Voor alles is een eerste keer... en toch...

Wat bijzonder zo jullie samen daar in Zwitserland! Ik zie het helemaal voor me!

Fantastisch dat jullie dit gedaan hebben. Ik hoop zo dat we elkaar weer eens ontmoeten. Er is een beetje ‘de klad gekomen ‘ in de ontmoetingen maar jullie zijn nog steeds van harte welkom hier in Heerjansdam. We hebben het er nog wel over. 
Liefs voor jullie en natuurlijk ook de mannen! Xxx

Heel bijzonder was het! Omdat we zonder kanker geen vriendinnen zouden zijn, omdat we allebei nog leven met die kanker, ondanks belabberde prognoses, omdat we elke dag contact hebben maar vakantie toch totaal iets anders is, omdat we met onze mannen zomaar een prima team bleken wat inspanning en ontspanning betreft, omdat we gewoon kunnen zeggen wanneer we moe of overprikkeld zijn en het klaar is voor die dag. We gaan dit mooi vaker doen!

En we gaan afspreken naar Ingrid te gaan!

Bedankt, lieve Hebe, we hebben een geweldige tijd gehad, ik ben ook heel blij dat we dit beleefd hebben! XXX

Hi Hebe
Als ik wil reageren, maar ik weet niks fatsoenlijks te vertellen, dan probeer ik een verhaaltje te maken.
Zoals nu

De Zeven Lantaarns

Er was eens een oude wandelaar die hoog in de bergen een smal pad onderhield. Het was geen gewoon bergpad. Het was het pad waar mensen terechtkwamen wanneer het leven plots een heel andere richting had gekozen.

Aan het begin van dat pad gaf hij iedere wandelaar een kleine brandende lantaarn. "Je zult onderweg anderen ontmoeten," zei hij altijd. "Loop een stukje samen. Dat maakt de tocht lichter."

Op een ochtend vertrokken er zeven mensen. Niemand kende de weg. Niemand wist hoe lang de tocht zou duren.
Ze liepen naast elkaar, praatten, zwegen, lachten wanneer het kon en hielpen elkaar wanneer het moest. Soms droeg de ene even de rugzak van de andere. Soms was een schouder al genoeg.

Maar het pad was vreemd. Af en toe boog het onverwacht af. Dan doofde ergens een lantaarn.En moest iemand een andere richting uit.

Steeds bleven de achterblijvers nog even staan kijken, tot het lichtje helemaal verdwenen was achter de bergen.

Na vele jaren brandden er nog maar twee lantaarns.

De wandelaar keek hen na en zuchtte. "Wat hebben jullie al een eind afgelegd."

De twee keken elkaar aan. Ze hoefden niet veel meer uit te leggen. Ze herkenden elkaars stiltes.
Ze zagen aan een kleine verandering in elkaars gezicht wanneer het een goede dag was en wanneer niet.
Ze wisten wanneer ze moesten doorstappen.

Maar ook wanneer het tijd was om gewoon op een bankje te gaan zitten en naar de bloemen te kijken.

Op een dag bereikten ze een dal dat ze allebei altijd al hadden willen zien. Ze verwonderden zich over de bergen, maakten veel te veel foto's van bloemen, discussieerden lachend over een gered kevertje en een doodgemepte vlieg, terwijl hun mannen hoofdschuddend toekeken.

En ineens overviel één van hen een vreemde gedachte. "Waarom voelt dit alsof we hier al zo vaak samen geweest zijn?"

De oude wandelaar, die hen ongemerkt gevolgd was, glimlachte. "Omdat jullie al jaren niet meer alleen naar een bestemming wandelen," zei hij zacht.
"Jullie wandelen naar elkaar."
"Elke stap die jullie sinds die eerste ontmoeting hebben gezet, heeft jullie dichter bij dit moment gebracht."
"Het is niet de eerste keer die zo vertrouwd voelt."
"Het zijn al die jaren ervoor die deze dag hebben voorbereid."

De twee vrouwen zwegen. Ze keken naar de bergen.

Toen pakte de één heel even de hand van de ander.
Niet omdat er iets gezegd moest worden. Maar omdat sommige vriendschappen geen woorden meer nodig hebben.

En terwijl de avond langzaam over het dal viel, brandden daar nog altijd twee kleine lantaarns.

Niet feller dan vroeger. Maar wel koppiger.

Alsof ze tegen de bergen wilden zeggen: "Wij zijn er nog."

En de bergen antwoordden, heel zacht:

"Loop maar verder.

Er zijn nog bloemen genoeg om samen te bekijken."

Wat heerlijk om zo'n intens dierbare vriendschap te hebben. Dat een eerste vakantie samen dan ook nog zo klikt, ook met de mannen, dat is in één woord geweldig. Gewoon intens van genieten allemaal. Inderdaad brengt kanker ook mooie dingen voort. Denk zomaar dat dit voor herhaling vatbaar is toch? Geweldige foto's ook van lieve vrouwen.

Liefs, Monique 

Vrienden voor het leven. Mooi!!

Liefs, Kato 

Wat geweldig dat jullie dit samen hebben kunnen doen. Ik heb nog mooie gesprekken met Anja gehad toen ik in het zkh lag en zij daar nog werkte in veldhoven. Altijd een heel bijzonder mens geweest veel te vroeg gegaan en zo niet verwacht. Wens jullie nog heel veel fijne vakanties samen.

Grt Petra

Ja, soms brengt kanker naast alle ellende ook iets moois voort. Wat een prachtig gezicht op die foto's: jullie met z'n tweeën genietend van de Zwitserse bergen en van de vriendschap met elkaar. Ik wens jullie nog veel meer van dat soort mooie momenten toe.

Liefs Margriet

Het is mij vaak opgevallen, zeker onder contacten met lotgenoten: Kanker hebben geeft echt niet alleen ellende. Het levert ook hele mooie zaken op, zoals onverwachte vriendschappen, lotsbestemmingen, warmte en geluk.

Waar het dan wel om draait is de kunst om uit al die nieuwe ervaringen positiviteit te halen en die verder te delen. En dat doen jullie! Chapeau! En dankjewel...

Het zijn de kleine dingen die de kankerwereld weer een beetje lichter maakt.