Het leven wordt weer normaal

Ik ben een weekje terug in Schotland, en dat is maar goed.
Ondanks dat Fee, gezelschap heeft gehad van haar beste vriendin Kathleen, merk ik gewoon dat het haar balans verstoord heeft, en het duurt een weekje voor alles tot rust gekomen is.
10 Augustus kennen we elkaar 2 jaar, an dat is de termijn dat je in een relatie moet zijn, voordat je uberhaupt een immigratie procedure kunt starten, ik denk dat de 3 minuten die ik ze op 25 Juli 2023, gesproken heb, daarin niet meetellen.
Ik ben, als het om datums gaat heel vergeetachtig, ik hussel cijfers door elkaar, maar deze datum, zal altijd blijven hangen.

Ik was die dag in mijn 2e afscheidsdag van Margreet, het was de dag dat ik ene Fiona ontmoette, waar ik ruim een jaar naar heb gezocht, gewoon om ze te bedanken, en het verhaal te horen, van haar loved one, die ze verloren had, en waar ze op dezelfde manier afscheid van heeft genomen.
Dat was het plan, maar het is zo heel anders gelopen, vooral de Early onset Alzheimer diagnose, hakte er in, en waar ik eerst dacht dat Early Onset, het beginstadium betekende, bleek het te gaan, om het feit dat ze het op jonge leeftijd heeft gekregen.
Fee zegt vaak, dat ik ze heb leren kennen, toen ze nog goed was, ik laat haar in die gedachte, maar toen speelde het al zo'n 2 jaar.

Raar eigenlijk, dat ik de Fee waar Alzheimer nog geen vat op had, nooit zal leren kennen, ik ken ze zoals ze nu is, en merk heus wel, dat het achteruit gaat.
Soms zie ik het meisje dat ik zo graag zou willen beschermen, en verdriet wil besparen, maar we slaan ons er gewoon door.
Iedere Woensdag, om de andere week, zijn we bij de dementie team meeting, die plaatsvindt in een zaaltje bij een groot tuincentrum.
We krijgen hulp aangereikt, en informatie over voorzieningen, en de mensen met dementie, doen wat oefeningen, of spelletjes die hun hersenen actief houden, en een beetje trainen.
Ik behoor tot de Carers, wij hebben gesprekken met elkaar en vrijwilligers, en kunnen zo ons hart een beetje luchten.

Twee vrijwilligers, een voormalig huisarts, die altijd al betrokken was bij de alzheimer stichting, en een man, die probeert bezig te blijven, nadat zijn vrouw aan kanker gestorven is.
Raakvlakken, kanker, en verlies, en de draad weer oppakken.
Ik heb een lang gesprek met hem gehad, vooral over zijn verlies, en hoe het voor hem is geweest.
Mijn verhaal heb ik geprobeerd kort te houden.
Iedereen kent het verhaal van Fee en mij, en mensen worden er altijd stil van, en op de een of andere manier vertellen we het graag, waarbij ik Fee ook aan het woord laat, en hoewel het in haar hoofd, een vertekend verhaal is, wil ik haar toch haar deel laten vertellen.
De laatste keer waren er maar twee carers, mezelf inclusief, en ben ik met Una (dat is de naam die ik verstond), naar de Pub aan de overkant gegaan voor een glaasje fris, nooit gedacht dat ik met een andere dame, in de pub zou hangen, maar we grijpen de kans aan om ons hart uit te storten, even niet zorgen, dat doet goed.

Laatst waren we in de haven van Musselburgh, alle zeiljachten zouden die dag de oversteek naar Aberdour maken, er liepen een moeder, ondersteund door haar dochter, we raakten aan de praat, en toen ik vertelde dat ik uit Nederland kwam, vroeg de dochter of ik op vakantie was,
Ik vertelde dat ik drie jaar daarvoor mijn vrouw aan kanker verloren had, en dat ze Edinburgh haar tweede thuis noemde, en over het afscheid dat ik niet had, gehad, mijn belofte aan haar, en mijn eigen afscheid.
Ik zag de tranen lopen, en ik heb er nooit zo bij stilgestaan, welk stuk van ons verhaal mensen het meest raakt, maar het verhaal van mijn afscheid lijkt een gevoelige snaar te raken, en het feit dat ik mijn Fiona, eindelijk heb gevonden, maakt mensen weer blij.
En toen kwam Fee eraan lopen, en vulde het verhaal aan.

Zoon Bob, komt vrijdag vanuit zijn werk in Ierland, tot maandag middag even langs, voor Fee, voelt het als de zoon, die ze nooit gehad heeft, ze is heel gek met Bob.
Voor Bob is het dubbel, Fee is natuurlijk niet zijn moeder, en zal dat nooit zijn, maar hij mag haar heel graag.
Het allerbelangrijkste voor Bob, is dat ik gelukkig ben, en dat het goed gaat met ons, al het andere is onbelangrijk, en zeker de diagnose van Fee, baarde hem zorgen, hij was bang dat het mij uiteindelijk pijn zou doen.
Ik heb hem gezegd, dat ik, ondanks alzheimer, dit stuk van mijn leven met Fee, niet wil laten schieten.
Ik kan wel zeggen dat ik het te moeilijk vindt, maar aan het eind zou ik vreselijk veel spijt hebben, omdat ik de kans niet aangegrepen heb, toen ik hem had.
Beter geleefd, en geliefd zonder spijt, en de rest, die hoort er helaas bij, ik probeer vooral de mooie momenten, bewust te genieten, even stilstaan, want ik weet, dat ik het daar straks mee zal moeten doen.
Het verdriet van de stiefkinderen, begint langzaam te slijten, ik zou ook niet weten, wat ik ze te vertellen had, en ik zie het zo, dat ze me als vader hebben gekozen, en me dat ook weer afgenomen hebben, en wat ze ook zeggen, dat zal nooit meer veranderen, maar de deur is altijd open.

Ook van Margreet, denk ik terug aan de mooie momenten, die bewust gemaakt zijn.
Bob komt, en Fee poetst zich het ongans, alles moet spic en span zijn, niet dat Bob dat zal interesseren.
Voor Fee is het ook een manier om te laten zien, dat ze het allemaal nog kan.
Ze mag een nieuwe driving test aanvragen, en ik moedig haar aan, om dat te doen, zeker omdat de huidige auto een automaat is, dus minder handelingen, waar ze haar aandacht bij moet houden.
Stel dat ze het haalt, dan heeft ze in ieder geval nog een tijdje dat ze van het rijden kan genieten, en ik tijd heb, om te kijken.

Ons leven begint steeds meer in de juiste banen te gaan.
May the wind be always in our back