Heerlijke vakantie gehad

Ik heb een heerlijke vakantie achter de rug met mijn jongste zoon Luuk. 
Zondag 31 mei vertrokken we met een volgeladen auto naar Duitsland. Behalve de normale bagage moesten ook mijn rollator en rolstoel mee. 
We hadden een midweek een huisje gehuurd in Triberg, midden in het Zwarte Woud. Omdat ik geen hele dag meer in de auto kan zitten met mijn rug, hadden we halverwege in Euskirchen een overnachtingshotel geboekt. Ik was zo dom om mijn jas te vergeten. Nu was het dié dag nog aangenaam weer, maar het zou de rest van de week alleen maar kouder en natter worden. Gelukkig was in Euskirchen een Ulla Popken (grote maten) winkel gevestigd. Maandagochtend direct daarheen gelopen, maar ze bleken geen jassen meer in de collectie te hebben. De medewerkster was zo vriendelijk om in het magazijn te kijken of ze nog iets hadden. Kwam ze terug met het lelijkste vest dat in de collectie zat, maar hij was wel lekker dik en warm. Luuk zei: 'Koop maar gewoon mam, dan heb je in ieder geval iets warms.'

Met een lelijk vest als extra bagage reden we naar Triberg. Het huisje was werkelijk fantastisch. Het lag op 1.000 meter hoogte en de laatste 700 meter rijden was over een doodlopende weg waaraan niemand woonde. De eigenaresse was zeer vriendelijk en legde van alles uit. Ik was verbaasd hoe goed ik nog Duits kon verstaan en spreken. Enige Duits dat de laatste 40 jaar uit mijn mond kwam, was als ik meeblèrde met de nummer Du, Halt mich of 99 Luftballons. 

Wij vermaakten ons samen prima. Het weer deed wat was voorspeld: het werd kouder en natter, waardoor de geplande uitstapjes niet door konden gaan. Met een rolstoel door de regen over het boomkroonpad lopen is niet iets om naar uit te kijken. Op donderdag wilden we met de gondelbaan naar de hoogste berg in het Zwarte Woud, stond er die dag windkracht 6 waardoor deze niet ging. Luuk ging elke dag een paar uur wandelen door het bos en ik vermaakte me prima onder de overkapping met haken en lezen, met mijn lelijke maar warme vest aan. Soms deed ik helemaal niets en luisterde alleen maar naar alle vogels en de ruisende beek.

Op vrijdag vertrokken we voor een lang weekend naar een Landal park in de Hunsrück. Dit park viel erg tegen. Bij binnenkomst vond ik het al raar ruiken in het huisje. De eerste avond keek Luuk vanaf de bank toevallig onder de verwarming en zag daar iets vreemds liggen. Bleek het een dode koolmees te zijn en aan de staat van ontbinding te zien, lag hij daar al enige tijd. Dit natuurlijk direct gemeld aan de receptie. Het park zat verder helemaal vol, dus om een ander huisje vragen had geen zin. In de omgeving was er niet veel te doen wat onze interesse had, dus we waren blij op maandag weer door te kunnen rijden naar Vlodrop. 

In Vlodrop verbleven we drie nachten in het boshotel. We zijn hier eerder samen geweest en ze hebben een heerlijk zwembad en wellness activiteiten. Tegenover het hotel begint natuurgebied de Meinweg en ik heb voor het eerst in jaren weer heerlijk een stukJE door het bos gelopen, wel met de rollator. Achteraf gezien hadden we de rolstoel thuis kunnen laten, want in Duitsland waren de straten te steil om Luuk mij te laten duwen. Dat wilde ik hem niet aandoen. Ik deed alles met de rollator en nam de pijnlijke rug en knieën voor lief.

Op donderdag 11 juni kwam ik weer thuis. Een lelijk vest en mooie herinneringen rijker. 
Ik heb het heerlijk gehad, ondanks het mindere weer. We hebben veel goede gesprekken gevoerd en bijna dagelijks wel de slappe lach gehad. De wisselende accomodaties gaven me het gevoel heel langs van huis te zijn. De kanker was even helemaal uit mijn hoofd. Heerlijk. 

Op vrijdagochtend begon mijn kankerleven weer met een bezoekje aan het AVL om mijn 3-wekelijkse infusen te halen. Dinsdag begon ik met voorbereiden van de coloscopie die ik op woensdag kreeg. Ik had al in het MRI verslag gelezen dat er geen bijzonderheden rondom de endeldarm te zien waren, dus ik maakte me niet heel druk. 

Toen ik in het AVL kwam woensdag heb ik 16 zelfgemaakte armbandjes neergelegd in de hal. Toen ik 1,5 uur later weer naar buiten liep lagen er nog maar drie.

Er was bij de coloscopie geen nieuwe kwaadaardigheid te zien en zelfs geen nieuwe poliepen. Wel kon de arts zo goed als zeker de plek zien waar de perforatie in maart is geweest. Er zat een grote nis in een darmlus die wees op een aanwezige divertikel. Gelukkig zag alles er nu goed en rustig uit. Volgende week volgt telefonisch de officiële uitslag. Ik verwacht dat ik nu een jaar weg mag blijven bij de MDL arts. Ik heb dan alleen nog maar te dealen met de uitgezaaide borstkanker, maar daarmee ben ik nu al vier jaar stabiel en ga er gewoon vanuit dat ik dat nog minstens vier jaar zal blijven.

Lieve groetjes,