Voor Timo
Het is nu een half jaar geleden dat Timo overleed.
En nog altijd betrap ik mezelf erop dat ik tijdens het schrijven denk: wat zou Zweef hiervan gevonden hebben.
Sommige mensen verdwijnen niet wanneer ze sterven.
Ze blijven meereizen in je hoofd. In de gesprekken die je nog met hen voert. In de dingen die je hen nog wilt vertellen.
Misschien is dat het vreemde aan echte vriendschap.
Ze sterft trager dan een mens.
Iedereen kende Timo als dat vreemde kind. Zo noemde hij zichzelf al in zijn allereerste blog. De man die met een bloedernstige ziekte kon omgaan alsof het een licht technische storing was. Iemand die zelfs tussen scans, behandelingen en ellende nog de energie vond om een ander aan het lachen te maken.
Hij was één van die zeldzame mensen die humor niet gebruikte om verdriet weg te lachen, maar om het draaglijk te maken.
Honderden grappen hebben we gedeeld. Soms kinderachtig. Soms op het randje. Soms er los over. We hadden lange gesprekken over prostaatkanker, behandelingen, kansen, risico's, nieuwe onderzoeken. Buitenstaanders zouden gedacht hebben dat twee mecaniciens een kapotte motor aan het bespreken waren.
En ondertussen ontstond iets wat veel groter was dan een forum. Kamanido. Kapot Maar Niet Dood.
Een naam die begon als een grap en uiteindelijk een soort familie werd.
Als ik vandaag terugkijk, besef ik hoeveel van mijn blogs eigenlijk een beetje van hem bevatten. Een opmerking. Een reactie. Een absurde gedachte. Een halve zin waar ik vervolgens drie dagen op kon kauwen.
En als ik weer eens veel te ingewikkeld zat te denken, kwam er vaak één droge opmerking terug. Soms maar één zin. En vervelend genoeg had hij dan meestal gelijk.
Soms schreef hij: "Daar moet jij eens een blog over maken." En vaak deed ik dat ook.
Misschien beseffen weinig mensen hoeveel woorden één mens in een ander kan losmaken.
Toen hij stierf, verloor ik niet alleen een vriend.
Ik verloor ook een klankbord.
Sindsdien is bloggen anders geworden.
Niet omdat ik minder schrijf. Zeker niet. Schrijven blijft voor mij even noodzakelijk als ademhalen.
Maar bijna elke dag is er wel een onderwerp waarvan ik denk:
"Verdorie Timo... wat zou jij hier nu weer van gemaakt hebben?"
En dan besef ik weer dat er geen antwoord meer komt.
En toch is hij nooit helemaal weg.
Sommige mensen blijven meeschrijven, lang nadat ze hun laatste woorden hebben neergezet.
Niet met een toetsenbord.
Maar ergens tussen onze eigen zinnen.
Tussen de lach en de stilte.
Tussen de woorden die we schrijven en de antwoorden die nooit meer zullen volgen
18 reacties
Prachtig Willy! Meer hoef ik niet te schrijven.....
Tussen lach en stilte...
Voor altijd in ons hart
Toevallig (mocht toeval bestaan) dacht ik vanochtend letterlijk: Ach Zweef, wat zou ik je nog eens graag lezen. En dan doe ik de site open en staat daar bovenaan het blog van jou. Over Zweef en over hoe hij sprak, reageerde, meedacht en omdacht.
Knuffel aan jou en zeker ook aan onze grote vriend.
Weet je Clemence
Voor mij is bloggen eigenlijk veel meer dan wat vertellen over kanker of over mijn dagelijkse beslommeringen.
Ik probeer iedere keer weer iets te schrijven waar mensen even van kunnen genieten. Soms is dat een sprookje, soms iets met een knipoog, soms een stukje dat aan het denken zet. Maar altijd hoop ik dat iemand na het lezen denkt: "Dat waren even een paar fijne minuten."
En precies daarom mis ik Zweef nog elke dag.
Hij las niet alleen mijn stukjes. Hij dacht mee, prikte erdoor als iets niet werkte, gaf ideeën waar ik zelf nooit op gekomen was en hielp een goed verhaal vaak nog nét een beetje beter te maken.
Die dagelijkse sparringpartner ben ik kwijt. En dat voel ik, iedere keer als ik weer achter mijn toetsenbord kruip.😢
Da's onvervangbaar he, zo iemand. xxx
Me too, Willy, me too 😓.
