Oh My God… het is geen wedstrijd

“Benoemenswaardig hoe positief u bent ondanks alles wat u meegemaakt heeft. Een voorbeeld voor velen”…..

Ik lees dit op een reactie van een lotgenoot en ineens denk ik…lief bedoeld maar ik denk hier toch heel anders over. Ik word zelfs boos en misschien dat daar ook wel de crux ligt. Moeten we ons wel met een heel positief persoon vergelijken? Zorgt dit er juist niet voor dat we ons nog shitter voelen, nog meer gaan twijfelen omdat wij niet steeds zo positief en sterk zijn. Dat we niet steeds alles willen verbergen achter dat ‘vrolijke’ masker. Want is dit wel de waarheid wat we te zien en te horen krijgen. Een momentopname denk ik. Net als die leuke plaatjes op Insta. Weet jij veel wat er 5 minuten vantevoren of daarna gebeurt met deze persoon. Nee dus. 
 

Natuurlijk is het fijn en helpt het je om altijd naar de positieve kant te zoeken. Doe ik zelf ook maar zo werkt het in de praktijk niet hè. 

We moeten het dichtbij onszelf houden. Ik geloof niet dat er een voorbeeld is of iemand waar we ons aan op kunnen trekken. Dat maakt het proces alleen maar ingewikkelder. Want wat als je zo qua karakter niet in elkaar steekt. Ben je dan meteen zwak? Onzin! 

Een vriendin van me had veel minder bijwerkingen dan ik en ze zei ‘ik voel me schuldig dat ik niet zo ziek ben’. Hoe dan?? Het is geen wedstrijd!!. Ik zeg “ben maar blij” want zelfs zonder alle heftigheid is het al zwaar genoeg om met alles om te gaan en wat er gratis nog allemaal bijkomt.  En niet alleen lichamelijk. 

Een ander voorbeeld. Een kennis zei laatst tegen zijn vrouw die ook kanker heeft over een andere vrouw die opgegeven was door kanker. ‘Kijk eens naar haar hoe flink zij is’. Mijn vriendin was erg somber en kreeg hierdoor eigenlijk nog meer een duw onder de gordel in haar toch al onzekere fase. HET IS  GODVERDOMME (sorry….) geen wedstrijd. Wie is hier de sterkste? Ik kan hier zo boos om worden.  We knokken er op onze manier allemaal even hard voor. Wat je diagnose ook is. We moeten er allemaal op onze eigen manier mee omgaan. 

En t mooie is in dit verhaal. De desbetreffende vrouw hoort dit verhaal van mijn kennis aan en zegt tegen hem “ik ben helemaal niet die vrouw die jij aan jouw vrouw schetst, maar ik ga niet voor de buitenwereld heel mijn pijn en verdriet en sombere dagen op straat gooien… en zo is het. Vaak hebben we stil verdriet. Heel stil en eenzaam. 

Vervolgens stuurt ze hem een artikel uit de Linda. Ik kon dit artikel niet vinden maar op deze link staat het 

https://carend.nl/artikelen/column/noem-me-niet-dapper

Lees het zou ik zeggen. Is goed voor je eigenwaarde en het is zoals hij beschrijft. Ik vond het super! 

Wij zijn dapper. Heel dapper allemaal op onze eigen mooie manier. Dus laat je niet van de wijs brengen door een heel positief verhaal van of gezicht. Er zit altijd wel een verhaal achter. Blijf dicht bij jezelf. Je doet het goed ook op dagen dat het niet goed gaat.

En dit advies geef ik ook aan mezelf 😉

Ps en ik vind ons wel dapper heel dapper zelfs maar door onze ogen. Als een lotgenoot want wij weten hoe het echt zit met die dapperheid. In de highs en lows

Ben lief voor jezelf! 
♥️ Jeanine