Ik kan het niet alleen….
Tja een enorme toegave van mijn kant. En wellicht ook de reden waarom ik hier blog. Mijn buitenwacht leeft hun eigen leven en ik zit nog even hier vast met alle gedachten die daarbij horen en die geen gehoor krijgen maar wel gehoord willen worden. Ik zal zelf moeten gaan proberen te luisteren naar de stem die ik zo zorgvuldig heb weggeduwd om dit alles aan te kunnen.
Ik ben zo gewend om iets zelf op te lossen of uit te zoeken. Ik vind dat ook leuk en het geeft me kracht in mijn zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Ik hou er van om onafhankelijk te zijn. En laat het hebben van kanker hier nou precies lessen in het tegenovergestelde in zijn. Ik kon zelfs niet meer alleen maar de toilet zonder flauw te vallen (heeft een medische naam ik weet hem even niet meer). Ach, eerlijk…. Ik kon zoveel niet zelf meer dat het zelfs te deprimerend is om er hier over te schrijven. (Ik ga het welopgevoed papier proberen te zetten wellicht dat dit ook helpt om helderheid in mijn chaos hoofd te krijgen)
Waar het om gaat is dat na alle behandelingen ik weer zo snel mogelijk terug wilde naar ‘ikke zelf doen’. Nou ook dat viel tegen haha zie andere blogs 🫣.
Begin februari zat ik in gesprek met een maatschappelijk werkster vh ziekenhuis ook hier bleek dat ik het allemaal wel wist en verstandelijk kletste ik me eruit en geloofde mezelf nog ook. Ik kon dit herstelstuk zelf wel aan.
Fysiotherapie moest ik afzeggen. Ik werd gek van de vele prikkels binnen. Al die mensen die langs me heen liepen en ergens mee bezig waren. Ik kon dat zelf ook wel. Ik ben een buitenmens. Laat mij maar in de natuur herstellen. En dit is dan ook wat me zelf best lukt. De balans en opbouw zoeken in mijn fysieke herstel en daar ben ik heel blij mee. Langzaam gaat mijn energie omhoog.
Maar nu komt de man met de hamer terug. Voor Het mentale. Ik kan het woord kanker typen - met moeite - maar uitspreken dat ik het heb gehad. Pfff… dat is me toch een ding (nee geen dingetje!).
Gisteren had ik een intake met een revalidatiearts op advies van de oncoloog. Ze zag meteen dat het mentaal inderdaad niet lekker ging maar gaf me complimenten voor mijn fysieke eigen rol in mijn herstel. Ik huilde tranen met tuiten. Ik ken mezelf niet meer. De focus is dus binnen twee maanden omgedraaid van fysiek naar mentaal. Ik neem haar advies voor een psycholoog met beide handen aan want ik ben de laatste tijd te vaak in depri land te vinden. En ook al kaart ik het bij vriendinnen aan. Er komt weinig respons. En ik heb echt een luisterend oor nodig over de hele shitshow die vorig jaar heeft plaatsgevonden. Ik heb het allemaal gedownsized en weggestopt. Ik mag het gaan omarmen. Lief en zacht zijn voor mezelf.
“Het is wel veel hè” zei de arts meelevend en ja dat begin ik nu voor mezelf ook te erkennen. Het was heel heel veel. En mijn hart huilt maar ik kan er moeilijk echt over praten. Ik ga het zelfs hier niet allemaal neerstorten.
Ik weet nu wel dat er veel meer is dan alleen het behandeltraject en horen dat je genezen bent.
Althans dat laatste hoop ik van harte. Maandag 1e scan 🤞
Feit: ik hoef het niet alleen te doen. Er is hulp. Ik accepteer het want ik wil vooral mentaal beter worden zodat ik het fysieke - wat hier ook van in de toekomst nog meer herstelt of niet - ook aankan en kan leren accepteren. Er is dus nog wel een weg te gaan zoals velen van jullie ook ondertussen wel weten.
Bedankt voor het luisteren. Ik vind het fijn om hier te kunnen delen.
