelfde vraag opnieuw stelt, de eerste twee keer antwoord ik, de derde keer, zeg ik dat ik de vraag al twee keer beantwoord heb, en hem niet opnieuw beantwoord.
En het ergste, zegt ze, is dat hij telkens maar sorry zegt, voor alles zegt hij sorry.
Fee doet dat ook, en soms kijk ik naar ze, en zie een klein meisje, onzeker en verward, omdat ze het zich niet herinnert.

Ik zou willen dat ik die onzekerheid weg kon nemen, zodat ze zich prettiger voelt, maar ik kan het niet.
Soms wordt het teveel, en hang ik in de touwen, dan neem ik even een MIJ momentje.
Afgelopen vrijdag was Fee met een wandelgroep een aantal uren weg. en heb ik tijd voor mezelf.
Maar ik zou niet weten, wat ik moet doen, Una herkent dat ook, heb ik even tijd voor mezelf, maar weet ik niet wat.

En heel af en toe wordt ik even moedeloos, en vindt mezelf zielig, dit een keer doormaken, was genoeg voor een leven, en dit is de tweede keer.
Met kanker kende ik de persoon aan de andere kant, maar alzheimer is totaal anders, de persoon aan de andere kant verandert.
Iemand zei ooit dat liefde het laatste is dat overblijft bij dementie, ik hoop zo dat dat waar is.
Maar ik voel me nooit lang zielig, ik moet door, Fee vertrouwt me haar leven toe, en op het forum zijn er mensen, die ook meer op hun bordje krijgen, als ze eigenlijk kunnen verstouwen.

Twijfel hoort er denk ik bij, dat zet je aan het denken.