Het gaat tenslotte om mijn leven!

Laten we deze update beginnen met een heel belangrijke opmerking: ik voel me uitermate goed en volgens mij gaat het ook echt goed. Iedere dag word ik een beetje positiever en krijg ik weer volop zin in het leven. Ook heb ik nagenoeg geen last van de bijwerkingen van de medicijnen.

Dat positieve gevoel komt onder andere door het WMC en de lieve mensen met wie ik dat heb mogen vieren. Muziek, een biertje of drie en een prachtige groep vrienden... wat wil een mens nog meer? Op deze manier red ik het met gemak nog een jaar of twintig.

Er is helaas wel één klein minpuntje, en ik hoop dat vanmiddag op te lossen. "Men" vindt het namelijk niet meer nodig om scans te maken en is van mening dat controles met alleen bloedonderzoek en het monitoren van klachten voldoende zijn. Daar ben ik het dus helemaaaaal niet mee eens.

Begin juni hoorde ik dit van mijn oncoloog. Dat nieuws kwam hard binnen. Nadat ik het even had laten bezinken, heb ik er uitgebreid over gesproken met mijn professionele vertrouwenspersonen. Gelukkig deelden zij mijn zorgen en zijn we samen begonnen aan een tegenoffensief.

Vanmiddag heb ik daarom opnieuw een afspraak met de oncoloog. Ik heb mijn huiswerk gedaan en vijf punten uit mijn medische dossiers geselecteerd om mijn standpunt kracht bij te zetten. Die ga ik hier niet delen, maar ik hoop er wel mee duidelijk te maken waarom ik vind dat regelmatige beeldvorming belangrijk is.

Mijn wens is simpel: in het eerste jaar minimaal twee scans en daarna jaarlijks één. Dat lijkt mij geen verspild geld. Het gaat tenslotte om mijn leven, en de afgelopen weken heb ik opnieuw beseft hoe ongelooflijk waardevol dat leven is.

En als afsluiter wil ik nog één ding zeggen...

Danny Bastings-Buck, ik hou van je en mis je als de hel. Iedere dag weer. ❤️