Ronde 2

Hier lig ik dan...... in het Antoni van Leeuwenhoek voor ronde 2. De tweede chemokuur in mijn leven. Niet gehoopt dat het nodig zou zijn. Maar helaas, het lot heeft bepaald dat het anders moet lopen. Er gebeuren grote dingen in mijn leven, waar ik geen macht over heb. Ik leg me maar erbij neer en probeer te focussen op wat dicht bij mij staat en waar ik veel van houd. Ik heb het geaccepteerd (soort van), leg me erbij neer, schraap alle moed en durf wat nog over is, herpak mezelf en ga ervoor. Ik doe het mogelijke wat mij helpt om meer tijd te winnen, zodat ik nog meer kan genieten van mijn leven, mijn zoon, mijn familie, vrienden, kennissen, collega's, buren en iedereen die ik liefheb. En misschien ook nog mijn werk? 

Ik ben vanochtend gebracht door zoonlief, nog brak van een nachtje doorhalen. Van mij mag, móet hij zelfs leven en genieten. Maar ben bang dat hij dat bij tijd en wijle met iets te veel verve doet. 😁. Enfin, we hebben het ziekenhuis gered "at one piece and in peace". 

Ik moest mij om tien uur melden bij de balie en kon meteen doorlopen naar verdieping nummer vier. Daar eventjes gewacht en kon na een paar tellen naar mijn kamer. De lieve en aardige verpleegster heeft alles tot in de puntjes uitgelegd en doorgenomen. Later kwam de dienstdoende zaalarts en nogmaals hebben we aller belangrijke zaken doorgenomen. Wát een vriendelijke mensen zeg! Heel kundig, kalm en empatisch. 

Vandaag voelde ik me heel in het begin een beetje verdrietig. Dat was voordat we van huis gingen. Ik las al die appjes die mij sterkte en het beste wensten. Ik moest  huilen. Ik dacht: shit, daar ga ik weer. Iedereen is op vakantie, doet leuke dingen en ik moet aan de chemo! Maar goed, dat was even, want in het ziekenhuis zelf voelde ik me al wat kalmer. Het scheelt zó enorm dat ik de picclijn heb. De wetenschap dat er geen geklooi ging komen met naalden en infusen zorgde voor een boel minder zenuwen. Dat merkte je ook gelijk bij het meten van de bloeddruk. Ik had een keurige meting. Meestal als ik in het AvL ben, schiet dat ding tot grote hoogtes.

Er is bloed getapt (😁) en alle voorbereidingen voor de chemo werden getroffen. Rond 13.30 begon het goedje door mijn lijf te stromen. Het noodzakelijke kwaad. Al die mogelijke  bijwerkingen, zorgelijk hoor! Ik kreeg een leverbescherming, anti-emetica en weet ik veel wat nog meer. Ik zou  een opgejaagd gevoel kunnen krijgen en mocht ik me ondanks de anti-emetica toch nog misselijk voelen, dan kon ik  nog een pilletje krijgen.

Tot dusver gaat het goed. Het enige wat ik voel, is een absolute loom gevoel. Mijn ogen zijn klein en ik heb slaap. Maar dat heb ik zoiezo elke middag rond deze tijd😄. Ik heb al mijn lunch genuttigd: poké bowl en een heerlijk soepje. De lekkerste soepen heb ik wel hier in het AvL gegeten, hoor! Vandaag had ik doperwten soep. Nou ik toch hier lig, laat ik me verwennen!

Voor thuis krijg ik hulp voor het doorspoelen van de picclijn. Dat gaat gebeuren door dezelfde dame die mij komt zwachtelen. Ik ga daar ook mee verder, dat zwachtelen. Ik was het flink zat en wilde er niets meer van weten. Maandag is de zwachteldame voor de gezelligheid op de koffie geweest en ik vertelde dat ik het weer wilde oppakken. Ook moet ik 2 keer in de rustperiode bloed tappen (😁), maar dat kan ik in Almere zelf doen. Zo is alles in kannen en kruiken geregeld. 

Morgen ergens tussen 13.30 en 14.00 uur ben ik hier klaar. En dan tot over 3 weken weer!