hoe het allemaal begon

Bevolkingsonderzoek. Tuurlijk doe ik mee. Al twee keer eerder meegedaan. Niks aan het handje. Maar nu was er bloed aangetroffen, nog geen paniek, want dat had ik zelf ook al eens gezien. Ook gemeld bij de huisarts, even aankijken, en ja, ik heb ook aambeien.

Ik zal jullie besparen hoe de avond verliep waarop mijn darmen leeg moesten. Ik kon die Pleinvue nog wel wegkrijgen, maar kon de wc niet meer op tijd halen. Geleerd van deze ervaring heb ik in de ochtend de toilet verbouwd tot klein huiskamertje, alles aanwezig wat ik nodig had. Dekentje om en wachten op wat komen gaat.

Voor de endoscopie moest ik naar een prive kliniek. Goed voor elkaar, gezellige moderne wachtruimte, aardig personeel. Tot zover niks mis mee.                                                          Ik wilde alles bewust meemaken en zien, dus voor mij geen pilletjes of ander spul. Een tweede keer zou ik daar overigens niet voor kiezen. De dokter, Dr X, stelt zich netjes voor, en gaat na de nodige voorbereidingen aan het werk. Al snel zie ik ( ik heb er een klein beetje verstand van) een lelijke verdikking, bloederig, en ik denk te weten dat dit daar niet hoort. Dat zeg ik dan ook. Dr X bevestigd dit en gaat vervolgens aan zijn assistentes uitleggen dat kanker er zo uit ziet. Zonder mij bij het gesprek te betrekken. KANKER ??? Ik ben verdrietig, maar niemand die daar enige aandacht aan schenkt. Het onderzoek gaat door, nadat 2 assistentes enorm op mijn buik duwen lukt het ook om het laatste stuk darm in beeld te krijgen. Ik zie door mijn tranen niets meer. Ik hoor dat dat er allemaal goed uit ziet. Dr X wenst mij sterkte, gaat straks nog met mij en partner in gesprek en verlaat de kamer. De 3 dames die mij verder 'begeleiden" wensen mij ook sterkte. Ik ben van slag,  want als ze mij allemaal sterkte wensen dan zal ik dat wel nodig hebben toch?

Na een kopje thee (beschuitje of boterham hadden ze niet) is mijn partner (J ) inmiddels gearriveerd en zitten we tegenover Dr. X. Je geloofd het niet, maar hij begint een gesprek met J. alsof ik er helemaal niet bij zit. Hij legt hem uit wat hij gezien heeft, en zegt terloops dat hij denkt dat een stoma niet nodig is. Nog steeds word ik niet bij het gesprek betrokken. STOMA???? hoezo stoma. Ik ben te zeer geëmotioneerd om te reageren. We staan ineens weer buiten en ik realiseer mij dat dit een heel raar gesprek was.  Natuurlijk was ik daarna boos, ook op mezelf omdat ik dit liet gebeuren, en in staat een klacht in te dienen, inmiddels is dat wat op de achtergrond geraakt.

 Ik heb een sigmoidresectie achter de rug en ga ik binnenkort starten met Chemo. Later meer hierover.

groet van Monique