Eigen foto: omarm jezelf
Liefs, Jeanine 🥰
9 reacties
Mooi verwoord 🙏
Lieve Jeanine,
Wat goed dat je alles hier deelt. Ik begrijp en herken veel van wat je schrijft. Ik ben een controlfreak en inderdaad, over het hele kankerproces heb je geen enkele controle pffff. Het is zo belangrijk dat je mensen in je omgeving hebt waarbij je jouw hart kan uitstorten, die met begrip kunnen luisteren. Goed dat je psychologische hulp krijgt. Misschien kan je ook extra steun vinden bij een inloophuis bij jou in de buurt. Hier kan je elke dag binnen lopen voor een praatje en een kopje koffie/thee. Hier werken vrijwilligers met luisteroren.
Sterkte met alles en onthoud: het komt goed. Ook deze periode gaat voorbij.
Liefs, Monique
Dankjewel Monique! Fijn om te lezen. En ja ik voel ook wel dat het goed komt - met kleine stappen komen we er ook hè ☺️
Ik heb al een paar keer gedacht aan t inloophuis. Heb er zelf vijf jaar gewerkt en vind de stap moeilijk maar ook omdat mijn conditie zo slecht was dat ik er niet heen kon. Ik ga na hun vakantie er toch maar eens langs…
Dankjewel voor je reactie doet me goed 💋
Het is alsof ik over mezelf lees, weer zo herkenbaar! Ik heb dit alles al een keer meegemaakt toen ik schildklierkanker had, het lichamelijke en mentale verwerken kwam eigenlijk pas nadat het traject klaar was. Iedereen denkt dan dat je weer oké bent maar ik was er nog volop mee bezig. Dan begint het pas! Ik werd tijdens het hele traject positief, dapper en flink gevonden maar voor mij was het een overlevingsstrategie die ik toepaste om alle tegenslag te kunnen doorstaan en op de been te blijven tijdens de behandelingen. Ook de tegenslag dat ik niet altijd alles alleen kan en de controle kwijt was, wat ook voor mij nogal een dingetje was. En elk jaar herbeleef ik rond de diagnose datum weer het hele gebeuren van toen en dat is al bijna 9 jaar geleden. En elk jaar merk ik dat het weer een stukje beter wordt, het accepteren van mezelf zoals ik ben geworden na dat hele traject.
En nu gaat het weer min of meer hetzelfde nu ik borstkanker heb en weet ik al beetje wat me te wachten staat. Lees dat ook bij jou nu en ook bij anderen. Je hebt na het traject nog een hele weg te gaan, verwerken van alle shit en dealen met je nieuwe 'ik' want de oude 'ik' is weg. Goed dat je hierbij hulp zoekt, je komt er wel hoe dan ook, het heeft alleen tijd nodig .... veel sterkte!
Liefs Caroline ❤️
ps: en gooi vooral gewoon lekker alles eruit, wij hier begrijpen je als geen ander
Hey Caroline wat fijn dat je reageert. Ik merk dat jullie reacties me steunen. Voelt toch minder alleen en dat het herkenbaar is geeft me de kracht om door te gaan. Het ligt niet aan mij maar aan het hele circus rondom de kanker.
Vooral mijn fysieke oude ik is weg. Diegene die lekker spontaan iets gaat doen of plant en als ik plan kom ik er later pas achter dat ik dit fysiek helemaal nog niet kan dus weer teleurstelling. Dit is denk ik het ergste waar ik tegenaan loop. Mijn hoofd is verder dan mijn lijf… helaas maar wie weet er zit langzame progressie in haha.
Ik heb maandag ook mijn eerste scan. Ik vind het heel spannend merk ik en ja de film is terug. Misschien ook wel de reden waarom ik mentaal niet al te best ga op dit moment. Het zal me lucht geven als alles oké is.
Ook dit doe je alleen. Naja mijn gezin doet mee. Maar verder staat ook hier niemand bij stil hoe zwaar dit is. Fijn dat je het benoemt.
Ik vind het soms moeilijk mijn gevoelens te benoemen dus dit helpt me enorm. Dankjewel.
Jij ook sterkte. Ik denk aan je.
Liefs, J.
Hoi Jeanine,
Die controles en scans die steeds terug komen, die je ook wel wilt natuurlijk maar zorgen tegelijkertijd ook weer voor stress. Ik was er eigenlijk net beetje uit na bijna 9 jaar steeds goede uitslagen maar nu komt alles terug, volgende week MRI van de borsten nu ik bijna klaar ben met Paclitaxel.
Het is ook best een eenzaam proces hoor, meestal rondom een scan dan krijg je wel weer meer respons van mensen om je heen omdat het dan even spannend is maar daarna kabbelt alles weer verder, behalve voor ons.
