Volgend kantelpunt
Een maand geleden schreef ik hier nog over die kleine kantelpunten in een kankerverhaal.
Niet de grote drama's, maar die momenten waarop ge beseft dat ge weer iets hebt moeten inleveren, dat ge weer ergens een stapje terug hebt moeten zetten. De achteruitgang van je conditie . Van lopen naar stappen. Van stappen naar wandelen. De stijgende vermoeidheid.
En dan kwam de noodzaak van een middagdutje. Gewoon omdat ze ineens de stekker eruit trokken. Een volgend kantelpunt .
Niet elke middag gelukkig, maar toch regelmatig.
Mevr Willy vond dat eigenlijk helemaal niet erg. Die deed al jaren een middagdutje. En wat gezelschap naast haar in bed maakt het alleen maar gezelliger. Tenminste toch als ik niet te hard snurk.
Ik dacht toen: voilà, dat zal het dan wel weer even geweest zijn.
Niet dus.
Ik loop al maanden rond met een zeurende pijn hoog tussen mijn schouderbladen. Niet hevig. Eigenlijk zelfs goed te verdragen. Omdat ze begon toen ik fanatiek aan de fitness ging, dacht ik dat ik gewoon een spier of een zenuw overbelast had. Paracetamol hielp trouwens prima. Twee tabletjes en de pijn schoof weer naar de achtergrond.
Tot ik merkte dat dat doosje wel erg snel leeg begon te raken. Dus toch maar eens contact opgenomen met de arts van de fysische geneeskunde.
Die maakte mijn theorie in één zin met de grond gelijk. Geen overbelaste spier, geen geïrriteerde zenuw. Die pijn kwam gewoon van de uitzaaiingen. Pijnstillers nemen wanneer het nodig is.
En zo sta ik opnieuw aan een volgend kantelpunt. Niet de pijn op zich, maar het besef waar het vandaan komt.
Niet omdat ik plots zieker ben. Niet omdat ik plots minder kan dan gisteren.
Maar omdat er weer een stukje onbezorgdheid verdwenen is. Want vanaf nu zal elke keer dat die rug opspeelt dezelfde gedachte meekomen.
Niet: "Mijn rug doet pijn."
Maar: "Dat is de kanker."
En vanaf het moment dat die pijn een naam krijgt, wordt ze nooit meer helemaal dezelfde.
15 reacties
Lieve Willy,
Dat is gewoon K van de B zoals ze dat in mijn geboortestad Den Haag plegen te zeggen! Ik las ooit het boek “uitgezaaid” …jaren voordat ik opdat forum terecht kwam…want echte info, die ik toen zocht, gaf deze schrijfster niet. Het was min of meer een samen bundeling van de stukjes uit haar blog op het forum. Dat boek ging over een man met PK, daarin schreef de partner steeds over molletjes die moesten gaan zwemmen…laat jij de molletjes maar zwemmen…
Maar K blijft het.
Ik denk aan je…
Knuffel Fram
Herkenbaar, langzaam verschuift alle energie naar beneden. Maar vaak zo langzaam dat als je naar een situatie een jaar geleden kijkt , dan zie je wat er verandert is. Wat niet meer kan. Het gaat met microstapjes. Iedere keer..
🤗🤞🙏☕🫶
Ja, een akelige gedachte wanneer je weet dat een pijnscheut van de kanker komt.
Geen spiertje dat je even forceert of verrekt, neen, de zwarte K.
Ik ben hier nog niet zo ver maar ik houd hout vast.
Marc.🙏🙏
zoals ge zegt. Die pijn is (nog) niet zo erg. Maar de achterliggende gedachte ....
Oooh, wat hetkenbaar alweer.
Van "ik ben wat moe, even rusten" naar elke dag een middagdutje moeten doen.
Van: "Pijn? Ik wil weten vanwaar het komt" naar "Pijn? Het zal wel meevallen, niet te rap melden."
Ik weet het, maar ik wil het niet weten. Stomme K.
Het voordeel van de twijfel is weg. Het kan van alles zijn, wel honderd dingen dus het gaat misschien wel weer over. En nu weet je, dit is de kanker. Dit gaat niet meer over. En dat is ruk! ( sorry voor mijn taalgebruik).Ook dit moet weer landen….
Liefs, Betty🧡🫂
Verdorie Willy, dat is echt dikke K. Want al die kleine stapjes hakken er steeds weer in. Hopelijk is het nog heel lang met paracetamol onder controle te houden. ❤️
Waardeloos Willy. Waarschijnlijk zat je er al op te wachten maar je schrikt toch als het zo ver is.
Afgelopen maandag heb ik weer een Zoladex prik gehad. Nu heb ik behoefte aan 2x per dag een dutje.
En je moet maar denken: ik schrijf dus ik leef.
Lieve Willy,
Bah, bah, bah. Hopelijk blijft de pijn met paracetamol onder controle.
Liefs, Monique
Lieve Willy,
Een mens zou er toch moedeloos van worden hé. Een hele dikke knuffel en liefs
Ja Willy, ook ik zit tegenwoordig in dat zelfde schuitje. Het is inmiddels duidelijk dat de kanker zich aan het uitbreiden is, zowel bij jou als bij mij. Ik weiger vooralsnog om de handdoek in de ring te gooien. Afgelopen week heb ik niet gewandeld en/of gefietst, daar komt vanmiddag verandering in, voel me "wat beter" dan gisteren........... Ik MOET bewegen zolang het nog kan en dat kan ik makkelijk ondanks de 8 chemokuren die ik inmiddels achter de rug heb + 2 Zoladex injecties.
Opzouten met die tyfus kanker!
Sterkte Vlaamse reus en vriend.....
Ook ik grijp wat vaker naar de paracetamol. Mijn vrouw zegt wat vaker: "Ga jij maar eens even zitten". 't Zijn kleine stapjes, maar toch ....
Hierboven is alles al gezegd...
dikke knuffel dan maar 🫂😘
dikke knuffel voor jou xxx
Wat shit shit shit!
Het zijn de kleine dingetjes die het hem doen. Een zo mooie uitdrukking, maar wel heel anders bedoeld dan dit. Maar nu bij jou is het inderdaad omgekeerd ook goed te lezen... want ook voor jou (en vele anderen) geldt dat het de kleine dingetjes zijn die het hem doen. Helaas in negatieve zin...
Dat is het hè, zodra je gaat terugkijken, valt op hoeveel minder dit of dat is. Je had nog wel een psa die ietsje lager was, ik blijf er gewoon voor duimen dat zich dat nog eens voortzet🙏🤞
Liefs van ons 🫂❤️🫂