En doorrrrrr................

Tja, waar was ik gebleven? 

Ik houd het bijna niet meer bij. Ik ben alle notie van dagen en tijd kwijt en moet erg nadenken over de chronologie van zaken. Het gaat mij te snel. Ondertussen gaan de dagelijkse dingen ook gewoon door.

Ik weet het weer.........afgelopen donderdag na mijn bezoek aan de huisarts had ik een ingesproken boodschap van het AvL om of die namiddag of vrijdag bloed te gaan prikken. Ik heb gekozen om het vrijdag te gaan doen, want donderdag had ik visite. Twee lieve vriendinnen van mij waren over uit Curaçao en we zouden na het doktersbezoek bbq-en. Mijn lieve matties waren al vroeg bij mij en wisten dat ik tussendoor even naar de dokter moest. Ik wilde beide afspraken niet verzetten. Ik dacht dat het doktersbezoek 10 minuten zou duren, maar het werden er toch 45! De lieve dokter had zijn tijd ervoor genomen. Vrijdagochtend ging mijn wekker om 10.00 uur. Als ik vakantie heb dan wil ik zo lang mogelijk uitslapen. Bovendien was ik moe en had niet goed geslapen. 

Eenmaal in de prikstoel zei ik tegen de zuster: " er zijn drie problemen". Ze glimlachte en vroeg: "nou kom maar op, wat zijn de problemen?" Ik zei: "ik ben moeilijk te prikken, ik ben bang voor prikken en ik voel me helemaal niet lekker dus ik hoop dat ik zo op kan staan zonder flauw te vallen!" Nou, de lieverd ging erg haar best doen en ik moest aangeven wanneer het niet ging. Gelukkig voor mij vond ze een geschikte ader en prikte in één keer goed. Het vullen van 2 buisjes duurde een eeuwigheid (bloed stroomt te langzaam), maar goed er gebeurde tenminste iets. Toen het klaar was stond ik voorzichtig op om niet licht in het hoofd te worden. Bij de poli vroeg ik of ik moest wachten op de uitslag. Want mocht de HB heel laag zijn, moest ik misschien bloed krijgen. Ik wilde niet heen en weer rijden. De vraag werd bij de oncoloog neergelegd en ik kon in de hal gaan wachten. 

Na een halfuurtje belde de oncoloog mij en vertelde dat de HB een waarde van 6.2 had. Nog steeds laag, maar niet zodanig dat ik een transfusie nodig had. Twee weken geleden was het nog 7.0. Ik was blij te horen dat ik geen extra bloed hoefde te krijgen, maar als het zo was geweest, dan was het ook prima, want de volgende dag stond er een festival op het programma. Die opkikker kon ik goed gebruiken. 

Enfin, de oncoloog vroeg mij of ik wilde starten met de chemokuur. Ze vond het wijs om dat wel te doen, gezien mijn klachten. Ik stemde toe. Ik krijg het middel Trabectedine; dat is een krachtig antikankermiddel dat wordt gebruikt voor de behandeling van gevorderde wekedelensarcoom (volgens dr. Google). Over de bijwerkingen die erbij vermeld staan, word ik totaal niet vrolijk. Mij werd verteld, dat ik een lichte kuur krijg in verband met mijn zwakke nier. We gaan het meemaken. Mijn oncoloog heeft alles in werking gesteld om zo snel mogelijk te starten. Dus morgen ga ik de picc-lijn laten plaatsen. Hij komt in mijn arm onder mijn huid onder plaatselijke verdoving. En overmorgen, woensdag, word ik opgenomen voor de chemokuur. Op hoop van zegen gaat het door. Ik maak me zorgen dat mijn bloedwaarden niet goed genoeg zijn om chemo te krijgen. In dat geval kan ik weer huiswaarts keren. Dat zou een domper zijn, omdat ik me al heb ingesteld om ten aanval te trekken tegen de sarcomen!