Van overleven naar weer vooruitkijken

Soms vraagt iemand: "Hoe gaat het nu?"

Dat blijft een lastige vraag.

De afgelopen twee maanden waren misschien wel de zwaarste sinds mijn diagnose. Zes weken lang stond mijn leven in het teken van behandelingen. Drie chemokuren en dertig bestralingen. Ik wist dat het zwaar zou worden, maar hoe zwaar... dat had ik niet kunnen voorspellen.

Na de eerste chemokuur belandde ik een week in het ziekenhuis. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg mijn slokdarm na de tiende bestraling zo'n flinke klap dat eten en drinken bijna onmogelijk werden. Alles deed pijn. In totaal viel ik dertien kilo af.

Er waren momenten waarop ik dacht: als dit de behandeling is, hoe moet ik hier ooit weer bovenop komen?

En toch bleef ik vertrouwen houden. Niet omdat ik me sterk voelde, maar omdat ik wist waar ik het voor deed.

Afgelopen week was het moment van de waarheid. De scan was gemaakt en de uitslag zou bepalen of al die ellende ergens toe had geleid. Ondanks alle positieve gedachten merkte ik dat ik gespannen was. Want ik voel me nog steeds zwak. Dan ga je toch twijfelen.

Gelukkig kwam het verlossende nieuws. De behandeling is goed aangeslagen.

Die ene "vervelende klier", die opnieuw was gaan groeien, is weer terug op normale grootte. De arts was tevreden en ik mocht het behandeltraject afsluiten.

Dat betekent niet dat ik genezen ben. Dat ben ik nog steeds niet. Ik leef nog altijd met uitgezaaide longkanker.

Maar het betekent wél dat de kanker opnieuw onder controle is. En dat mijn arts op dit moment verwacht dat mijn levensverwachting weer vergelijkbaar is als ieder ander. Je weet het niet, hè? Dat blijft een bijzondere zin om te horen als je ooit te horen kreeg dat je ongeneeslijk ziek bent. 

Nu begint een ander herstel.

Niet dat van de scans, maar van mijn lichaam. Weer leren eten. Krachten opbouwen. Die verloren kilo's terug proberen te winnen. Stap voor stap.

Ik besef heel goed dat niet iedereen dit nieuws krijgt. Juist daarom ben ik extra dankbaar.

Voor nu mag ik weer 3 maanden vooruitkijken.

En als mijn lichaam een beetje meewerkt, hoop ik de komende maanden vooral één ding te doen...

Gewoon weer leven.