Over octopussen

En nou had ik gisteren in volle overtuiging toch weer gezegd dat ik vandaag eens niet ging bloggen.

Pffff. Zeg nooit nooit.

Want nou las ik dus een wetenschappelijk artikel over een octopus.

Nu moet ge weten dat een octopus acht armen heeft. Op elke arm zitten tientallen, soms honderden zuignappen. Die zuigen zich vast aan zowat alles wat ze tegenkomen.
Behalve aan zichzelf.

En blijkbaar vond ooit iemand dat een interessante vraag.

Niet: "Hoe genezen we kanker?"
Niet: "Hoe lossen we de klimaatopwarming op?"

Nee.
Er moet ergens, ooit, een professor geweest zijn die 's morgens zijn bureau binnenwandelde, zijn koffie neerzette en dacht:  "Vandaag ga ik uitzoeken waarom een octopus niet voortdurend aan zichzelf blijft plakken."

Ik zie dat helemaal voor mij.

"En professor... hoe staat het met dat belangrijke onderzoek?"
         "Goed. We hebben intussen bevestigd dat de linkerachterarm nog altijd niet aan de rechtervoorarm hangt."

Fantastisch.

Maar weet ge wat het strafste is? Hij heeft de oplossing nog gevonden ook.

Blijkbaar scheidt de huid van een octopus een stof af waardoor zijn eigen zuignappen automatisch weten: hier niet aan trekken, dat zijt ge zelf.

Ik vind dat eigenlijk een briljante uitvinding. En tegelijk een klein beetje oneerlijk.

Want waarom heeft de natuur zoiets wel aan een octopus gegeven en niet aan mensen?

Wij trekken namelijk wél voortdurend aan onszelf. Niet letterlijk natuurlijk, dat zou nogal pijnlijk zijn. Maar in ons hoofd.

We maken ons zorgen over dingen die misschien nooit gebeuren.
We herkauwen gesprekken die al lang voorbij zijn.
We liggen wakker van uitslagen die we nog niet eens gekregen hebben.

En voor ge het weet, hebt ge uzelf alweer een complete rotdag bezorgd.

Een octopus zou daar waarschijnlijk hoofdschuddend naar kijken.
Al weet ik niet of een octopus eigenlijk kan hoofdschudden. Dat zouden ze misschien ook eens moeten onderzoeken.

En zo blijf ik me verbazen.

Er bestaan mensen die nieuwe medicijnen ontwikkelen.
Mensen die satellieten bouwen.
Mensen die de oorsprong van het heelal proberen te begrijpen.

En daarnaast lopen er ergens ook biologen rond die maanden of misschien zelfs jaren van hun leven besteden aan de vraag waarom een octopus niet aan zichzelf blijft plakken.

Ik ben eigenlijk blij dat die mensen bestaan.

Want als niemand zich ooit afgevraagd had waarom een octopus niet aan zichzelf blijft plakken...

...dan had ik vandaag ook geen blog gehad.

PS

Voor hen die het niet geloven

https://www.smithsonianmag.com/science-nature/why-dont-octopus-suckers-…