De Tragedie van een Blogger
Veel mensen denken dat schrijven vanzelf gaat. Dat ge gaat zitten, een paar geestige invallen opschrijft en een uurtje later tevreden op 'publiceren' klikt.
Ik zou willen dat het zo werkte.
Het begint meestal heel onschuldig. Iemand zegt iets. Ik lees ergens een artikel. Ik zie een merel die met veel misbaar een veel te dikke regenworm uit de grond probeert te sleuren. En terwijl ik daar eigenlijk helemaal niet mee bezig wil zijn, begint er ergens achter in mijn hoofd een klein radertje te draaien.
"Daar zit een verhaal in."
Dat is een vervelende eigenschap van verhalen. Ze laten zich niet wegsturen. Ze zijn als ongewenst bezoek dat zegt dat het maar vijf minuutjes blijft en drie uur later nog altijd op uw terras zit.
Maar dan begint het echte werk. Of beter: het echte gevecht.
De eerste versie is geschreven, en vanaf dan begint het schrappen. Herschrijven. Twijfelen. Woorden die eerst perfect leken, blijken plots toch niet helemaal juist te liggen. Een zin kan mij blijven storen zonder dat ik precies weet waarom. Ik lees hem opnieuw, verander één woord, zet een komma weg, haal ze weer terug en eindig soms met exact dezelfde zin waarmee ik begonnen was.
Dat zijn van die momenten waarop ik mij luidop afvraag of ik mijn tijd niet grandioos aan het verdoen ben. Want terwijl ik daar zit te vechten met een komma die niet op haar plaats wil blijven staan, tikt de klok gewoon verder.
En tijd... daar ben ik de laatste jaren toch net iets zuiniger op geworden. Een mens gaat anders naar een namiddag kijken wanneer oncologen plots deel van zijn agenda zijn geworden.
Dan neem ik mij voor dat het mooi geweest is. Dat ik vandaag eens géén blog ga schrijven. Wat langer in de zon blijven zitten. Gewoon niks doen. Dat laatste is trouwens schromelijk onderschat. Niks doen is heerlijk, alleen gun ik het mezelf veel te weinig.
Gewoon een dag zoals andere mensen dat blijkbaar moeiteloos kunnen: wat in de tuin rommelen, met mevrouw Willy ergens een cappuccino drinken, een wandeling maken zonder voortdurend naar zinnen te zoeken die zich onderweg opdringen.
Ik neem mij dat voor met de beste bedoelingen van de wereld en op dat moment meen ik het ook echt.
Maar verhalen zijn koppige beesten. Net wanneer ge denkt dat ge ze eindelijk de deur hebt gewezen, komt er ergens een warme reactie binnengelopen en gaat doodgemoedereerd weer in uw zetel zitten.
En plots voelt al dat geploeter een stuk minder nutteloos. Ineens beseft ge weer dat al die uren van twijfelen, schrappen en opnieuw beginnen misschien toch niet verloren zijn.
Dat woorden soms iets kunnen aanraken waarvan ge zelf niet eens wist dat het geraakt kon worden.
Kanker heeft mij veel afgenomen. Dat chemobrein nog het meest.
Boeken lezen lukt niet meer. Netflix een beetje. Een eenvoudige serie gaat nog wel. Maar als't wat moeilijker wordt, pfff. Na drie afleveringen weet ik nog altijd niet wie de slechterik is. En tegen dat ik het eindelijk doorheb, blijkt hij al twee afleveringen geleden van kamp veranderd te zijn."
Onbenullige dingen misschien, tot ge beseft hoeveel dat knaagt aan uw zelfvertrouwen.
Ge vraagt u stilaan af wat er eigenlijk nog overblijft van de mens die ge vroeger waart.
Maar schrijven... blogs, verhaaltjes, al is het dan soms met wat digitale hulp, dat lukt nog. En elke keer als ik op 'publiceren' klik, denk ik heel even: zie je wel... ik ben er nog.
En dat gevoel is veel meer waard dan ik ooit had kunnen vermoeden.
Maar dat is de échte tragedie.
Dat bloggen mij meer energie kost dan ik eigenlijk nog heb.
Maar dat datzelfde bloggen ervoor zorgt dat ik mezelf onderweg niet verlies.
Nou ja,
Morgen ga ik eens niks schrijven.
Echt waar.
8 reacties
Morgen is nog een lichtjaar weg, dat zien we dan wel weer. Ondertussen heb ik toch weer lekker egoïstisch genieten van een blog van mr. Willy, met een kop gewone zwarte koffie en kan mijn dag weer met een glmlach beginnen. Herkenning in een jasje van humor en wijsheid. Mij houd je daarmee geboeid.