Eigenlijk gaat hij elke dag wel met me mee….en als ik een “Ma” zie of achter een Lynk & Co rijd dan is hij daar gewoon ook. Een Tompouce eten is ook nooit meer zonder Timo. Onuitwisbaar….en op de een of andere manier is alles daardoor beter te dragen…
Je hebt het weer zo raak genoteerd! ❤️
Liefs Fram
Als nieuwkomer op dit forum zag ik de naam van Zweef regelmatig voorbijkomen. Afgelopen week ben ik begonnen met zijn blogs te lezen. Jeee, wat een eind scrollen! Maar zeer de moeite waard. Wat een eigen en markante manier van schrijven , en wat een humor lees ik tussen de regels door. Ik kan me goed voorstellen dat jullie als Kamanido familie hem vreselijk missen.. Mooi dat hij zoveel betekend heeft voor zoveel mensen…❣️
Ik moet ook nog regelmatig aan Timo denken en mis zijn spitsvondige humor. Zijn stevige knuffel bij onze eerste live ontmoeting in het AVL. Vorige week reed ik richting Grootebroek en zag afslag Andijk. Moest meteen aan Timo denken, aan Bakker Swart, aan het Swarte Paard en natuurlijk ook aan Alexandra. Wat zal zij hem missen. Zolang er in liefde aan hem gedacht wordt is hij niet weg.
Liefs, Monique
Dank voor je blog 🍀👍🙏
Troostend al die mooie woorden die geschreven worden over mijn bijzondere broertje. Ik mis hem nog steeds.
Mooi 🩷
Mooi geschreven, Willy. Hij zal nooit meer uit onze gedachten gaan!
Ik kwam in contact met Timo, toen hij reageerde op mijn 7e blog.
In plaats van hem te missen, kijk ik liever terug op de momenten dat ons, en jullie leven, even gelijk liep, niet naar wat er niet meer is, maar naar wat er achtergebleven is van Timo, in ons leven, en dat is heel veel.
De grote verbinder, zo zie ik hem, en ik denk met heel veel liefde aan het ons zijn, de momenten dat we samen waren, en samen één werden, de knuffels, en het gevoel, er niet alleen voor te staan, er was iemand die om je gaf, om elkaar gaf.
Fee's korte termijn geheugen, is erg slecht, maar de gedachte aan Timo, en de rit van haar leven in Ma, is iets wat ze zich altijd zal blijven herinneren, we hebben het er regelmatig over.
Aan ons de taak, om Timo in ere te houden, Vriend is een woord, maar Timo is veel meer dan dat, en ik hoop zo dat de achterblijvers, troost vinden, in de liefde die wij voor Timo voelen.
We bewaren hem in ons hart, dus echt weg is hij nooit
🫂🫂🫂🫂🫂💕Peter
Prachtig geschreven Willy…
Wat ben je toch een tranentrekker lieve Willy! Maar ik vind het prachtig wat je schrijft ❤️❤️🫂🫂
En nee, onze Timo is nooit weg weg...
Zóveel bijzondere en speciale herinneringen! Hij werkte nog en moest naar Frankfurt. "O joh, dan kom vlak voorbij aan jou, kan ik wel even aankomen." Natuurlijk zei ik ja! Om me later te realiseren dat je vanaf Andijk via Helmond naar Frankfurt toch wel 'even' een eindje om rijdt. Soit? Nou en? En natuurlijk heb ik één van mijn 'beroemde' soepjes gemaakt en hem verzekerd dat ons logeerbed voor hem klaarstaat mocht dat nodig zijn. Hij heeft toch maar daar overnacht en daarna op de logische manier de volgende dag naar huis gereden. Even omrijden is voor hem nooit een punt geweest.
Ik doe mijn gordijnen open en lach naar het souvenir... mét snavel... "Hoe heb je er die nou afgekregen?" Sja, maar hij kreeg hem er weer aan. Een grotere uitdaging was het steuntje op het glasplaatje dat mijn (overleden) petekind voor me heeft gemaakt, speciaal voor een bergkristal dat onder even mooi is als aan de bovenkant. Maar hé, natuurlijk is dat gelukt! Zó enorm blij mee! Ach... en zijn speciale 'Knuffelkruk Hebe' zodat we elkaar op de juiste hoogte goed konden knuffelen bij de Kamanido's bij hem...
Nee, ook hier lukt het niet om niet aan hem te denken. Het lukt niet om hem niet te missen. Het doet pijn om aan de pijn te denken die Alexandra heeft! Die zo speciale man met een zó groot hart en zoveel vreugde om een ander te helpen of aan het lachen te maken. Onnavolgbaar in zijn humor en talent zwaar lichter te laten lijken. Bij de prostaatkankerdiagnose van Ruud heeft mij me door al die moeilijke termen geholpen. Aangegeven wat te vragen en waar op te letten. Hij heeft onze 'reisroute' van het AVL naar huis uitgestippeld! Onze heenweg had een paar hindernissen, terug ging dus perfect. En dan is hij er 3 dagen later niet meer. Ineens ging het zo snel. Ben dankbaar dat ik hem nog door zijn haren moest kroelen. Ben onwijs dankbaar dat ik dit mooie mens mijn vriend hem mogen noemen.
En nou moet ik huilen😭😭
Maar dank Willy! Onze Timo is het zó waard!
ik snap je helemaal en dan kende ik Timo nog maar net... het was een bijzonder mens met zoveel liefde en humor...
Ik heb Timo/Zweef nooit persoonlijk gekend maar zijn teksten en reacties waren altijd raak. Een soort ratjeshumor...🙂🙂
Marc.👍👍