God's wegen

Ik heb een hekel aan verrassingen.
Tenminste, aan verrassingen in bloeduitslagen.

Het voorbije half jaar was het verhaal eigenlijk eenvoudig geworden. Niet leuk, maar eenvoudig. De PSA steeg. Niet spectaculair. Niet snel genoeg om alarmbellen te doen afgaan. Gewoon gestaag. Telkens een beetje hoger. En hoe langer dat duurt, hoe meer ge daar vanzelf een vervolg aan begint vast te knopen.

Abiraterone loopt stilaan op zijn laatste benen.
En kort geleden geleden had ik nog gehoord dat opnieuw bestralen geen optie meer was. Die deur was dicht. Dat was jammer, maar tegelijk ook duidelijk. Ge weet dan tenminste waar ge staat. 
En eerlijk is eerlijk, blij dat die bestralingen zolang geholpen hebben. Heeft me toch een hoop extra tijd opgeleverd. 

Dus begon het vervolg zich bijna vanzelf te schrijven. Misschien wat schuiven met de hormoonmedicatie. Misschien enzalutamide. Misschien dexamethason. Misschien nog iets anders. 
En ergens verderop staat chemo geduldig te wachten. Niet morgen. En hopelijk nog ook niet volgende maand. Maar ge weet dat ze op een bepaald moment haar nummertje zal afroepen.

En daarop had ik me ingesteld

Dus toen ik gisteren mijn nieuwe PSA opende, verwachtte ik eigenlijk niet veel verrassingen. Weer wat hoger. 1,2 of 1,3 conform de tendens. In't slechtste geval  misschien1,4 of 1,5 .

Gewoon een bevestiging van wat ik al dacht te weten.

In plaats daarvan stond daar 1,03.
De vorige was 1,04.

Pfff.

Nu moet ge weten dat één honderdste PSA ongeveer het verschil is tussen een grote slok cappuccino en een iets grotere slok cappuccino. Daar hoort een mens zich normaal niet druk over te maken.

Maar het verhaal klopt niet meer

Het probleem is dat ik het niet meer weet.
De voorbije maanden dacht ik dat ik wist waar de trein naartoe reed. Niet exact wanneer. Niet exact hoe snel. 
Maar wel de richting. De zekerheid van een verhaal dat langzaam maar onverbiddelijk dezelfde richting uitging

En nu staat er ineens een wissel op het spoor.

Misschien betekent het niks.
Misschien is het gewone meetvariatie.
Misschien stijgt de PSA de volgende keer vrolijk verder alsof er niets gebeurd is.
Misschien maakt hij een inhaalbeweging.
Misschien ook niet.

En daar zit ik dus.
Eigenlijk best goed in mijn vel, want hoe dan ook, het is toch weer wat uitstel,  maar toch : weg zekerheid.

Want die daling met één honderdste PSA heeft er wel voor gezorgd dat ik opnieuw moet nadenken.

En dáár had ik mij nou net niet op voorbereid.