Zal voor je duimen voor een goede uitslag 🤞🙏🍀❤️
Dankje Caroline dat is lief 🥰 en ja ik snap ook voor jou hoe enorm zwaar en gewoon k😡 het moet zijn. Toch een beetje de angst van ons allemaal denk ik. “Wat als het terugkomt???” Het hele circus opnieuw en nu weet je wat je te wachten staat. Echt heftig. Ik zou het echt niet trekken als ik dat maandag weer zou horen. Maar ik weet ondertussen door levenservaring dat er altijd weer een kracht naar boven komt om alles te dragen maar hoe…
Ik kan me voorstellen dat het extra zwaar voor je is en gun je dat je er goed uitkomt met alle positieve uitslagen erbij!
Sterkte ook voor jou!
Liefs van mij
Lieve Jeanine,
Velen denken na de behandeling dat het ergste voorbij is, maar dan begint het juist pas. Alles wat je hebt meegemaakt, vaak in een overlevingsmechanisme, zal een plek moeten krijgen en voelde voor mij te groot om alleen te doen, ook al heb ik het geluk van een lieve, geduldige en begripvolle partner. Tijdens mijn behandeling hoorde ik van Rijndam, een revalidatiecentrum waar je ook terecht kunt voor oncologische revalidatie. Ik heb het aangegeven bij mijn oncoloog, want zelf kwam ze daar niet mee. Zij heeft de verwijsbrief geregeld en nu zit ik in de laatste fase van de revalidatie.
Ik zal je zeggen dat ik hier zo ontzettend blij mee ben! Het geeft mij vertrouwen in mezelf, mijn lichaam en geest. Ik heb daar een compleet team van psycholoog, ergotherapeut, diëtist, fysiotherapeut en maatschappelijk werker. En alles op maat voor mij. Fysio 2 keer per week, ergo 1 keer per week, diëtist om de 4 weken en maatschappelijk werk 2 sessies tussendoor. De eerste 6 weken elke week groepssessies bij de psycholoog. En naar behoefte kun je tussendoor ook afspraken maken als je daar behoefte aan hebt. Het is een intensief traject van 18 weken waarin ik dan ook geen vakanties heb ingepland, maar ik heb het er graag voor over.
Waar ik voorheen in huilen uitbarste als ik praatte over mijn behandelproces, gaat dat nu zonder te huilen en met een veel beter gevoel over mezelf. Ik heb veel meer rust gevonden in mezelf.
Ik herken veel in jouw verhaal. Ik had afgelopen dinsdag de controle mammografie. Ondanks dat ik overtuigd was dat alles goed moest zijn, was ik toch opgelucht toen dat ook zo bleek te zijn. Het gaf me een gevoel van overwinning en voelde een beetje alsof ik jarig was.
Het traject bij Rijndam heb ik met een groepje lotgenoten. Wij zijn met 6 vrouwen die allemaal in dezelfde fase zitten min of meer en daarom ook heel veel steun aan elkaar hebben. Dat heeft mij ook veel kracht gegeven. We begrijpen elkaar en voelen elkaar feilloos aan.
Ik gun het je om je eigen weg in het leven na kanker te vinden op jouw manier. Die van mij heb ik gedeeld om je wellicht wat inspiratie te geven. Want je hoeft dit niet alleen te doen. Sterkte maandag bij de controlescan!
Liefs,
Rika
Dankje Riks voor het delen van jouw verhaal. Ik heb ook mijn eerste intake van de week gehad voor dit revalidatietraject maar dan in Tilburg. De psycholoog moet alleen beoordelen of zij mij kunnen helpen of toch een externe psycholoog waardoor ik dus niet meega in het traject maar ik heb hier wel behoefte aan dus hoop echt dat ik ermee kan starten. Ook wat ik van jou lees.
Het doet me echt goed om hier het luisterend oor te vinden dat ik zo nodig had.
Ook ik heb een hele lieve man maar ook hij loopt op zijn tandvlees van alle zorg. Dit traject zal ook hem wat ontzorgen. En ja wat je zegt ook zij weten het niet meer.
We gaan het zien. Nogmaals heel erg fijn dat je jouw verhaal met me deelt! Waardeer ik enorm.
Lieve groet , Jeanine