ik ben altijd nuchter en sterk...toch?
Mijn naam is Monique,
Mijn omgeving vind mij vooral een sterke vrouw, vol zelfvertrouwen, die vooral doorgaat bij tegenslagen ( want die heb ik ook ), niet zeuren maar door. Ik ben zelf verpleegkundige, dus altijd zorgen voor anderen. Deze omgeving ziet niet hoe ik nu gevloerd ben door de diagnose darmkanker. Want he, het is niet uitgezaaid toch? Na een operatie geen behandelingen nodig, dus moet ik vooral blij zijn. Blij? hoezo blij? Het is toch echt diagnose darmkanker. Natuurlijk snap ik dat het allemaal veel erger had gekund.
Ik ben nu op dag 10 na mijn laparoscopische sigmoid resectie, de operatie en narcose gingen prima. Het opknappen ook denk ik. Ik wandel inmiddels 20 min. Geen idee of dat goed of normaal is, daar lees ik niks over. Waar ik mij het meest zorgen over maak is mijn poepgang ( laten we het maar gewoon zo noemen) Ik durf niet te persen, bang voor naadlekkage. Kan dat nog, geen idee. Natuurlijk lees ik dat dit lang kan duren voor het weer normaal is. Maar wat is lang? en wat is nu normaal? Deze zekere vrouw wordt hier zeer onzeker van. Morgen hoor ik of echt alles verwijdert is, dat is nog even spannend.
Ik heb vooral de eerste week na de diagnose veel kaarten, bloemen, mailtjes en appjes gehad. Ook van mensen die ik nauwelijks ken. Echt fantastisch. Daarna gaat iedereen weer door met zijn eigen leven, wat natuurlijk ook zo hoort, maar voor mij begon het toen pas. Het maakt mij boos en verdrietig, herkennen jullie dat? Operatie is klaar, dus weer door. Ik zou willen dat het in mijn hoofd zo werkt.
Ik merk dat ik behoefte heb aan ervaringen en handvaten hoe het na de operatie gaat. De weken voor de operatie ( prehabilitatie) word je overspoeld met mails en appberichten vanuit het ziekenhuis. Dagelijks advies voor fysieke oefeningen en reminders of je wel genoeg eiwitten eet. Gek werd ik ervan. jahaaa, ik doe mijn best. Na de operatie radiostilte. Terwijl ik daar juist nu behoefte aan heb. Nu zijn eiwitten ook heel belangrijk toch? Nog even via de app de vraag hoe het gaat, met 3 keuze mogelijkheden die net niet de juiste zijn voor hoe ik mij voel. Okee, ik ben zeer kritisch, ik kan er maar beter om lachen denk ik.
Ik ben niet depressief hoor, van nature een ras optimist. Ik heb een fijne partner en betrokken kinderen waarmee ik veel deel. Zelfs pas oma geworden waar ik van geniet. Toch merk ik dat je de mensen waar je van houdt niet te veel wilt belasten met je eigen verdriet. Misschien dat ik daarom dacht, laat ik mijn frustratie met jullie delen.
Binnenkort zal ik eens opschrijven hoe het is om zelf patient te zijn, en wat ik hiervan geleerd heb. En hoeveel verdriet ik heb van een "beste" vriendin waar ik niks van hoor.
Ik kan wel een boek schrijven haha
Lieve groet van Monique