Ik mis haar zo vreselijk
Het is morgen 3 maanden geleden dat mijn lieve rots, liefste, allessie en beste vriend Melanie is gestorven. Ik ga door een diep dal,dieper bestaat niet. Hoe moet je in godsnaam verder na het verlies van je ziel. Ik weet het niet,ik huil iedere dag lang en weet niet waar ik kruipen moet.
Iedere ochtend baal ik dat ik weer wakker word. Dit is geen leven meer, er zal nooit meer vreugde zijn. Gelukkig kan ik er nog een beetje zijn voor mjjn lieve dochter. Dus het is moeilijk om te leven met deze vreselijke pijn maar toch door te moeten omdat je ook zielsveel van je kind houd.
2 reacties
Hoi AartJan,
Ik vind het zo vreselijk erg voor je dat je door zo'n diep dal gaat. Het verlies is zo ongelooflijk groot en het is volkomen begrijpelijk dat je je zo verscheurd en leeg voelt. Er zijn eigenlijk geen woorden voor.
Ik ken op mijn eigen manier deze pijn ook. Ik vind het ongelooflijk sterk dat je er ondanks elke dag probeert te zijn voor je dochter. Zij heeft een heel liefdevolle ouder aan jou!
Je hoeft deze zware last echt niet helemaal alleen te dragen. Alsjeblieft, praat hierover, met zoveel mogelijk mensen om je heen. En overweeg ook om professionele hulp te zoeken. Zij kunnen je ondersteunen in deze gitzwarte periode.
Ik kan uit ervaring zeggen dat het helpt. Het zal het gemis niet helemaal kunnen weghalen, maar je plezier in het leven wel langzaam kunnen herstellen.
Sterkte, en rustig aan met jezelf.
Liefs namens een lotgenoot.
Beste Aartjan,
Wat jij nu voelt is zo herkenbaar...
Zelf ben ik eerlijk gezegd niet zo van het uitgebreid schrijven via blogs, maar meer van het ontmoeten en samen praten (eventueel tijdens een wandeling) over het immense gemis en verdriet...
Je mag me hiervoor dan ook altijd benaderen.
Met hopelijk enigszins troostende groet,
een lotgenoot