Verdriet.......

Afgelopen dagen was het verdriet heel groot. Om 2 keer in een week te horen dat er zorgen zijn en dat de hormoonkuur niets heeft uitgemaakt, brak me finaal. Ik functioneerde op een automatische piloot. Het leven gaat gewoon door. Er moet gewerkt worden, boodschappen gedaan worden, huishoudelijk werk verricht worden etcetera. Maar het verdriet wordt er niet minder om. 

Over verdriet gesproken...... Laatst in het  ziekenhuis zat ik te wachten in de hal (ik moest dat uur 1 liter water drinken voor de scan) op de bank. Een mevrouw op de andere bank aan mijn rechterhand trok mijn aandacht: ze was aan het huilen. Ze zat alleen. Voordat ik op kon staan ( had infuus in mijn arm en zat te laag) om naar haar toe te gaan, was er al iemand bij haar om te vragen of het ging. Nou, het ging duidelijk niet. Ze was even bedaard en de andere mevrouw ging weg. Maar even later zag ik haar weer huilen en barstte Ze in snikken uit. Ik had het zó met haar te doen en moest inmiddels ook huilen. Ik zat zelf niet lekker in mijn vel dus het kostte niet veel om mij aan het huilen te krijgen. Ik moest zo denken aan die ene keer dat ik moederziel alleen bij de infobalie stond te huilen en dat de baliemedewerkster mij troostte. Dus ik stond op en ging naast de dame zitten. Wat had ze toch een verdriet. Ik vroeg niet of het ging, want het was duidelijk van niet. Dus vroeg ik of ik ergens mee kon helpen en of ze alleen was. Ze was alleen en het was haar laatste afspraak en het ging medisch gezien goed met haar. Maar daar zittende kwam alles naar boven en de realisatie wat er allemaal de afgelopen periode is gebeurd. Ze kreeg het te kwaad. Ik probeerde haar zo goed en zo kwaad het ging te troosten. Wij raakten aan de praat en ze vroeg mij waarvoor ik in het AvL liep. Ik probeerde het luchtig te brengen, want het ging nu om háár. Ofschoon ze groot verdriet had, vond ze dat mijn casus erger was dan de hare. Nou ja, lief om dat te zeggen,  maar ja, haar casus doet er ook toe, want ze moest erg huilen. Uiteindelijk vroeg ze om mijn naam, pakte mijn hand vast en bedankte me enorm voor mijn empathie en aandacht. Natuurlijk, ik kan niet zitten toekijken hoe zij daar in haar eentje zit te lijden? Mijn hart zei dat ik haar moest laten weten dat ik met haar meeleefde.

Ik ben gelukkig geprezen dat ik omringd ben door lieve mensen die mij begrijpen en met wie ik mijn verdriet kan delen. Gisteren kwamen twee lieve vrieninnen (N en S) langs met comfort food en een bouquetje langs om mij te troosten. We hebben gepraat en tranen gelaten en gelachen. Vandaag ging ik op bezoek bij een heel lieve vriendin die ik al zeker 25 jaar ken. Ik mocht als troost bij haar eten. Maar wat bleek? Ze kwam aangelopen met een immense knuffelbeer. 😂. Aangezien ik single ben en het niks is geworden met "mafs-figuur" (hahahahaha 🤣🤣🤣🤣, grapje) krijg ik toch iets om mee te knuffelen. We hebben hem gedoopt tot Pie' tje. Die moet mij comfort brengen bij alle vormen van therapie (chemotherapie, hormoontherapie, fysiotherapie, prikangsttherapie) Snap je 'm? Ach, we hadden iets om om te lachen. 

Morgen ga ik langs bij een andere vriendin die mij een sessie gaat geven met haar klankschalen; ook als troosten. Ik heb dat nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het kan😉.

En zo gaan we om met het verdriet dat ons allemaal treft...... want kanker heb je niet alleen.