De eerste slok
Het vreemde is niet dat ik geen dorst meer heb.
Het vreemde is dat een pint nog altijd heerlijk smaakt als ik er toevallig toch eentje drink.
Vroeger had ik vaak dorst. Zeker in m'n jonge jaren. Dan dacht ik aan een frisse pint op een zonnig terras, of gewoon thuis na een dag werken. Dat verlangen kwam vanzelf. De eerste slok was dan de beloning.
Nu is dat anders.
Ik denk er eigenlijk nooit meer aan. Als ge mij geen pint aanbiedt, zal ik er ook geen missen. Geen dorst. Geen verlangen.
Maar toch, als ik dan onverwacht eens een slok neem, denk ik telkens opnieuw: verdorie... vergeten hoe lekker dat eigenlijk is.
Raar hoe een mens soms de vreemdste vergelijkingen maakt.
Maar telkens ik aan die pint denk, denk ik eigenlijk niet aan bier.
Zes jaar geleden werd mijn prostaat verwijderd. Alle erectiezenuwen gingen mee. Daarna volgde de hormoontherapie. Wie dat traject kent, weet dat die niet alleen de kanker afremt. Ze zet ook het libido bijna volledig uit. Niet een beetje minder. Gewoon... weg.
Dat klinkt erger dan het voelt. Want ge mist eigenlijk niet wat ge niet meer verlangt.
Tot ge op een dag ontdekt dat verlangen en genieten blijkbaar niet helemaal hetzelfde zijn.
Er is nog altijd geen dorst. Geen zin.
Maar als ge dan toch eens een eerste slok neemt, blijkt die verrassend goed te smaken.
Geen erectie. Dat hoofdstuk is afgesloten. Maar wel genot. Een hoogtepunt zelfs. Heel anders dan vroeger, maar toch herkenbaar. Alsof je lichaam zachtjes zegt: "Nee jongen, alles ben je nog niet vergeten."
Weet je, we denken zo vaak in alles of niets. Werkt of werkt niet. Aan of uit.
Maar ons lichaam blijkt veel genuanceerder te zijn.
En misschien geldt dat niet alleen voor seksualiteit.
Ik heb ook lang niet altijd zin om te gaan wandelen. Toch ben ik bijna altijd blij als ik eenmaal onderweg ben.
Ik heb niet altijd zin om een blog te schrijven. Maar als de eerste zinnen er staan, volgen de volgende meestal vanzelf.
Misschien is dat wel een van de vreemdste lessen die kanker mij geleerd heeft.
Niet alles wat waardevol is, begint met verlangen.
Soms moet ge gewoon die eerste slok nemen.
En pas daarna beseffen hoe lekker die pint eigenlijk nog smaakt.
12 reacties
Tja, daar zeg je wel weer wát...
Regelmatig lees ik je blog aan Fokko voor... om iets te onderstrepen, of iets als relativering, soms ook gewoon omdat het weer zo mooi of grappig geschreven is 😊
Deze dus ook... als relativering...
Hij reageerde met : "Het klopt wel", waarop ik antwoordde : "Het gaat er mij niet om of het klopt", maar of je er iets van herkend"? Fokko : "Euh, nou nee, ik heb nog steeds zin aan bier en met mijn erectie is ook nog niks mis"... Waarop ik met mijn ogen rol 🙄 en zeg : "Het is duidelijk nog te vroeg voor je" 😛
Heeeerlijk! Zo’n nuchtere reactie. Het is niet alleen te vroeg maar ook te warm voor bier en ………😉🤣
Zeg dat laatste maar niet tegen Fokko 😂🤣
De drempel van het starten... een herkenbare drempel... Maar de deugd dat het doet als je die drempel overstapt, dat is de beloning!
Soms zou je willen dat je lijf een simpel AAN/UIT knopje heeft, en dat je het dan ook nog zelf mag bedienen. Maar misschien zouden we onszelf dan ook wel eens tekort doen. Dat blijkt wel weer uit jouw verhaal, jouw ervaring. Dat lijf van ons kan blijkbaar heel goed voor zichzelf zorgen😉!
Ik herken ook de drempel van het starten van een gedicht. Zal ik iets moois kunnen schrijven ? Zal ik genoeg inspiratie hebben ?
Alleen die pint die je nu beschrijft, daar kan ik nog steeds met evenveel trek aan beginnen. Zeker met dat hete weer nu, smaakt een fris biertje des te meer !
Marc.👍👍
Prachtig geschreven Willy.
Ik bleef vooral hangen bij het stukje dat je eigenlijk niet mist wat je niet meer verlangt. Dat klinkt zo eenvoudig, maar er zit volgens mij veel in. We zijn als mensen vaak geneigd vooral te kijken naar wat er veranderd of verdwenen is, terwijl er soms ook ruimte ontstaat voor iets wat je niet had verwacht.
En die vergelijking met de eerste slok van een pint… 😉 Mooi hoe je daarmee laat zien dat iets anders kan zijn, zonder dat het daarmee minder waardevol wordt.
Weet je, het is moeilijk om uit te leggen.
De pijn zit niet in het gemis van seks op zich. De pijn zit in het besef dat hormoontherapie iets veel fundamentelers heeft afgepakt: het vermogen om nog te verlangen.
Dat is een veel dieper verlies dan alleen seksualiteit.
Want zelfs als je nog kunt genieten van een knuffel, een kus of een tedere aanraking, dan gebeurt dat pas op het moment zelf. Niet omdat je ernaar hebt uitgekeken. Niet omdat er ergens diep vanbinnen een verlangen zat dat vervuld wilde worden.
En precies dát is zo moeilijk om uit te leggen aan iemand die het nooit heeft meegemaakt.
Het is alsof iemand de honger uit je lichaam heeft gehaald. Je kunt nog altijd genieten van een lekkere maaltijd als die voor je neus staat. Maar je hebt nooit meer dat gevoel dat je denkt: verdorie, ik heb zin om te eten.
Dat klinkt misschien als een voordeel. Tot je beseft dat je daarmee ook een stuk van jezelf bent kwijtgeraakt...
Genieten en verlangen zijn inderdaad twee verschillende dingen. Als je beide voelt, beseffen we dat misschien niet helemaal. Maar na het lezen van je uitleg... verlangen is toch ook wel iets heel fijns en moet heel eeg zijn als je dat moet missen
De ADT therapie, de bijwerkingen, ze zijn niet uit te leggen aan diegene die het niet ondergaat. Het is precies wat schrijft.
Dat is iets om met de wereld te delen. Om het iedereen te laten weten.
Lieve willy ,wat recht uit je hart geschreven ,kanker neemt je eigenlijk alles af wat je lief had en is alleen maar inleveren
Dikke knuff🫂🥰