En nu is het klaar!

Ik mag me bijna wel opnieuw voorstellen, zolang ben ik hier niet geweest! Laat staan dat ik de puf had om überhaupt iets te lezen of een blog te schrijven. Dus sorry lieve allemaal, ik ga de komende dagen gebruiken om weer een beetje van alles terug te lezen en te reageren op jullie mooie schrijfsels. 

Dinsdag 2 juni begon ik met (zoals ik het noem) deel II van mijn chemotraject. Ik wist dat het venijn hem in mijn geval (Triple-negatief) in de staart zou zitten, maar hoeveel venijn is dat dan en hoe ziet dat er dan uit en en geldt dat dan wel ook voor mij? (Ik benader het gelukkig op voorhand altijd positief, je komt er vanzelf achter dat dat misschien wat naïef was. En jazeker, dat was het).

Immuno, de rode duivel en die andere chemo… het hele arsenaal werd weer ingezet wat natuurlijk hartstikke goed is maar man… Ook al zat er nu twee weken herstel-tijd tussen de kuren, wat viel me dít tegen! Ik moet zeggen dat ik de week na die dinsdag deed alsof het de mildere kuur was, en bemoeide me met nog wat ‘drukte’ en bezigheden die ik beter had kunnen laten. Waar ik er die 12 weken daarvoor nog echt heel aardig doorheen rolde met grotendeels prima energie en eetlust (bijwerkingen en irritante aanverwanten daargelaten), hoe anders was het nu. ‘Maar ik moet dat toch zeker allemaal nog wel kunnen?’ Het ging er bij mij gewoon niet in. 

Mijn lijf, weet altijd allang wat ik dan nog niet weet, schreeuwde inwendig ‘Hallo mevrouwtje, weet je wel wat wij hier in vredesnaam aan het doen zijn?! We zetten onze beste soldatenlegers in en daarnaast nog een leger van hoogwaardige marathonlopers’. Hun methode richting mij was drastisch maar doeltreffend. Flinke bloedarmoede. Dat zal me leren. Nou, dat deed het, ik lag vanaf dat moment plat. 0 energie. Een loopje naar de badkamer deed me al bijna flauwvallen, 

Nog nooit eerder voelde ik me zó slap, moe, futloos en uiteindelijk ook waardeloos en moedeloos. Na de eerste week belandde ik op woensdagavond laat op de SEH van het Martini. Koorts en twee infecties. Mijn afweer bleek eng dicht bij het nulpunt te zitten, dat verklaarde een hoop. Ook dat nog. Ik hoorde nu ook het leger witte bloedcellen inwendig tekeer gaan. Ik kreeg antibiotica mee (bleeegghh) en gelukkig mocht ik na 3,5 uur weer mee naar huis (yayyy).

Doodnieuwsgierig naar mijn bloedwaarden en in de hoop dat mijn 2e kuur alsjeblieft gewoon door kon gaan (laten we het tempo er wel een beetje inhouden), las ik maandags dat mijn lijf zich op wonderbaarlijke wijze had herpakt. De witte bloedcellen waren nog zeker niet op niveau maar wel genoeg om de kuur door te laten gaan, idem dito voor de rode bloedcellen. 

Na de 2e kuur van hetzelfde laken een pak. Weer die woensdagnacht na een week belandde ik opnieuw met koorts op de SEH. Deze keer moest ik wel blijven, drie nachtjes. Ik hoef jullie denk ik niet te vertellen dat het ziekenhuis níet de plek is waar je rustig kunt uitzieken of bijkomen, laat staan slapen. 

De 3e kuur werd verlaagd door mijn oncoloog met een kleine 25% en dat was een gouden greep. Wel 15 keer checkten we mijn temperatuur die woensdags en, toen we om 23.00u nog steeds een keurige 37.0 graden Celsius op het displaytje zagen, ben ik heerlijk gaan slapen. Donderdags wakker geworden in mijn eigen bed met een heel ander gemoed! De angst was verdwenen en het vertrouwen weer terug.

De scan liet een fantastisch beeld zien van de tumor, hij was zeker met tweederde gekrompen! Dan is vijf maanden deze gekkigheid in ieder geval niet voor niets geweest💃🏻 En vandaag? Vandaag was het dan eindelijk de laatste keer! Hoewel ik nog steeds bloedarmoede heb en alles en iedereen al bijna zes weken mijd en mijn dagen doorbreng op of in bed (of hangend op de bank), voel ik me nu mentaal in ieder geval wel beter, lichter.

En als je als dropverslaafde na al die weken in de keuken nog steeds een volle dropjespot aantreft, is dat een hele vreemde gewaarwording. Gelukkig verandert mijn smaak een eetlust weer een beetje de goede kant op dus die volle pot… verandert ook wel weer. En sneller dan me lief is vrees ik.