Ik denk, Willy, dat het zo moet zijn. Lekker niets doen, beetje lummelen in de zon. Met een leeg hoofd. Dat ben jij niet, kansloos! In jouw hoofd wonen verhalen, mensen, dieren, zelfs potloden. En al kost het je energie, dat gevecht met komma’s en punten, het geeft je uiteindelijk ook energie. Het moet alleen wel in balans blijven. Daarom morgen een welverdiende “ snipperdag”
Liefs🧡
Hoe overleef ik en alle andere lezers morgen? Geen stukje?? Hellup. Alle gekheid op een stokje, neem lekker een dag vrij❣️
Bloggen is iets over jezelf schrijven. Noem het een dagboek. Ik herken het ook in een gedicht schrijven. De laatste tijd is het misschien wat minder maar vaak begint het ook met een klein dingetje. Een heel klein, dun, dik ding zoals Toon Hermans ooit zong.
En er is natuurlijk ook de actualiteit. Daar haal je soms (te) veel uit...
Hang nog maar even de blogger uit, Willy. Ge doet dat goed.
Marc.👍👍
Prachtig 🤭
ik ben op kanker.nl gekomen via de app untire now, je moest een account aan maken voor budget om de app te kunnen kopen. Die app leerde mij welke dingen energie kosten en geven. En dat het ook gaat hoe je dat in balans krijgt en houdt. Daardoor kan ik nu hele dagen naar stal en uren doen over taken die mij energie kosten, maar ook geven.
Ik heb via mijn karateverleden wat Vlaamse vrienden en vol trots sprak ik over een van de sensei's die de vader is van mijn Vlaamse vriendinnetje.... Kern gezond, superfit, sterk, soepel en krachtig vertelde dat vriendinnetje dat haar vader elke dag worstelde met de veranderende energie in zijn lijf. Dat hij elke dag minder kracht had en meer gebruik moest maken van techniek om hetzelfde te kunnen.
Ziekte versneld dit proces, je moet sneller reageren en harder werken om de balans in je lijf goed te houden. Dat is het lastige van ziek zijn. Waar anderen de tijd krijgen om de veranderingen geleidelijk in te voeren en te accepteren moeten wij snel schakelen want naast het normale proces van ouder worden gaat het versneld door het ziek zijn.
En toch.... toch is het precies hetzelfde ook al is het anders. Het gaat om balans in je leven. Balanceren vraagt om evenwicht, geduld, bewustzijn.... Met schrijven is dat net zo.... de tekst moet in evenwicht zijn, het verhaal in balans alleen dan neem je de lezer mee.
❤️❤️
Prachtig en zo waar geschreven Willy.
Vooral: "De eerste versie is geschreven, en vanaf dan begint het schrappen. Herschrijven. Twijfelen....."
Ik schrijf danwel over Ed, kijk als naaste mee van dichtbij en heb geen last van een chemobrein, maar deze "worsteling" ken ik wel vanuit mijn werk en is bijna dagelijkse kost.
Soms moet ik ook tevreden zijn met de eerste woorden die via mijn vingers, het toetsenbord uiteindelijk op mijn scherm verschijnen.
Nu bracht iemand mij onlangs op het idee om AI de vraag te stellen: "Schrijf een roast over mij"....
De eerste regels waren: "Jij bent waarschijnlijk de enige persoon in Nederland die een mail van drie regels kan sturen waar eerst acht juridische controles, twee consistentiechecks en een kruisverwijzing naar een ander document aan voorafgaan."
en
"Je bent [X] op een niveau waarbij zelfs een komma zich eerst moet vergewissen van haar rechtsgeldige positie voordat zij in een zin mag verschijnen"
Tja... ik voelde mij betrapt, maar kan er hartelijk om lachen. Blijkbaar ben ik niet de enige die soms meer tijd besteedt aan één komma dan eigenlijk gezond is 😄
Heel herkenbaar alleen een beetje anders...
Ik heb vele jaren áltijd en overal pen of potlood en papier bij me gehad. Nu heb ik dat al wat langer vervangen door mijn 'geheugenappje'. Een lege app - overblijfsel van een groepsapp voor een bloemetje aan vriendin.
Soms, zodra we nét de deur uit zijn om te fietsen, spring ik er alweer af en schrijf. Typ, bedoel ik. De woorden die in me borrelen en niet vergeten mogen worden. Nee, geen boodschappenlijstjes! Mijn gedichten. Hier ontstaan véél van mijn gedichten. Mijn Ruud weet al lang niet meer beter, 'het' moet weer even worden vastgelegd. Eenmaal thuis wordt het dan iets 'echts'😊