Van Grizzlyberen naar cavia's

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een uitzonderlijk talent heb: beren op de weg zien. En dan heb ik het niet over van die schattige Maleise beertjes. Nee, als ik een beer verzin, dan is het meteen een Grizzly. Het moet natuurlijk wel ergens over gaan.

Toen ik hoorde dat ik kanker had, schreef ik mijn complete uitvaart al uit. Ik was er heilig van overtuigd dat ik de kerst niet meer zou halen. Spoiler alert: ik ben er nog. En eerlijk gezegd ben ik ook nog lang niet van plan om te vertrekken.

Dat is eigenlijk wel een terugkerend thema in mijn leven. Ik maak me van tevoren druk om dingen die achteraf enorm meevallen.

Neem bijvoorbeeld de operatie. Iedereen was vooral bezig met de kans op een stoma of het risico dat de chirurg alleen maar kon "openen en sluiten" – wat zo ongeveer het slechtst denkbare scenario was. Maar waar lag ík wakker van? De ruggenprik. Zo erg zelfs dat ik serieus overwoog de hele operatie af te zeggen. En uiteindelijk? Op het verdovingsprikje na heb ik er helemaal niets van gevoeld.

Zo ging het ook met de Letrozol die ik nu dagelijks slik. Als je de lijst met mogelijke bijwerkingen leest, zie ik niet één Grizzlybeer verschijnen, maar meteen een complete berenfamilie: vader, moeder en minstens drie kinderen. En de werkelijkheid? Tot nu toe eigenlijk helemaal niets. Sterker nog, mijn eeuwige eetlust lijkt zelfs een beetje op vakantie te zijn.

Maar zodra de ene beer verdwenen is, staat de volgende alweer klaar.

Drie weken vakantie naar Frankrijk? Weet je wel hoe ver dat rijden is? Weet je wel hoe lang drie weken duren? En wat als ik ziek word? Of ruzie krijg met Paul? Zie je ze al aankomen? Daar wandelen de Grizzly's weer vrolijk de weg op.

Alsof dat nog niet genoeg is, is er ook nog dat hardnekkige schuldgevoel. Omdat ik weet dat er mensen zijn die er veel slechter aan toe zijn dan ik. Dat stemmetje dat zegt: je moet niet zeuren.

Gelukkig is daar Channa, mijn ontzettend fijne medisch maatschappelijk werker. Zij heeft een bijzonder talent: ze hakt mijn Grizzlyberen in hapklare stukjes en tovert ze vervolgens om tot cavia's. En cavia's... die kan ik wel aan.

Langzaam leer ik dat het leven eigenlijk maar één goede gebruiksaanwijzing heeft: neem de dag zoals hij komt. Geniet ervan als dat lukt. Accepteer dat er goede én slechte dagen zijn. Ik hoef niet meer alles. Eigenlijk heb ik alleen nog verplichtingen tegenover Paul. De rest is, zoals ik tegenwoordig graag zeg, vrijwilligerswerk.

En misschien is dat wel de belangrijkste les van de afgelopen negen maanden.

We hebben het behoorlijk voor de kiezen gehad. Het was, om het maar even netjes te zeggen, gewoon verdomde pittig. En nee, sommige dingen worden nooit meer helemaal zoals ze waren. Dus ja, we mogen best af en toe even mopperen, huilen of zeuren. Zolang we daarna de draad maar weer oppakken.

Want uiteindelijk blijken zelfs Grizzlyberen soms gewoon cavia's te zijn.